บทที่ 149 ฆ่าคนปิดปาก

บทที่ 149 ฆ่าคนปิดปาก

เฮยหลงยิ่งมองเนี่ยเฟิงก็ยิ่งเกิดความรู้สึกคุ้นตา แน่ใจว่าตนเองเคยเห็นเขาที่ไหน

เพียงแต่เป็นที่ไหนนั้น ชั่วขณะหนึ่งนี้เขายังไม่ค่อยแน่ใจนัก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเหล่านี้ ผู้อื่นมาเยือนถึงหน้าประตู เล่นงานคนของเขาจนมีสภาพเช่นนี้ หากเขายังถอยให้ เช่นนั้นก็อภัยให้ไม่ได้แล้ว

“งั้นนายคิดจะทำยังไง?”

เฮยหลงหรี่ตา มีแววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา

“ชดใช้”

เนี่ยเฟิงยกบิลในมือขึ้นมา “เมื่อกี้ที่ต้องชดใช้คือหนึ่งร้อยล้าน แต่ตอนนี้คงต้องวางแผนใหม่”

เฮยหลงเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”

“นายดูสิ ฉันมาถึงถิ่นของนาย พวกนายไม่เพียงไม่ยอมรับความผิดของตนเอง ยังจะตามคนมารังแกฉันอีก บัญชีนี้สมควรต้องคิดไม่ใช่หรือ?”

เนี่ยเฟิงพูดเสร็จ ก็ชี้ไปที่คนของสถานฝึกยุทธที่ได้รับบาดเจ็บนอนท่าประหลาดร้องโหยหวนอยู่บนพื้น

เนี่ยเฟิงเหมือนคนที่ถูกรังแกตรงไหนกัน? ตอนนี้กระโดดโลดเต้นได้ ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

แต่เป็นพวกลูกศิษย์ในสถานฝึกยุทธเฮยหลงของเขาต่างหากที่ถูกเล่นงานจนลงไปนอนวัดพื้นแทน

“ค่าเสียกำลังใจนี้ของฉันก็ต้องเอามาคิดด้วยใช่หรือเปล่า?”

เนี่ยเฟิงเอียงศีรษะ “ฉันไม่คิดแพงมากหรอกนะ แค่ร้อยล้านก็พอแล้ว”

“ถุย! ไว้หน้าแกแล้ว! ค่ากำลังใจบ้านแกสิถึงเก็บแพงขนาดนั้น!”

ชายชราโกรธสุดขีด กัดฟันเค้นคำพูดออกมาสองสามคำ

“ค่ากำลังใจของฉันราคาสูงมาก อย่าเอาสมองของนายมาเทียบกับฉัน”

เนี่ยเฟิงโบกมือ ชายชราได้ยินก็โมโหอย่างมาก ไอ้เด็กโสโครกนี่อวดดีเกินไปแล้ว!

“อีกอย่าง ที่ฉันต้องเก็บคือค่าเสียเวลา”

ในดวงตาของเนี่ยเฟิงเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาพูดอย่างชอบด้วยเหตุผล “ฉันคิดนาทีละร้อยล้าน ตอนนี้ฉันเสียเวลาอยู่ในที่ของนายไปไม่น้อยเลย”

หลังเนี่ยเฟิงใคร่ครวญแล้ว ก็ดีดนิ้วทีหนึ่ง “เอาอย่างนี้ หมื่นล้านแล้วกัน”

“หมื่นล้าน?! แกคิดจะไปปล้นธนาคารเหรอ! ค่าเสียเวลาอะไรแพงขนาดนั้น!”

“หึ โง่! ธุรกิจของพี่เฟิงนาทีหนึ่งทำเงินได้เท่าไหร่พวกแกรู้ไหม? พวกแกไม่เข้าใจอะไรเลย หมื่นล้านเนี่ยถือว่าลดให้พวกแกแล้ว! ยังกล้ามาต่อราคาอีก!”

ซาวาเข้าใจดีที่สุด แม้แต่ผลกำไรที่เพิ่มขึ้นมาในประเทศของพวกเขา ก็ยังไม่รวดเร็วเท่าการหาเงินของสำนักมังกร

ประกอบกับธุรกิจของเนี่ยเฟิงมีอยู่ทั่วโลก กับเงินแค่นี้ ถือว่าเก็บน้อยแล้ว

หน้าเฮยหลงงอง้ำทันที เจ้าหมอนี่ช่างเป็นสิงโตปากกว้างจริงๆ จงใจมาหาเรื่องกันชัดๆ

หากวันนี้ปล่อยให้เขามาใช้อำนาจบาตรใหญ่ขึ้นขี่บนหัว เช่นนั้นต่อไปก็แย่น่ะสิ เขาต้องมาหาเรื่องอีกหลายครั้งหลายหนแน่

เฮยหลงจะปล่อยให้เขาทำสำเร็จได้อย่างไร?

“ฉันเอาเงินมากขนาดนั้นออกมาในชั่วเวลาประเดี๋ยวประด๋าวไม่ได้หรอกนะ ทำไมพวกนายไม่ตามฉันมาล่ะ ฉันจะไปที่คลังหยิบของมีค่าบางอย่างให้พวกนาย”

“งั้นก็ได้”

เนี่ยเฟิงพยักหน้า พูดจบก็ยืนขึ้นมา

เวลานี้ซาวารู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง “พี่เฟิง เขาคิดจะเล่นตุกติกหรือเปล่า?”

เนี่ยเฟิงตบๆ ที่มือของซาวา “ไม่เป็นไร ฉันกลับอยากจะเห็นว่าเขามีความสามารถอะไรบ้าง”

เนี่ยเฟิงพาซาวาไป ทั้งคู่เดินตามหลังเฮยหลง เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องทำงานห้องหนึ่ง ที่นี่เงียบสงบมาก แม้แต่แมลงวันครึ่งตัวก็ไม่เห็น

เนี่ยเฟิงเดินเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ หย่อนก้นนั่งบนโซฟา ซาวานั่งอยู่ข้างๆ เนี่ยเฟิง ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“นายรอสักครู่”

เฮยหลงพูดจบ ก็ค้นหาในลิ้นชัก จากนั้นก็หยิบปืนด้ามหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก

เห็นเพียงเฮยหลงใช้ปากกระบอกปืนดำมืดเล็งมาทางเนี่ยเฟิง “ไอ้เด็กโสโครก รู้ไหมว่าคนที่ขู่ฉันเมื่อคราวก่อนไปอยู่ไหนแล้ว มันลงไปอยู่ในนรกนานแล้วน่ะสิ”

เนี่ยเฟิงเลิกคิ้ว “หา? แกคิดจะใช้ปืนยิงฉัน?”

“วันนี้พวกแกสองคนอย่าคิดจะไปจากที่นี่เลย”

เฮยหลงมองเนี่ยเฟิงอย่างเย็นชา