บทที่ 146 ไม่ใช่คู่มือ

บทที่ 146 ไม่ใช่คู่มือ

“ทวงหนี้? ผมว่าคุณมาผิดที่แล้วล่ะ?”

อาจารย์คนนั้นส่ายหน้า เขาใช้สายตาจับผิดมองสำรวจเนี่ยเฟิง คนอย่างเนี่ยเฟิงดูไม่เหมือนกับคนเป็นวูซูเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นสายตาของอาจารย์คนนั้นจึงเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมา

“ผมไม่ได้มาผิดที่ วันนี้สถานฝึกยุทธเฮยหลงส่งคนมาพังรถที่แหล่งขายรถหงต๋าของผม ทำให้ผมเสียหายเป็นร้อยล้าน ผมอยากจะมาถามดูหน่อยว่าเรื่องนี้จะจัดการยังไง?”

หลังเนี่ยเฟิงพูดจบก็ยกบิลที่อยู่ในมือขึ้นมา ในนั้นเขียนค่าเสียหายในแหล่งขายรถรวมถึงค่ารักษาที่พนักงานถูกทำร้ายในวันนี้ได้อย่างชัดเจนครบถ้วน

“คุณคนนี้โปรดอย่ามาก่อกวนกัน เรื่องที่คุณพูดมาพวกเราต่างไม่รู้ทั้งสิ้น”

อาจารย์ส่ายศีรษะ รู้สึกเพียงว่าคนอย่างเนี่ยเฟิงช่างพิลึกพิลั่นอยู่บ้าง ด้วยเหตุนี้จึงคิดจะไล่คนออกไป

รูปร่างของอาจารย์คนนี้กำยำอย่างมาก อีกทั้งยังมองเห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีพละกำลังมาก หากคิดจะต่อสู้กับเขา บางทีอาจจะเสียเปรียบได้

อาจารย์ขวางอยู่ตรงหน้าเนี่ยเฟิงราวกับภูเขาลูกหนึ่ง “ขอโทษ โปรดหลีกทางด้วย ผมมาหาคนที่มาก่อเรื่องในร้านผมวันนี้”

จากที่เห็นในวิดีโอมีคนทั้งหมดยี่สิบคน

ตอนนี้คนที่อยู่ในสถานฝึกซ้อมมีอยู่ประมาณสองร้อยกว่าคน

แต่ กล้องวงจรปิดของแหล่งขายรถถ่ายไว้ชัดเจนมาก ถ่ายออกมาแทบจะเห็นรูปพรรณสัณณาณได้หมดทุกคน

เมื่อก่อนเนี่ยเฟิงเคยทำอาชีพทหารรับจ้างและนักฆ่า ดังนั้นรูปพรรณสัณณาณของแต่ละคนแทบจะเป็นเหมือนนิ้วมือตนเอง แค่คนยี่สิบคน เนี่ยเฟิงจึงจำได้ขึ้นใจ

“เหอะ! แม้ไม่รู้ว่าพวกนายเป็นใคร แต่หากพวกนายคิดจะมาก่อเรื่อง ฉันแนะนำว่าล้มเลิกความคิดนี้ไปเสียดีกว่า อาศัยตอนที่ฉันยังมีความอดทนอยู่ รีบไสหัวไปซะ! รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? ที่นี่คือสถานฝึกยุทธเฮยหลง!”

อาจารย์คนนั้นเห็นว่าพวกเนี่ยเฟิงไม่ฟังที่เขาพูด จึงวอร์มกล้ามเนื้อบนร่างทันที ดูท่าทางเหมือนปีศาจร้ายตนหนึ่ง

เนี่ยเฟิงหรี่ตา “ดูท่าคุณคงไม่คิดจะหลีกทางสินะ?”

“ฉันไม่หลีกให้แน่นอน นายเองก็ไม่ประมาณตัวเองเสียบ้างเลย ไม่รู้จักว่าตนเองมีกำลังแค่ไหน ถึงกับกล้ามาหาเรื่องสถานฝึกยุทธเฮยหลง?”

อาจารย์ถลึงตามองเนี่ยเฟิงอย่างไม่พอใจ

เขาเห็นเนี่ยเฟิงยังคงไม่มีทีท่าจะจากไป ก็โกรธขึ้นมาทันที เห็นเพียงอาจารย์ยื่นมือมาผลักเนี่ยเฟิงไปหนึ่งที

แต่ตอนที่เขายังไม่ทันได้แตะไหล่เนี่ยเฟิง ก็ถูกเนี่ยเฟิงหักมือข้างหนึ่งแล้ว!

จากนั้นก็มีเสียง “กร๊อบ” ดังกังวานขึ้นมาทันที พลันเสียงร้องโหยหวนของอาจารย์ก็ดังไปทั่วสถานฝึกยุทธ

“มือฉัน! มือฉัน!”

อาจารย์กุมมือตัวเองพลางร้องโหยหวนราวกับจะขาดใจ เพราะกระดูกของเขาถึงกับหักไปทุกส่วน!

มือนี้ของเขาตกห้อย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเจ็บปวดเหลือแสน!

“ฉันเกลียดคนที่ใช้มือชี้ฉันที่สุด นี่คือบทเรียนเล็กๆ ที่มอบให้นาย”

เนี่ยเฟิงปัดมือตัวเอง จากนั้นสายตาโหดเหี้ยมก็เล็งไปที่คนยี่สิบคนนั้นที่มาก่อเรื่อง แม้พวกเขาจะซ่อนอยู่ท่ามกลางผู้คน แต่กลับไม่รอดพ้นสายตาเนี่ยเฟิงไปได้

“เฮ้ย! แกเป็นใครกัน? ถึงกับมาก่อเรื่องถึงที่นี่ แถมยังทำร้ายอาจารย์เราด้วย!”

นักเรียนจำนวนสิบคนเดินเข้ามาทันที เรียงกันแน่นจนก่อตัวเป็นกำแพงคน เห็นเพียงพวกเขามองเนี่ยเฟิงอย่างดุร้ายราวกับปีศาจ

“เศษสวะแบบนี้ก็เป็นอาจารย์พวกนายได้ อย่างนั้นสถานฝึกยุทธของพวกนายคงไม่มีใครเก่งสักคนเลยสินะ?”