บทที่ 145 ทวงหนี้

บทที่ 145 ทวงหนี้

โจวลี่ซือหวั่นไหวอยู่บ้าง เพราะอย่างไรเครื่องบินลำนี้ก็เป็นเครื่องบินที่เธอชอบที่สุด

เพียงแต่เธอไม่อยากให้เนี่ยเฟิงถูกคนอื่นควบคุมเพราะเรื่องของตัวเอง

“พี่อย่าปฏิเสธเลย หากพวกเราปฏิเสธไปโต้งๆ บางทีต่อไปเขาคงไม่มาให้ผมช่วยงานแล้ว อีกอย่างคนอย่างเขาเป็นคนดีมากจริงๆ ถึงอย่างไรพวกเราก็ไม่ต้องการเครื่องบินของเขา เพียงแค่มีเวลาไปขับบ้างเท่านั้นเอง”

โจวลี่ซือได้ยินคำพูดนี้ของเนี่ยเฟิง หลังเล่นตัวอยู่สักครู่จึงค่อยพยักหน้า “งั้นก็ได้ เอาตามนี้แล้วกัน!”

หลังทั้งคู่ร่วมงานชมนิทรรศการเสร็จแล้วก็กลับมาที่โรงแรม

เช้าตรู่วันต่อมา พวกเขาสองคนเตรียมตัวจะกลับเมืองจินไห่ แต่เวลานี้กลับเห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นซาวานั่นเอง

ซาวาสวมชุดเอี๊ยมกระโปรงยืนอยู่ด้านนอก หน้าตาสะสวยและผิวขาวของเธอดูสะดุดตาเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของคนต่างชาติเหล่านั้นโดยเฉพาะ ทำให้คนที่เห็นไม่อาจละสายตาได้เลย

หลังซาวาเห็นเนี่ยเฟิงออกมาก็ดีใจมาก รีบพุ่งเข้ามาหาทันที “พี่เฟิง!”

เนี่ยเฟิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าซาวามาหาตนเองที่นี่ทำไม

โจวลี่ซือใช้สายตาหยอกล้อมองพวกเขาสองคน ยิ้มกล่าวทันที “เพื่อนนายยังอยู่ที่นี่ ทำไมนายไม่อยู่กับเพื่อนนายต่ออีกหน่อยล่ะ ถึงอย่างไรพี่ก็ดูแลนายไม่ได้แล้ว งั้นนายก็อยู่เที่ยวเล่นที่นี่อีกสักสองสามวันเถอะ พี่จะทิ้งเงินนิดหน่อยไว้ให้ นายอย่าลืมพาเพื่อนไปกินข้าวอร่อยๆ ด้วยล่ะ!”

โจวลี่ซือพูดเสร็จก็ยกมือถือขึ้นมา เวลานี้ได้โอนเงินเรียบร้อยแล้ว

เนี่ยเฟิงเห็นโจวลี่ซือลากกระเป๋าเดินหายลับไปไกลแล้วก็รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง

เขาจะเรียกคนก็ไม่อยู่ให้เรียกแล้ว ได้แต่มองโจวลี่ซือขึ้นรถเช่าจากไป

“เธอมาทำอะไรที่นี่?”

ซาวาเห็นสีหน้าเนี่ยเฟิงไม่ค่อยมีความสุขนัก พลันอดเบะปากพูดไม่ได้ว่า

“เพราะฉันคิดถึงพี่มาก ก็เลยมาหาที่นี่ ไม่คิดว่าพี่จะยังอยู่ที่โรงแรมนี้”

“พูดมาเถอะ มีเรื่องอะไรกันแน่”

ซาวาจิตตกอยู่บ้าง

“ไม่มีเรื่องก็มาหาไม่ได้เหรอ?”

เนี่ยเฟิงมุ่นหัวคิ้วเล็กน้อย “ช่างเถอะ ถึงอย่างไรฉันก็คิดจะมาเยี่ยนตูอีกสักเที่ยวหนึ่งอยู่แล้ว เดิมทียังมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องจัดการ ในเมื่อฉันอยู่ต่อ งั้นก็จัดการเรื่องที่อยู่ในมือให้เสร็จก่อนค่อยว่ากันเถอะ”

ซาวาดีใจขึ้นมาทันที เดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าวกุมมือเนี่ยเฟิงเอาไว้ “พี่เฟิงจะไปจัดการเรื่องอะไร? ให้ฉันไปกับพี่ด้วยนะ!”

เดิมเนี่ยเฟิงไม่อยากพาซาวาไปด้วย แต่พอคิดว่าคนเหล่านันก็เป็นคนที่รังแกซาวาด้วยเช่นกัน จึงพยักหน้าอย่างแกนๆ ทันที

“ไปที่แหล่งขายรถหงต๋ากันก่อน”

ทั้งสองคนมาถึงแหล่งขายรถหงต๋า เพิ่งลงจากรถ ผู้จัดการใหญ่ก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที บนศีรษะเขาพันด้วยผ้าพันแผลเต็มไปหมด ดูอาการน่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง

เนี่ยเฟิงเห็นว่าในแหล่งขายรถมีรถไม่น้อยที่ถูกชนพัง จึงเลิกคิ้วขึ้นทันที “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“เถ้าแก่ วันนี้ผมกำลังคิดจะโทรหาคุณเพื่อรายงานสถานการณ์ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา ในมือพวกเขาถือไม้เบสบอลมาด้วย ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ก็ถูกพวกมันตีหัวจนเลือดอาบ เมื่อกี้ผมเพิ่งจะได้สติ กำลังจะไปบอกคุณ คิดไม่ถึงว่าคุณจะมาพอดี”

“ดูท่าน่าจะเป็นฝีมือของพวกเฮยเป้า กล้องวงจรปิดจับภาพได้ไหม?”

ผู้จัดการพยักหน้า “จับภาพได้ คุณมาดูเอาเองเถอะ!”

เนี่ยเฟิงเปิดดูในคอมพิวเตอร์ผ่านๆ รอบหนึ่ง มีสองสามคนที่เป็นคนเดิมจากเมื่อวาน ดูท่าพวกเขาจะจงใจมาหาเรื่องจริงๆ

“รถที่ถูกชนมีตั้งแต่ราคาต่ำไปจนถึงราคาสูง”

สีหน้าผู้จัดการดูซีดขาวอย่างมาก เนี่ยเฟิงเห็นท่าทางน่าสงสารของผู้จัดการใหญ่ จึงโบกมือ “คุณพาคนเจ็บไปหาหมอที่โรงพยาบาลก่อน พอรักษาเรียบร้อยแล้ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้มาเบิกคืนที่ผม ไม่ต้องกังวล”