บทที่ 125 บรรยากาศที่แปลกประหลาด

บทที่ 125 บรรยากาศที่แปลกประหลาด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็รออีกสักหน่อยแล้วกัน ถึงยังไงก็ต้องไว้หน้าให้กับประเทศสักหน่อย

ตอนที่โจวลี่ซือมารับเนี่ยเฟิง ขับรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงสุดเท่

“เป็นยังไงบ้าง รถของพี่ห้าคันนี้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?”

โจวลี่ซือตบๆรถ“รีบขึ้นมาสิ ฉันจะพานายไปเยี่ยนตู”

เยี่ยนตูกับเมืองจินไห่แม้ว่าจะเป็นเมืองสองเมือง แต่ระยะทางก็ไม่ถือว่าอยู่ไกลกันมาก ขับรถความเร็วสูงก็ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมงครึ่งเท่านั้น

เนี่ยเฟิงเอากระเป๋าสัมภาระไปไว้หลังรถ เขามองสำรวจรถคันนี้อยู่สักพัก“รถของพี่ห้าเจ๋งจริงๆ！ราคาจะต้องล้านกว่าแน่ๆเลยใช่ไหม?”

โจวลี่ซือเห็นเนี่ยเฟิงไม่ได้คาดเข็มขัด จึงเอื้อมไปคาดให้กับเขา

เนี่ยเฟิงสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสดชื่นของโจวลี่ซือ

“วันนี้ฉันรู้สึกดีใจจริงๆ เห็นประกาศข่าวแล้ว ตระกูลฟางไม่สามารถรอดพ้นจากบาปที่ตัวเองทำได้ แต่น่าเสียดายที่ฟางหลงเทียนไม่ได้ถูกดำเนินคดี แต่พวกตระกูลของพวกเขาก็ทำเรื่องชั่วมาเยอะมาก สวรรค์มีตาจริงๆ”

โจวลี่ซือพูดปลอบเนี่ยเฟิง ให้เนี่ยเฟิงไม่คิดถึงเรื่องในอดีต ไม่อย่างนั้นก็จะไม่สามารถมองไปข้างหน้าได้

“พี่ห้าพูดถูก ผมจะต้องมองไปข้างหน้า ขอแค่ไปด้วยกันกับพวกพี่ ผมก็พอใจแล้ว”

“เจ้าเด็กน้อย ปากหวานจริงๆ เมื่อก่อนฉันยังกังวลอยู่เลยว่านายจะหาแฟนไม่ได้ ดูท่าความกังวลของฉันจะไม่จำเป็นแล้วสิ”

ทั้งสองคุยพลาง ในเวลาไม่นานก็มาถึงเยี่ยนตู

ตอนที่เนี่ยเฟิงมาเจรจาเรื่องธุรกิจด้วยกันกับพ่อแม่ที่นี่ก็เคยมาแล้วหนึ่งครั้ง เป็นเรื่องที่ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว

เขาแทบจะลืมมันไปหมดแล้ว พอได้มาที่เยี่ยนตูอีกครั้ง ก็รู้สึกประหลาดใจจริงๆ

“สองสามปีก่อน ที่เยี่ยนตูมีการพัฒนาจุดท่องเที่ยวต่างๆ เศรษฐกิจก็ดีขึ้นมาก อยู่ระดับเดียวกับเมืองจินไห่ ที่นี่มีชายหาดจินหยินถือว่าไม่เลวเลย หลังจากอบรมเสร็จแล้วพี่จะพานายไปเที่ยวเล่นสักหน่อย”

“ว้าว”เนี่ยเฟิงพยักหน้า“แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอ?”

“ตอนนี้พวกเราไปหาโรงแรมอยู่ก่อน อีกเดี๋ยวก็ต้องอบรมแล้ว รู้สึกหิวไหม? จะกินอะไรสักหน่อยไหม?”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว“ไม่หิวเลยสักนิด พวกเราไปที่โรงแรมกันก่อนเถอะ”

รถของโจวลี่ซือมาจอดในโรงแรมที่อยู่ใกล้กับบริเวณสถานที่อบรม ที่นี่เป็นโรงแรมห้าดาวที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงของเยี่ยนตู

ทั้งสองคนพูดกันอย่างยิ้มแย้มพลางเดินเข้าไปข้างใน

“โอ้ ช่างบังเอิญจริงๆ”

คนที่พูดคือซ่าวเจ๋

ซ่าวเจ๋ถอดแว่นตาดำออก มองมายังเนี่ยเฟิงกับโจวลี่ซือด้วยสีหน้ายิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้ม ความจริงแล้วเขารู้สึกเกลียดสุดๆ

โจวลี่ซือพอเห็นซ่าวเจ๋ ก็รู้สึกว่าอารมณ์ดีลอยหายไปจนหมด หมอนี่เหมือนกับกาวติดหนึบก็ไม่ปาน ตามติดสะบัดยังไงก็ไม่หลุด

แต่ที่นี่เป็นสถานที่อยู่ใกล้กับที่อบรม มาเปิดห้องอยู่ที่นี่ดีที่สุดแล้ว

“อาจจะเป็นเพราะว่าโลกนี้มันกลมล่ะมั้ง”

เนี่ยเฟิงพูดสวนกลับไปหนึ่งประโยคอย่างไม่เกรงใจ

“เหอะ！นายก็แค่อาศัยความรวยของซือซือถึงได้มาพักในโรงแรมใหญ่แบบนี้ได้ อย่างนายไม่มีทางรู้จักแม้แต่โรงแรมห้าดาวแบบนี้สินะ?”

“นายซ่าว ช่วยเคารพตัวเองด้วย”

โจวลี่ซือได้ยินซ่าวเจ๋พูดแบบนี้กับเนี่ยเฟิง จึงรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เธอไม่ชอบให้ใครมาพูดกับเนี่ยเฟิงแบบนี้ เนี่ยเฟิงไม่มีเงิน แล้วมันจะทำไม?

เขาเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นอยู่เลย ไม่มีเงินมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

อีกอย่างซ่าวเจ๋จะรู้ได้ยังไงว่าน้องชายของพวกเธอเจอกับความยากลำบากอะไรมาบ้าง