บทที่ 122 ผลของการที่มายุแหย่กับเนี่ยเฟิง

บทที่ 122 ผลของการที่มายุแหย่กับเนี่ยเฟิง

ผู้อำนวยการจ้าวสั่นไปทั้งตัว ใจของเขาก็สั่นอยู่ไม่น้อย

แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อหัวหน้าเรียกแล้วจะไม่ไปก็ไม่ได้ ดังนั้นผู้อำนวยการจ้าวจึงขึ้นไปข้างบนอย่างระมัดระวัง

“หัวหน้าคุณอยากพบผมเหรอครับ?”

“ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ในกรมที่ดินของพวกเราจะมีสภาพที่เสื่อมโทรมจนน่ากลัวได้ขนาดนี้ คุณดูสิว่าพวกนี้มันคืออะไร！”

หัวหน้าโยนเอกสารทิ้งลงด้วยความโกรธถึงขั้นสุด ผู้อำนวยการจ้าวก็รีบเข้ามาตรวจดูเอกสารเหล่านี้อย่างรวดเร็ว ชักมุมปากทันที

“จะต้องมีคนกำลังเล่นงานผมอยู่แน่ๆครับ นี่มันของปลอมทั้งนั้น ไม่มีข้อมูลรับรองอะไรเลย หัวหน้าอย่าเชื่อพวกคนชั้นต่ำสิครับ！”

“วันนี้เรื่องของธนาคารไป่ฮัวเพิ่งจะแดงออกมา ตอนนี้พวกเราก็ได้รับเอกสารแบบนี้อีก คุณจะให้ผมเชื่อว่ายังไง”

หัวหน้าพูดพลางดึงๆเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ดูท่าแล้วเขาคงจะโกรธไม่เบาเลย โกรธจนเหงื่อไหลอาบเต็มหน้า

ในความจริงผู้อำนวยการจ้าวก็ลนลานเหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆเช่นกัน ธนาคารไป่ฮัวปิดตัวไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นการที่จะสืบมาถึงตัวเขา ก็เป็นเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้นแน่นอนไม่ช้าก็เร็ว ตอนนี้ถ้าไม่รีบหาโอกาสถอยตัวหนีไป เขาก็จะต้องยอมรับสารภาพอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตแน่นอน

ตอนนี้ผู้อำนวยการจ้าวก็ไม่ได้มีเวลาคิดเยอะขนาดนั้นแล้ว แม้ว่าในใจของเขาจะกำลังสับสนว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเนี่ยเฟิงหรือเปล่า แต่ผู้อำนวยการจ้าวก็รู้สึกแปลกไม่น้อย เนี่ยเฟิงมีความสามารถขนาดนี้จริงๆเหรอ? ธนาคารไป่ฮัวที่ถูกปิดไปมันเกี่ยวกับเขาจริงๆไหม?

แต่ไม่ว่ายังไงหลบหนีไปก่อนดีที่สุด ยังดีที่ผู้อำนวยการจ้าวพูดโน้มน้าวหัวหน้า ให้หัวหน้าปล่อยเขาไปตรวจสอบก่อน เขาจึงรีบกลับไปที่บ้านวิลล่าทันที

หลังจากมาถึงบ้านวิลล่าแล้ว เขาก็รีบเปิดพื้นออก หอบเอาเงินออกมาจากข้างในทีละกองๆ เงินพวกนี้เป็นเงินที่โกงมา ไม่สามารถฝากเข้าไปในธนาคารได้ ทั้งหมดล้วนแต่เป็นเงินที่รับมาจากการติดสินบนทั้งสิ้น

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะต้องถูกตรวจพบแน่นอน！

ผู้อำนวยการจ้าวไม่สามารถปล่อยให้มันล้มเหลวโดยที่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยไม่ได้！เขาเก็บเงินไว้นานขนาดนี้ ไม่ได้ใช้เลยแม้แต่ใบเดียว ตอนนี้เงินพวกนี้กองสูงอยู่ตรงหน้าของเขาราวกับภูเขาขนาดย่อม

“คุณดูลนลานมากเลยนะ แต่ว่าคุณจะสามารถหอบเอาเงินพวกนี้ไปได้หรือเปล่านี่สิ?”

ในตอนนี้มีเสียงเบาๆลอยเข้ามา ทำให้ผู้อำนวยการจ้าวตกใจจนแทบจะสำลัก ผู้อำนวยการจ้าวมองไปตามทิศทางของเสียง เขาเห็นเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าโผล่มานั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมตั้งแต่เมื่อไร ในมือถือเงินไว้หนึ่งปึก มองมาที่เขาด้วยสีหน้ายิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้ม

ผู้อำนวยการจ้าวตกใจจนอ่อนระทวยไปทั้งตัว ล้มลงไปคุกเข้าอยู่บนพื้นอย่างจัง เขากลัวจนมือไม้สั่น ร่างกายสั่นไปหมด

“จะมาร้องขอความเมตตาตอนนี้ไม่ทันแล้วล่ะ เมื่อคืนผมก็ให้โอกาสคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมว่าคุณนี่มันเป็นพวกที่เชื่อแบบไม่ลืมหูลืมตาจริงๆ”

ผู้อำนวยการจ้าวกลืนน้ำลายหนึ่งเฮือกด้วยความยากลำบาก“คุณเนี่ยครับ ผมสำนึกผิดแล้ว กว่าผมจะเก็บเงินมากมายขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คุณก็รู้ว่าผมเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆในกรมที่ดินเท่านั้น พนักงานตัวเล็กๆแบบนี้จะทำเรื่องใหญ่โตอะไรได้ล่ะครับ? ผมก็ต้องห่วงอนาคตในภายภาคหน้าของผมเหมือนกันนะ！”

“ฟังดูแล้วเหมือนจะลำบากน่าดูเลยนะ”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจัง“แต่ทำยังไงได้? ผมคนนี้ไม่ได้เป็นคนที่เห็นอกเห็นใจคนอื่นซะด้วยสิ พอผมนึกถึงเรื่องที่เมื่อคืนคุณกับฟางหลงเทียนร่วมมือกันจัดการผมกับพี่สาวของผม ผมก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที พี่สาวของผมอดหลับอดนอนทั้งคืนเพราะว่าเรื่องของพวกคุณ ตอนนี้ผมก็ยังคงอารมณ์เสียอยู่เลยนะ”

เนี่ยเฟิงแบะปาก“ตอนแรกผมกะจะไม่ลงมือกับพวกคุณเร็วขนาดนี้ แต่ดันมีคนมารนหาที่ตายเองซะอย่างนั้น ถ้าเกิดผมไม่ลงมือกับพวกคุณ ผมก็จะถูกพวกคุณมองว่าเป็นพวกสะบัดสะบิ้งไม่เด็ดขาดสินะ?”

“ไม่ใช่นะครับๆ ผมมีตาหามีแววไม่ ขอร้องละ คุณปล่อยพวกผมไปเถอะนะครับ ผมสำนึกผิดแล้ว จากนี้ไปคุณจะให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมจะไม่ไปติดต่อยุ่งเกี่ยวกับฟางหลงเทียนอีก เรื่องที่ฟางหลงเทียนให้ผมทำ ผมจะไม่ไปทำคุณไว้ชีวิตผมเถอะนะ ให้โอกาสผมสักครั้ง！”

เนี่ยเฟิงเดินถือเงินเข้ามา เขามองต่ำลงมายังผู้อำนวยการจ้าวที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น