ตอนที่ 147
บทที่ 147 บุคคลผู้ขายหน้าได้ไม่เว้นวัน
October 28, 2026
บทที่ 147 บุคคลผู้ขายหน้าได้ไม่เว้นวัน
“เหอะ! คนอย่างพวกนายดีแต่ข่มเหงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ถึงกับส่งคนมาพังรถทำร้ายคนที่แหล่งขายรถหงต๋าโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง! คนอย่างพวกนาย ควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง!”
เมื่อครู่ซาวาได้เห็นบุคลิกอันห้าวหาญของเนี่ยเฟิง จึงอดกรีดร้องอยู่ในใจไม่ได้ พี่เฟิงช่างเท่เป็นบ้า!
ซาวาเคยพบเห็นคนเก่งๆ มาไม่น้อย แต่ไม่มีใครสักคนที่แข็งแกร่งเหมือนเนี่ยเฟิง!
“หึ! คนอย่างแกก็แค่กล้ารังแกลูกศิษย์ที่มือไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่เท่านั้นแหละ เป็นยังไง? แกกล้าดวลกับเราไหม?!”
สถานฝึกยุทธเฮยหลงแบ่งเป็นสามลัทธิเก้าอาชีพ โดยปกติศิษย์เหล่านี้ล้วนได้รับการฝึกสอนจากอาจารย์ระดับสาม พอพวกเขามีความสามารถเท่าอาจารย์ระดับสามแล้ว ถึงจะเลื่อนขั้นไปเรียนกับอาจารย์ระดับสอง จากนั้นก็เป็นอาจารย์ระดับหนึ่ง และอาจารย์ระดับขั้นเทพ
และคนที่สามารถบรรลุถึงระดับขั้นเทพได้ ล้วนต้องผ่านพวกเขา
“ดูไปแล้วพวกนายก็ไม่เห็นจะเก่งสักเท่าไหร่ ฉันกลัวว่าอีกเดี๋ยวพวกนายจะร้องเรียกหาพ่อแม่ที่ถูกตี ดังนั้นพวกนายประหยัดแรงไว้ดีกว่า เรียกคนที่เก่งที่สุดของพวกนายมา บัญชีนี้ฉันยังไม่ได้สะสางกับพวกนายให้ชัดเจนเลยด้วยซ้ำ”
เนี่ยเฟิงโบกมือ ไม่อยากจะเสียเวลากับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
หลังกลุ่มอาจารย์ระดับสามได้ยินก็โมโหอย่างยิ่ง เจ้าหมอนี่ช่างโอหังเสียเหลือเกิน หากพวกเขาไม่สั่งสอนบทเรียนให้เนี่ยเฟิงบ้าง อย่างนั้นอาจารย์ระดับสามอย่างพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
อาจารย์ระดับสามมีทั้งหมดห้าสิบคน
เพราะสถานฝึกยุทธเฮยหลงใหญ่โตมาก ศิษย์ที่อยู่ด้านในจึงมีมากมายเช่นกัน นี่เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
พวกอาจารย์ระดับสามรีบบุกเข้ามาทันที “เดี๋ยวจะหาว่าพวกเรารังแกนาย พวกเราจะให้โอกาสแกสักครั้ง ยอมแพ้เสียแต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย!”
“คำพูดนี้ทุกคำฉันขอคืนให้พวกแกแล้วกัน ฉันจะให้โอกาสพวกแกสักครั้ง”
เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม “พวกแกเข้ามาพร้อมกันเลยเถอะ หากฉันออกนอกเขตวงกลมนี้ นั่นก็ถือว่าฉันแพ้ ฉันจะชดใช้ให้เต็มจำนวนอย่างแน่นอน รวมถึงหักแขนขาของตัวเองแล้วค่อยจากไป”
หลังเนี่ยเฟิงพูดจบ ก็ใช้รองเท้าเปื้อนฝุ่นแตะเลือดบนตัวศิษย์ที่อยู่ด้านข้าง วาดวงกลมวงหนึ่งที่ด้านหน้าตัวเอง
วงกลมนี้ดูไปแล้วมีเส้นผ่านศูนย์กลางแค่ประมาณครึ่งเมตรเท่านั้น
“อวดดีนัก!”
กลุ่มอาจารย์ระดับสามโมโหสุดขีด เห็นได้ชัดว่าเจ้าหมอนี่ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา!
เนี่ยเฟิงยิ้มกวักมือเรียกพวกเขา “เข้ามาพร้อมกันเลย ไม่แน่อาจจะยังมีสิทธิ์ชนะ”
พวกเขาทนรับการยั่วยุเช่นนี้ได้ที่ไหนกัน แต่ละคนราวกับเทเกี๊ยวลงในน้ำเดือดพุ่งเข้าหาเนี่ยเฟิง!
ช่างน่าเสียดายแม้พวกเขาจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ยังคงเป็นพวกนอกคอกฝูงหนึ่ง
เนี่ยเฟิงหมัดชกเท้าเตะใส่พวกเขา พวกเขาถึงกับต้านไม่ไหว แค่กระบวนท่าเดียวก็ถูกตีจนหัวหมุนหลงทิศเสียแล้ว
อาจารย์ระดับสามห้าสิบคนไม่ใช่คู่มือของเนี่ยเฟิงโดยสิ้นเชิง
หลังเนี่ยเฟิงตีพวกเขาจนยอมแพ้แล้ว ก็ก้มศีรษะลง ยิ้มพลางพูดว่า “ตอนแรกยังคิดว่าจัดการพวกนาย ฉันจะได้วอร์มร่างกายนิดหน่อย คิดไม่ถึงว่าตอนนี้แม้แต่เหงื่อยังไม่ออก หรือว่าสถานฝึกยุทธเฮยหลงจะมีความสามารถแค่นี้?”
“ไอ้เด็กอวดดี ถึงกับกล้ามาเหยียบสถานฝึกยุทธเฮยหลงของฉัน ความกล้าของแกช่างใหญ่โตนัก!”
เสียงหนักแน่นเสียงหนึ่งดังลอยเข้ามา เนี่ยเฟิงหันมองไปทางต้นเสียง ก็เห็นชายชราชุดดำถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินเข้ามา แม้ชายชราคนนั้นจะดูแก่มาก แต่ยังดูสดใสกระปรี้กระเปร่า
เนี่ยเฟิงมองสำรวจชายชราทีหนึ่ง “คุณคือหัวหน้าของที่นี่? เฮยหลง?”
“เหอะ! ด้วยฝีมืออย่างแกน่ะเหรอ จะทำให้พี่ใหญ่เฮยหลงออกโรงเองได้ยังไง!”
ความสนใจของเนี่ยเฟิงพลันหดหายทันที “ก็ว่าแล้วเชียว คนที่ก่อตั้งสถานฝึกยุทธเฮยหลงขึ้นมาได้ ควรจะมีความสามารถกว่านี้สิ คนอายุอย่างคุณนี้ กระดูกกระเดี้ยวคงจะกร่อนหมดแล้ว ไม่เหมือนคนที่ฝึกยุทธเลยสักนิด”
ชายชราถูกเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ พลันโกรธจนเดือดดาลทันที ควรรู้ว่าเขามีระดับฝีมือสูงล้ำมากเพียงใด!
เขาอยู่ที่นี่เป็นถึงระดับผู้อาวุโส เนี่ยเฟิงถึงกับกล้าบอกว่าเขาไม่เหมือนคนฝึกยุทธ แถมยังพูดจาสามหาวบอกว่ากระดูกกระเดี้ยวเขากร่อนหมดแล้ว!