ตอนที่ 130
บทที่ 130 เสียงที่คุ้นเคย
October 28, 2026
บทที่ 130 เสียงที่คุ้นเคย
“ถ้าอย่างนั้นก็ฝึกฝนมาแล้วหลายครั้งสินะ แต่ว่าหลายๆคนต่อให้ฝึกฝนมามากขนาดไหน ก็ไม่สามารถลอดผ่านช่องเขาแห่งความตายได้เลยนะ”
เนี่ยเฟิงเลียริมฝีปาก ช่องเขาแห่งความตายมันมีอยู่จริงๆ ในตอนนั้นตอนที่พวกเขากำลังรับการฝึกอบรมการบินนั้น ต้องบินลอดผ่านช่องเขาแห่งความตายจริงๆ
ในตอนนั้นก็มีคนตายไปจริงๆจำนวนไม่น้อยเหมือนกัน
“หรือบางทีผมอาจจะมีทักษะอยู่บ้างก็ได้”
เนี่ยเฟิงหันสายตากลับมา พร้อมกับพูดตอบกลับไป
“แต่ว่า นายเรียนขับเครื่องบินเป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน? สุดยอดขนาดนั้นเชียว”
“เรียนมาจากองค์กรองค์กรหนึ่ง ผมรับหน้าที่เป็นนักบิน”
โจวลี่ซือตกใจ“สุดยอดไปเลย！เสี่ยวเฟิง ฉันว่านายสามารถสอบเอาใบรับรองมาได้เลยนะ！เป็นนักบินได้เงินเยอะเชียวล่ะ！”
เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มปากกว้าง“แล้วถ้าผมเป็นนักบินแล้ว ยังจะเป็นผู้ติดตามของพี่ห้าได้อีกเหรอ?”
“นั่นก็ต้องดูว่าถึงตอนนั้นนายจะไปอยู่ที่บริษัทของสายการบินไหน อีกอย่างต่อให้เป็นบริษัทสายการบินเดียวกันก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ในไลน์เดียวกันด้วย”
“อา แบบนี้นี่เอง? ถ้าเกิดเป็นแบบนี้ผมก็ไม่ไปแล้ว ผมชอบที่จะอยู่ด้วยกันกับพี่ห้า”
เนี่ยเฟิงส่ายหัวไปมา ดูแล้วเหมือนกับหมาน้อยที่ถูกกลั่นแกล้งรังแก
“พูดไร้สาระอะไรเนี่ย วันๆเอาแต่อยู่ติดกับฉัน แฟนในอนาคตของนายจะมีขุ่นเคืองเอาได้นะ”
โจวลี่ซือยิ้มไม่ได้ร้องไม่ออก
“ตอนนี้ผมก็ไม่ได้มีแฟนนี่นา ไม่เป็นไร ผมชอบอยู่ด้วยกันกับพี่ห้า”
“เด็กโง่ ไร้สาระน่า！”โจวลี่ซือตีๆที่อกของเนี่ยเฟิงพร้อมกับพูดแซวๆ“พอได้แล้ว ไม่ต้องคิดเยอะขนาดนั้น ถ้านายไม่ชอบก็ไม่ต้องทำ ไม่เป็นไร”
ตอนแรกโจวลี่ซืออยากที่จะถามต่อ แต่ไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงจะบอกเธอไหม
เนี่ยเฟิงยังมีความลับอีกมากที่เธอยังไม่รู้ โจวลี่ซืออยากรู้จริงๆ แต่เนี่ยเฟิงเพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน ไม่ว่ายังไงโจวลี่ซือก็ต้องทำให้เขารู้สึกปลอดภัยสิถึงจะถูก
พอถึงช่วงค่ำ โจวลี่ซือก็ต้องไปแบ่งกลุ่มฝึกอบรม
“พวกเราต้องไปสอบ วันนี้น่าจะกลับมาช้าหน่อย นายพักผ่อนที่โรงแรมก่อนสักหน่อยแล้วกัน”
ตอนไปสอบ เธอก็รู้สึกลำบากใจที่จะพาเนี่ยเฟิงไปด้วย
“ครับ ผมจะอยู่ที่โรงแรมอย่างเชื่อฟัง พี่ห้าไปเถอะ！”
โจวลี่ซือพยักหน้า“อื้อ เชื่อฟังจริงๆ”
หลังจากที่โจวลี่ซือจากไปแล้ว มือถือของเนี่ยเฟิงก็ดังขึ้นมา
เขาวางมือถือไว้บนโต๊ะ มีภาพฉายขึ้นมาที่ผนังในห้อง
“ทหารชั้นหนึ่งของสำนักมังกรที่อยู่ที่โรงแรมฉางอานแห่งเมืองเยี่ยนตู เซียวหลาง เข้าพบราชามังกร！”
“ทหารชั้นหนึ่งสาขาการบินพลเรือนจงเฟิงของสำนักมังกรแห่งเมืองเยี่ยนตู เฉียนปิน เข้าพบราขามังกร！”
“ทหารชั้นหนึ่งของสถานฝึกยุทธจิงยิงสำนักมังกรแห่งเมืองเยี่ยนตู เจิ้งเหอ เข้าพบราขามังกร！”
ตามมาด้วยคนอีกจำนวนไม่น้อยที่พูดแนะนำตัว แต่ในขณะนี้เนี่ยเฟิงกลับยกมือขึ้นมา“พอแล้ว ไม่ต้องแนะนำแล้ว ฉันดูบัญชีรายชื่อมาหมดแล้ว”
ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังแม้ว่าจะรู้สึกเสียดายไม่น้อย แต่ก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง
“เจิ้งเหอ เรียบเรียงข้อมูลโดยละเอียดของเยี่ยนตูเสร็จแล้วส่งมาที่อีเมลของฉัน เฉียนปิน มีเรื่องต้องการให้นายทำ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ดังนั้นนายเตรียมตัวให้พร้อมไว้ เรื่องที่ฉันมาเยี่ยนตู ไม่ต้องไปแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“รับทราบครับ！ราชามังกรวางใจได้！”
“ดี ฉันดูข้อมูลการพัฒนาของเมืองเยี่ยนตูแล้ว ช่วงนี้ถือว่าไม่เลวเลย มีรายการการท่องเที่ยวสองสามรายการพอใช้ได้ หลังจากพยายามแล้วพยายามอีก เงินและอุปกรณ์ต่างๆที่ฉันส่งไป สามวันมานี้ก็น่าจะไปถึงมือของพวกนายแล้ว อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง”
“ทราบครับ！”
“มีอะไรอีกไหม?”
เนี่ยเฟิงมองภาพในจอของผู้รับผิดชอบที่อยู่ในอินเทอร์เน็ต ในตอนนี้มีทหารชั้นหนึ่งที่อยู่ในเมืองเยี่ยนตูจำนวนยี่สิบคน การประชุมในวันนี้เป็นการประชุมของเหล่าบรรดาทหารชั้นหนึ่ง
ปกติแล้ว นอกจากทหารชั้นหนึ่งแล้ว ชั้นรองก็แทบจะไม่เคยได้เจอกับเนี่ยเฟิงเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการได้พูดคุย นี่เป็นเหตุผลที่พวกจินไห่เวยถึงพากันตื่นเต้นตื่นตัวกัน