บทที่ 150 คดีพลิก

บทที่ 150 คดีพลิก

เดิมเนี่ยเฟิงรู้ว่าพวกเขาก็คือพวกเดียวกัน เพราะอย่างไรที่นี่ก็เป็นเมืองเยี่ยนตู

ซาวาได้ยินก็เข้าใจที่พวกเขาพูด “พวกคุณไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”

“หญิงต่างชาติอย่างเธอรู้ด้วยเหรอว่าอะไรเรียกว่าไร้ยางอายหรือไม่ไร้ยางอาย ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็ต้องตามพวกเราไปด้วยกัน”

ตำรวจพวกนี้กัดไม่ปล่อยอยู่บ้าง เฮยหลงใช้สายตายั่วยุมองเนี่ยเฟิงกับซาวา

ซาวาเองก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเป็นพวกเดียวกัน เธอกำหมัดแน่น พูดอย่างโกรธเคืองว่า “ฉันจะดูสิว่าพวกนายใครจะกล้าจับฉัน พวกนายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! ฉันคือเจ้าหญิงนะ!”

หลังเฮยหลงได้ยินก็อดหัวเราะเสียงดังขึ้นมาไม่ได้ “แม้เธอจะหน้าตาสวยมาก แต่ก็ไม่เห็นต้องไร้ยางอายขนาดนี้เลย? ฉันยังไม่เคยเห็นใครเรียกตัวเองว่าเจ้าหญิงมาก่อน!”

ซาวาพลันกำหมัดแน่นทันที พูดอย่างโกรธเคืองว่า “พวกนาย พวกนายรังแกกันเกินไปแล้ว!”

เนี่ยเฟิงย่อมรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน หากจะพูดเหตุผลกับพวกเขา คงทำไม่ได้เป็นแน่ เห็นเพียงเขาขวางอยู่ตรงหน้าซาวา กล่าวกับตำรวจพวกนั้นว่า

“พวกนายอยากพาฉันกลับไป ฉันว่าพวกนายคงไม่ความสามารถขนาดนั้นหรอก”

“หึ! ดูท่านายคิดจะหนีการจับกุมสินะ?!”

หัวหน้ากองรีบก้าวออกมาทันที ถามเนี่ยเฟิงอย่างไม่พอใจ

“เปล่า ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น เพียงแต่พวกนายไม่อาจพาฉันไปได้”

หลังเนี่ยเฟิงพูดจบก็ยกมือถือขึ้นมา “ยังไม่รีบไสหัวมาที่นี่อีก มาพาสุนัขของพวกนายไป?”

พอหัวหน้ากองได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “แกถึงกับกล้าด่าตำรวจเชียวเหรอ!”

“ก็แค่หัวหน้ากองเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น ฉันแนะนำว่านายอย่าอวดดีนักเลย”

เนี่ยเฟิงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น นิ่งเด่นเป็นสง่า ไม่มีท่าทางหวาดกลัวแม้แต่น้อย

หัวหน้ากองพลันกัดฟันเดินเข้ามาทันที หยิบกุญแจมือขึ้นมา คิดจะสวมให้เนี่ยเฟิง

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใกล้เนี่ยเฟิง ก็ถูกเนี่ยเฟิงใช้เท้าข้างหนึ่งถีบออกไปแล้ว

“แกทำร้ายตำรวจ!”

เฮยหลงเองก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กตระกูลเนี่ยคนนี้จะถึงกับกล้าแข็งเช่นนี้ ควรรู้ว่าที่นี่คือถิ่นของพวกเขา!

ที่เรียกกันว่ามังกรแกร่งพลัดถิ่นหรือจะสู้งูดินเจ้าที่ อีกอย่างตระกูลเนี่ยก็ไม่ใช่มังกรแกร่งนานแล้ว เหลือแค่กากเดนอย่างเขาคนเดียว

ทำไมเขาถึงอวดดีได้ขนาดนี้กัน?

“ทำร้ายนายก็ทำร้ายนายสิ หรือฉันยังต้องเลือกวันอีก? พอถอดชุดนี้ออกนายก็ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น”

เนี่ยเฟิงพูดพลางยักไหล่ ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดตรงไหน

พอซาวาเห็นภาพนี้ก็รู้สึกสุขใจอย่างยิ่ง รีบพูดสมทบอยู่ด้านข้างว่า “เดิมพวกนายก็คือพวกคนเลวสมคบกันทำชั่ว ทำร้ายนายยังจะบอกว่าทำร้ายตำรวจอีก นายดูเอาสิพวกเขาพังแหล่งขายรถของเรา ค่าเสียหายมากมายไม่ชดใช้ก็แล้วไปเถอะ พวกนายยังจะเข้าข้างกันอีก

ซาวารู้สึกว่าพวกเขาสมควรได้รับแล้ว

“น่ารังเกียจ! อย่าขยับ! ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงเธอซะ!”

หัวหน้ากองคลานขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก พูดจบก็คว้าปืนที่อยู่ตรงเอวขึ้นมา เห็นเพียงเขาใช้ปืนเล็งไปที่เนี่ยเฟิง

หากคนทั่วไปเห็นปืนล้วนตกใจจนสะดุ้ง เพราะอย่างไรคนก็ไม่ใช่มนุษย์เกราะเหล็ก หากถูกยิงเข้า จะต้องบาดเจ็บเป็นแน่ หนักหนาสุดก็ถึงตายได้