ตอนที่ 121
บทที่ 121 มาเตือนก่อนล่วงหน้า
October 28, 2026
บทที่ 121 มาเตือนก่อนล่วงหน้า
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันส่งนายกลับไปก่อนแล้วกัน สถานที่นั้นไม่ค่อยน่าไปเท่าไร”
ชิวมู่เฉิงพูดจบ ก็พาเนี่ยเฟิงกลับไปด้วยจิตใจกระวนกระวายอยู่ไม่สุข
ชิวมู่เฉิงยุ่งมาตลอดจนถึงช่วงค่ำ เธอเพิ่งจะได้หายจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า
เธอถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่ นั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่ดูเหน็ดเหนื่อย
เนี่ยเฟิงเดินเข้าไปรินน้ำให้กับชิวมู่เฉิงหนึ่งแก้วด้วยความห่วงใย ชิวมู่เฉิงดื่มน้ำ พยักหน้าหน้าขอบคุณ
“พี่ใหญ่เรื่องธุระเป็นยังไงบ้าง? ดูเหมือนพี่จะเหนื่อยมากนะ ทำไม่สำเร็จใช่ไหม? ฟางหลงเทียนจงใจกลั่นแกล้งพี่ใช่ไหม?”
“เขาไม่กล้ามาทำอะไรฉัน ครั้งที่แล้วเขาสูญเสียไปเยอะ เขาก็น่าจะตระหนักได้ถึงฤทธิ์เดชของผมแล้ว แต่แค่ว่าอำนาจทั้งหมดในตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นของใครกันแน่……”
ชิวมู่เฉิงถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์“ขอโทษนะ พี่ใหญ่ใช้ไม่ได้จริงๆ ขนาดแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆก็ยังทำให้ดีไม่ได้เลย ฉันไม่มีหน้ามาสู้หน้านายแล้วจริงๆ”
“เรื่องนี้จะโทษพี่ได้ยังไงกันล่ะ? เป็นเพราะพวกมันสมรู้ร่วมคิดกันทำเรื่องชั่วๆต่างหากล่ะ มันทั้งสองคนรวมหัวกันกลั่นแกล้งพวกเรา ต่อให้พวกเรามีความสามารถมากมายขนาดไหนก็ไม่ใช่ว่าจะไปต่อกรกับกรมที่ดินได้หรอกนะ พวกเขามีถือครองทรัพยากรมากมายขนาดนั้น พวกเราก็แค่คนทั่วไปตัวน้อยๆ จะให้ไปสู้กับพวกตัวใหญ่แบบนั้นไม่ไหวหรอก”
การที่เนี่ยเฟิงเป็นคนเข้าใจจิตใจคนได้เป็นอย่างดี ทำให้ชิวมู่เฉิงยิ่งรู้สึกลำบากใจขึ้นไปอีก ชิวมู่เฉิงตบๆมือของเนี่ยเฟิง พร้อมกับบอกเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เสี่ยวเฟิงนายวางใจได้ พี่สาวจะต้องคิดหาวิธีให้ได้ แต่ที่ดินที่เป็นของพวกเรา พวกเราต้องไม่แบ่งส่วนไปแม้แต่สักนิ้วเดียว ฉันอยากจะต้องคิดหาแผนการรับมือให้ดีๆสักหน่อย นายพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องแบกรับอะไรไว้ในใจมากมายหรอก”
เนี่ยเฟิงพยักหน้า“ตอนนี้ผมยังนอนไม่หลับ ผมอยากจะไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อสักหน่อย”
ชิวมู่เฉิงชะงักไปสักพัก จากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยความกังวล“นายอย่าไปหาเรื่องใครในตอนนี้ล่ะ ที่พวกเราต้องการคือหลักฐาน ขอแค่มีหลักฐานที่มีน้ำหนักมากพอ ก็จะจัดการพวกมันได้”
“วางใจได้ครับ ผมไปร้านสะดวกซื้อจริงๆ อีกอย่างผมจะไปพูดคุยอะไรกับใครที่นั่นได้ล่ะ? พวกเขาก็แทบไม่ต่างกัน ถึงผมจะไปที่นั่น ก็แค่ถูกพวกเขาพูดจาพล่อยๆใส่ก็เท่านั้น”
เนี่ยเฟิงโบกมืออย่างยิ้มๆ จากนั้นก็เดินออกไป หลังจากที่เขาออกไปแล้วก็เดินเลี้ยวไปเข้ายังซอยทันที ที่นั่นมีรถโรลส์รอยซ์จอดอยู่หนึ่งคัน
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเนี่ยเฟิงหายวับไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่เยือกเย็น
“หาเจอหมดแล้วสินะ ถ้าหาเจอแล้วก็ไปกันเถอะ มันต้องพึ่งพาคนที่มีอำนาจบารมีใช่ไหมล่ะ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะถอนอาวุธกับเขี้ยวเล็บของมันให้หมด ให้มันหมดหนทางจะมาต่อกรกับฉัน”
ตอนแรกกะที่จะไว้ชีวิตเขา แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ๆก็มีคนที่ส่งเขาไปตายให้ซะอย่างนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เนี่ยเฟิงหาตำแหน่งของอีกฝั่งเจอหมดแล้ว ดังนั้นสำหรับเนี่ยเฟิงแล้วฟางหลงเทียนก็ไม่มีความสำคัญที่จะต้องอยู่ต่อแล้ว
ไม่นานรถก็แล่นมาถึงตึกอาคารที่อยู่อาศัยแถวหนึ่ง หลังจากที่เนี่ยเฟิงลงจากรถแล้วก็ค่อยๆเดินขึ้นไป
เขาขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นสามสิบห้องหมายเลขสี่ เนี่ยเฟิงยื่นมือออกมากดกระดิ่งประตู
“ใครกัน? ดึกขนาดนี้แล้ว”
อีกฝั่งเปิดประตูออกมาด้วยความรำคาญ พอเห็นคนที่มา เขาก็ถลึงตาโตทันที ปากของผู้อำนวยการจ้าวอ้ากว้างจนสามารถยัดไข่ไก่ไปได้หนึ่งใบเต็มๆ
“เห็นผมมาที่นี่แล้วรู้สึกประหลาดใจใช่ไหม? คุณมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้มีบอกเมียกับลูกของตัวเองบ้างหรือเปล่า? ผมเข้าใจแล้ว คุณคงไม่ได้บอกพวกเขาสินะ ที่คุณบอกพวกเขาก็คือคุณกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่สินะ”
เนี่ยเฟิงพูดพลางผลักผู้อำนวยการจ้าวเดินเข้าไป เขามองสำรวจการตกแต่งภายในห้องอยู่สักพัก
“ทำได้ดีเชียวนี่ ดูสวยงามเจิดจรัส”