บทที่ 139 แสงพระจันทร์สีขาว

บทที่ 139 แสงพระจันทร์สีขาว

“ไม่คิดว่าเพื่อนของคุณก็เยอะเหมือนกันนะ”

โจวลี่ซือคิดกับตัวเองว่า ที่เนี่ยเฟิงมีเพื่อนยอมช่วยเหลือเขาก็เป็นการดีเหมือนกัน เธอยังคงกังวลว่าหลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เพื่อนเหล่านั้นจะอยู่ห่างจากเขา เมื่อพวกเขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของตระกูลเนี่ย

“ไช่ ผมยังมีเพื่อนสมัยเรียนมัธยมต้นและประถมหลายคน เพื่อนๆเหล่านี้ค่อนข้างรักษามิตรเก่า และตอนนี้พวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผมด้วย”

เมื่อเนี่ยเฟิงพูดคำเหล่านี้ ใบหน้าของเขาไม่แดงและหัวใจก็ไม่เต้นแรง ดูไม่เหมือนเลยว่าตัวเองกำลังพูดโกหกอยู่

ในความเป็นจริงไม่มีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับการกลับมาอย่างมีชีวิตของเขาเลย มีเพียงพี่สาวหลายคนของเขาและสมาชิกบางคนของสำนักมังกรเท่านั้น

“เพื่อนๆที่ช่วยเหลือคุณเหล่านั้น คุณต้องเชิญพวกเขามาทานข้าวสักมื้อ ช่างเถอะ ฉันมาจัดการรวบรวมเชิญพวกเขามาทานข้าวกันดีกว่า เพราะยังไงแล้วพวกเขาทั้งหมดยังคงใส่ใจคุณมากขนาดนั้น”

เนี่ยเฟิง: ............

ในความเป็นจริง เนี่ยเฟิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปหาเพื่อนเหล่านี้ได้ที่ไหน ถ้าถึงตอนนั้นจะต้องเชิญพวกเขามาทานข้าวจริงๆ ก็แค่ขอให้สมาชิกในสำนักมังกรมาแกล้งเป็นเพื่อนสักพักเท่านั้น

อย่างไรก็ตามตอนที่เขาเรียนอยู่ในโรงเรียนก็ไม่ได้อยู่ในโรงเรียน และระดับชั้นเดียวกันกับพี่สาวอยู่แล้ว

“โอเค ถ้าถึงตอนนั้นเราก็ค่อยเชิญพวกเขามาทานข้าวพร้อมกันอีกครั้ง และขอบคุณพวกเขาเป็นอย่างดี และเข้าใจแล้ว ตอนนี้เรากำลังจะไปที่หน้างานนิทรรศการแล้วหรือไม่?”

เนี่ยเฟิงเปลี่ยนเรื่องพูด โจวลี่ซือพยักหน้า มันก็ใกล้จะได้เวลาแล้วเหมือนกัน พวกเขาไปตอนนี้ก็ถึงที่นั่นตรงกับเวลาเริ่มนิทรรศการพอดี

ทั้งสองขับรถไปที่ศูนย์จัดงาน ศูนย์นิทรรศการจัดขึ้นในโรงยิมของเยี่ยนตู ซึ่งมีสนามจอดเครื่องบินขนาดใหญ่มาก ซึ่งตอนนี้เครื่องบินก็ได้จอดเต็มไปหมดแล้ว

นิทรรศการในครั้งนี้ใหญ่มาก ข้างในนั้นเต็มไปด้วยการบินพลเรือนและเฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินส่วนตัว ฯลฯ การเดินชมนิทรรศการทั้งหมด อาจต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงได้ อย่างไรก็ตามเครื่องบินเป็นสิ่งของขนาดใหญ่ที่ใช้พื้นที่บริเวณกว้างมาก

เมื่อเนี่ยเฟิงเห็นเครื่องบินในนิทรรศการ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “จำนวนของเครื่องบินพวกนี้เยอะจัง”

“ถูกต้อง ถ้าไม่อย่างนั้นเราอาจต้องใช้เวลามากในการเดินชมนิทรรศการทั้งหมด โชคดีที่เรายังนั่งรถเที่ยวชม อีกสักครู่จะมีคนเฉพาะทางมาแนะนำให้ความรู้เราด้วย”

โจวลี่ซือมองไปที่เครื่องบินที่จอดอยู่เต็มสนามบิน และก็รู้สึกตื่นตาในขณะนั้นเช่นกัน เขาดึงเนี่ยเฟิงและพูดด้วยเสียงต่ำ

“คุณรู้จักเครื่องบินเหล่านี้เหรอ? เครื่องบินเหล่านี้สามารถขายออกนอกได้ แต่ราคาแพงเกินไป”

“ถ้าพี่สาวชอบ ถึงเวลานั้นผมจะเก็บเงินและซื้อให้คุณลำหนึ่ง!”

ถึงเนี่ยเฟิงจะไม่เก็บเงินก็ไม่เป็นอะไรเลย เพราะเขามีเงินตั้งมากมาย

โจวลี่ซืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และเธอโบกมือว่า “ช่างมันเถอะ การซื้อเครื่องบินเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก และมันก็แพงเกินไป แม้ว่าคุณจะเก็บเงินไปเรื่อยๆก็ไม่สามารถซื้อเครื่องบินได้หรอก อีกอย่างสำหรับเครื่องบินที่จอดอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นเฮลิคอปเตอร์เครื่องบินไอพ่นส่วนตัว และการบินพลเรือนราคามันก็ไม่ได้ต่ำนัก”

ราคาของเครื่องบินเหล่านี้มีตั้งแต่หลักแสนถึงสองร้อยล้าน

ในความเป็นจริงถ้าตลาดเครื่องบินในประเทศไม่ใช่กระแสหลัก โจวลี่ซือก็มีแผนที่จะซื้อเครื่องบินลำหนึ่ง ใช้สำหรับเดินทาง

เนื่องจากราคาของเครื่องบินไม่ได้แตกต่างจากราคาของรถยนต์ในปัจจุบันมากนัก บวกกับโจวลี่ซือเองก็มีเงินอยู่บ้าง จึงไม่ใช่เรื่องยาก ที่จะซื้อเครื่องบินมาใช้เพื่อการเดินทาง

เพียงแต่ว่าเครื่องบินจะจอดอยู่ตรงไหน และต้องคำนึงถึงการบำรุงรักษาประจำวัน ฯลฯ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าโจวลี่ซือจะซื้อก็ต้องซื้อเครื่องบินที่มีราคาแพงกว่า พร้อมประสิทธิภาพที่ดีกว่า ถึงจะโอเคกว่า ในบรรดาเครื่องบินทั้งหมด สิ่งที่โจวลี่ซือชอบที่สุดก็คือเครื่องบินสีแดงและสีขาวสไตล์ของ AgustaWestland AW609

เครื่องบินลำนี้ถูกสร้างขึ้นจากความพยายามร่วมกันของสองบริษัท เป็นเฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์แบบเครื่องยนต์คู่เบาแบบแปรผัน แม้ว่าจะเป็นรูปแบบเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็เป็นแสงจันทร์สีขาวของโจวลี่ซือมาโดยตลอด

โจวลี่ซือมุ่งมั่นในตำแหน่งกัปตันหลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนการบิน แม้ว่าเธอจะสวยและหุ่นดี แต่เดิมเธอก็สามารถทำงานที่เกี่ยวกับการใช้ความสวยงาม และเป็นแอร์โฮสเตสได้