ตอนที่ 148
บทที่ 148 เปราะบางเหลือเกิน
October 28, 2026
บทที่ 148 เปราะบางเหลือเกิน
พวกเขาใช้สายตาไม่อยากจะเชื่อมองเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงหลับตาถึงกับจับการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ นี่เขาทำได้ยังไงกัน!
พวกเขาไหนเลยจะรู้ว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของเนี่ยเฟิงได้ถูกขัดเกลาจนเฉียบคมเป็นพิเศษยามอยู่ในสนามรบ ดังนั้นการหลับตาจึงรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ดีกว่า
คนที่ฝึกยุทธทุกการเคลื่อนไหวล้วนนำพาลมหอบหนึ่งมาด้วย ซึ่งในส่วนเล็กๆ นี้คนอื่นไม่อาจรู้สึกถึงมัน แต่เนี่ยเฟิงกลับรู้สึกถึงมันได้
ตอนนี้เขารวมสมาธิได้ถึงจุดหนึ่งแล้ว ดังนั้นคนเหล่านี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิงจึงเป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้น
ชายชราเบิกตากว้าง ไม่ถึงห้านาที เขาถึงกับเห็นพวกลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของตัวเองถูกเล่นงานจนลงไปนอนกองกับพื้น!
อาจารย์ระดับหนึ่งเหล่านี้นอนอยู่บนพื้นแน่นิ่งไปแล้ว และเวลานี้เนี่ยเฟิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
“ไม่เลว สามารถทนมือฉันได้ตั้งห้านาที นับว่ามีฝีมือพอตัว แต่ฉันเป็นพวกแค้นฝังหุ่น ในเมื่อเมื่อกี้พวกนายทำกับฉันแบบนี้ ฉันเองก็ไม่ควรเกรงใจพวกนายเช่นกัน”
เนี่ยเฟิงลดสายตามองคนเหล่านี้ “เส้นชีพจรของพวกนายถูกฉันตัดขาดหมดแล้ว ต่อไปคิดจะฝึกยุทธคงเป็นไปไม่ได้แล้ว”
ชายชรากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เจ้าหมอนี่เป็นใครมาจากไหนกัน ฝึกวิชามาจากที่ใด ถึงกับมีความสามารถขนาดนี้!
“ตาแก่ อยากจะลองมาประมือกับผมไหม?”
ชายชราถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างหวาดกลัว ดูท่าพวกเขาจะไปหาเรื่องกับคนที่ไม่ควรหาเรื่องเข้าเสียแล้ว!
“ฮ่าๆ! น้องสาม คิดไม่ถึงว่านายจะมีวันที่หวาดกลัวเช่นนี้กับเขาด้วย”
เวลานี้มีเสียงไม่น่าฟังเสียงหนึ่งดังลอยเข้ามา เสียงนี้ราวกับถูกคนบีบคอให้ฝืนร้องออกมา ทั้งยังแหบแห้ง
เงาร่างหลังค่อมสายหนึ่งทะลวงเข้ามา คนคนนี้มีเล็บมือยาวมาก ทั้งยังดูอัปลักษณ์เป็นที่สุด
เนี่ยเฟิงอดขมวดคิ้วไม่ได้ ใช้สายตาทนมองตรงๆ ไม่ได้มองชายคนนั้น
“พี่รองมาพอดี เจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนธรรมดา เขาเล่นงานลูกศิษย์ฉันได้ทั้งหมด!”
ชายชราราวกับเจอที่พึ่ง รีบเข้าไปใกล้ชายอัปลักษณ์ที่เหมือนกับอะไรสักอย่างคนนั้นทันที
“ไอ้เด็กโสโครก นับว่าแกยังมีฝีมืออยู่บ้าง!”
“พล่ามให้น้อยหน่อย รีบเรียกคนที่พอจะอวดอ้างได้ของพวกนายออกมา ว่าจะชดใช้บัญชีนี้ของฉันยังไง?”
เนี่ยเฟิงยกบิลในมือขึ้นมา “ไม่อย่างนั้นวันนี้สถานฝึกยุทธของพวกนายจะพังเพราะเรื่องนี้ และจะแพร่ไปยังอินเตอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว ถึงเวลาต่อให้พวกนายอยากจะรับสมัครคนก็ทำไม่ได้แล้ว”
เนี่ยเฟิงพูดเนิบๆ
“ไอ้หนูแกกำลังข่มขู่สถานฝึกยุทธเฮยหลงของเราอยู่หรือ?”
“นี่เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดไม่ใช่เหรอ? ฉันกำลังขู่พวกนายอยู่จริงๆ แต่ฉันแค่อยากมาเอาของที่ฉันต้องการกลับไป”
เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม “เรื่องชดใช้ก็ต้องชดใช้ด้วย”
“เหอะ! สถานฝึกยุทธเฮยหลงตั้งตระหง่านอยู่ที่เมืองเยี่ยนตู หลายปีขนาดนั้นแกคิดว่าฝีมือของพวกเรามีเพียงเท่านี้หรือ? วันนี้ฉันจะทำให้แกได้เห็นว่าอะไรที่เรียกว่าสุดยอดแห่งวูซู!”
ชายชราที่ถูกเรียกว่าพี่รองคนนั้น ส่งเสียงหัวเราะแหลมเล็กออกมาชุดหนึ่ง เห็นเพียงเขาดีดนิ้วทีหนึ่ง ชายที่มีกลิ่นอายแห่งความตายเข้มข้นสองสามคนก็เดินเข้ามา
ดวงตาของพวกเขาดูไร้ความรู้สึก รูปร่างกำยำอย่างมาก บนร่างสวมชุดจั๊มสูทอย่างหนา ดูน่าอึดอัดอยู่บ้าง
แต่ต่อให้ชุดจั๊มสูทที่สวมอยู่หนาแค่ไหน ก็สามารถมองเห็นเค้าโครงของกล้ามเนื้อนั้นได้
“สั่งสอนเขาหน่อย!”
คนเหล่านั้นราวกับมนุษย์จักรกล หลังได้รับคำสั่ง ก็พุ่งเข้ามาทันที รวดเร็วอย่างยิ่ง
เนี่ยเฟิงรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง เพราะคนเหล่านี้ถึงกับไม่รู้สึกเจ็บปวด กระทั่งกระดูกก็หักหมดแล้ว แถมดวงตาของพวกเขาก็ไม่กะพริบเลยสักครั้ง