ตอนที่ 138
บทที่ 138 ไม่สามารถต่อต้านได้
October 28, 2026
บทที่ 138 ไม่สามารถต่อต้านได้
“คุณชายเฮย ควรจะทำยังไง? เขาต่อสู้ได้เก่งขนาดนั้นได้อย่างไร?”
ตอนเมื่อกี้นี้เฮยเป้าถูกเตะไปทีหนึ่ง และรู้สึกเพียงว่าหลังของเขาร้อนและเจ็บปวด และใบหน้าของเขาก็ฟกช้ำอย่างรุนแรง เพราะถูกับพื้น
แต่เขาก็ยังไม่ทันได้ไปโรงพยาบาล เพราะเขาอยากเห็นเนี่ยเฟิงถูกทุบตีจนล้มลงกับพื้น แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าพวกเขาถูกทุบตีจนนอนระเนระนาดไปทั่วพื้น
“พวกคุณกำลังคุยกันว่าควรทำอะไรดีอยู่เหรอ?"
เมื่อทั้งสองคนกำลังคิดว่าจะจากไปหรือไม่ ในเวลานี้เนี่ยเฟิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอย่างเงียบๆ
เฮยเป้าตกใจจนสะดุ้ง “คุณมาถึงตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“ในขณะที่พวกคุณกำลังพูดคุยกันว่าจะทำยังไง ตกลงพวกคุณได้ผลเกี่ยวกับมาตรการรับมือแล้วหรือยัง? หากพวกคุณไม่ได้ผลการหารือเกี่ยวกับมาตรการรับมือ ผมไม่ถือสาที่จะให้คำแนะนำแก่พวกคุณว่าควรจะทำอย่างไร”
เนี่ยเฟิงมองไปที่เฮยเป้าด้วยรอยยิ้ม และเฮยเป้าก็กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก “ผมเป็นถึงนายน้อยของสถานฝึกยุทธเฮยหลง ถ้าคุณต่อยตีผม คุณควรรู้ว่าพ่อของผมจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน!”
“คุณยังเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมอยู่หรือ? เอาชนะไม่ได้ก็เรียกหาผู้ปกครองมา?”
คำพูดถากถางของเนี่ยเฟิงทำให้เฮยเป้าโกรธเคืองมาก “คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไรกัน!”
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ยอมรับความพ่ายแพ้ แล้วก็กินภาพวาดเข้าไปอย่างเชื่อฟัง งั้นผมก็จะปล่อยคุณไป มิฉะนั้นคนที่นอนอยู่บนพื้นดินนั้นเป็นสภาพอย่างไร ผมก็จะทุบตีคุณให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน”
เนี่ยเฟิงกำลังพูด และก็ชี้ไปที่ลูกศิษย์ที่อยู่ด้านหลังเขาที่พยายามจะลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก แต่พวกเขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้ เพราะพวกเขาเจ็บปวดมาก
“คุณกล้าเหรอ!”
“มีอะไรที่ผมไม่กล้างั้นเหรอ ยังไงพวกคุณก็เป็นคนลงมือก่อน แม้ว่าผมจะต่อต้าน แต่มันก็เป็นการป้องกันที่ถูกต้อง เป็นยังไง? คุณคิดทบทวนเสร็จแล้วหรือยัง?”
เฮยเป้าตัวสั่นด้วยความตกใจ ทำไมตอนเมื่อกี้นี้เขาถึงไม่รู้เลยว่าเนี่ยเฟิงมีออร่าที่น่ากลัวอยู่ชนิดหนึ่ง?
ตอนนี้เนี่ยเฟิงเข้ามาใกล้เขา เฮยเป้าก็รู้สึกถึงความกลัวที่แพร่กระจายในหัวใจของเขา
“ผม ผม...........”
“ตูม!”
เฮยเป้ายังไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้ดีเลย ก็ตกใจกับหมัดของเนี่ยเฟิงไปแล้ว เนี่ยเฟิงกระแทกกำปั้นของเขาลงบนกระจกหน้าต่างรถยนต์ และกระจกรถก็แตกกระจายทันทีตามเสียงที่ดังขึ้น!
เนี่ยเฟิงยิ้มและสะบัดมือของเขา “เป็นยังไงบ้าง?”
“ผมกิน!”
เฮยเป้าตกใจสุดขีด กังวลว่าหมัดนี้จะตกใส่บนร่างกายตัวเอง หากเขาถูกทุบตีจริงๆ กลัวว่าเขาอาจถึงแก่ชีวิต!
เนี่ยเฟิงถึงพยักหน้า “ดีมาก นี่ถึงเป็นเด็กดี เศษกระดาษที่อยู่บนพื้นผมขอให้คนกวาดใส่ในถังขยะเรียบร้อยแล้ว คุณไปกินเถอะ!”
“คุณ! คุณให้ผมกินขยะงั้นเหรอ?!”
เฮยเป้าถึงกับผงะ แต่ก่อนที่เขาจะตอบสนอง เนี่ยเฟิงก็ลากตัวเฮยเป้าลงจากรถแล้ว
เฮยเป้าเดินโซเซตามหลังเนี่ยเฟิง และมาถึงที่ศูนย์ขายรถยนต์ เนี่ยเฟิงขอให้ผู้จัดการทั่วไปนำถังขยะออกมาและวางไว้ตรงหน้าเฮยเป้า
มีทุกอย่างในถังขยะ แม้กระทั่งมีเสมหะที่คนอื่นคายในตอนเมื่อกี้นี้
เมื่อเฮยเป้าเห็นขยะพวกนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีมืด เขาพยายามที่จะหลบหนีไป แต่เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของเนี่ยเฟิงสักที่ไหน?
เขาไม่สามารถขยับตัวได้เลย ถูกเนี่ยเฟิงเตะด้วยขาไปทีหนึ่ง และล้มลงคุกเข่าอยู่บนพื้นพร้อมเสียงดัง “ป๋อม”
“คุณตีผมเหรอ!”
“ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ? เพราะคุณไม่เชื่อฟังผมถึงตีคุณ”
เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างแน่นอน “เอาล่ะ อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ความอดทนของผมก็มีขีดจำกัดเช่นกัน ผมหวังว่าคุณจะแสดงการกินกระดาษให้เร็ว มิเช่นนั้นสักพักผมก็จะอารมณ์เสีย และผมอาจจะทุบตีจนคุณซี่โครงหักไปหลายเส้นก็ไม่แน่นะ”
คำพูดของเนี่ยเฟิงทำให้เฮยเป้าตัวสั่น เขานึกขึ้นได้ว่ายอดฝีมือที่ตัวเองเชิญมาในเมื่อกี้นี้ ก็ถูกเขาชกจนกระดูกซี่โครงหักในหมัดเดียวไม่ใช่เหรอ?
แต่เฮยเป้าเคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้สักที่ไหน? มองไปที่กระดาษอันสกปรกนั่น เขากลืนมันไม่ลงเลยจริงๆ!
เขามองไปที่ถังขยะด้วยความเสียใจ ราวกับได้กลิ่นเหม็นของถังขยะ!
“เมื่อกี้ผมเคยให้โอกาสคุณไปแล้ว แต่คุณไม่ได้รักษามันไว้ ตอนนี้ก็ได้แต่กินจากถังขยะ ทำไมเหรอ? คุณกินไม่ลงเหรอ?”
ทันใดนั้นเนี่ยเฟิงก็ตระหนักทันทีว่า “ผมเข้าใจแล้ว! คุณคงรู้สึกว่ามันแห้งเกินไปใช่มั้ย? ผู้จัดการทั่วไป รินน้ำให้เขาหนึ่งแก้ว และให้เขากินลงไปอย่างราบรื่น”