บทที่ 144 คำโกหกสีขาว

บทที่ 144 คำโกหกสีขาว

เนี่ยเฟิงเห็นโจวลี่ซือทำท่าทางจริงจัง เขาจึงตอบอย่างจริงจังด้วยเช่นกัน

“พี่ห้า อันที่จริงมีเรื่องหนึ่งที่ผมปิดบังพวกพี่มาตลอด เพราะผมไม่รู้ว่าจะพูดยังไง”

“นายถูกหวย?!”

โจวลี่ซือพูดตัดบทเนี่ยเฟิง จากนั้นก็กล่าวอย่างเข้าใจทันทีว่า “มิน่านายถึงไม่บอกพวกเรา! เพราะอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย นายจะไปกล้าพูดที่ไหนกัน?”

เนี่ยเฟิง ：……

มีหลายครั้งที่เนี่ยเฟิงคิดจะบอกพวกหล่อน แต่ในเมื่อพวกหล่อนพูดเช่นนี้ เนี่ยเฟิงก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง

“ไม่ใช่หรือ?”

โจวลี่ซือเห็นท่าทางเนี่ยเฟิงเงียบๆ ไป จากนั้นราวกับว่าเธอได้สติขึ้นมา “ฉันรู้แล้ว......ถูกหวยใช่ว่าจะได้เงินมากขนาดนั้น งั้นที่นายมีเงินมากขนาดนี้ ก็แสดงว่า นายได้รับเบี้ยประกันจากพ่อแม่นายใช่ไหม?”

เพราะอย่างไรวงศ์ตระกูลของเนี่ยเฟิงก็ดีมากมาตลอด ในสมัยนั้นก็เคยเป็นผู้ปกครองมณฑลมณฑลหนึ่ง พ่อแม่จะมีเงินประกันสูงมากก็เป็นเรื่องธรรมดา

โจวลี่ซือนึกสงสารขึ้นมาทันที “เจ้าเด็กคนนี้! พ่อแม่นายทิ้งมรดกเหล่านั้นไว้ให้นาย นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย รู้ไหม?”

เนี่ยเฟิง ： “ผม……”

“เดี๋ยวเราไปบอกฝ่ายจัดงาน ขอคืนเครื่องบินเหล่านี้ทั้งหมด นายเอาเบี้ยประกันไว้ใช้จ่ายในชีวิตเถอะ เครื่องบินนี่พี่ไม่เอาก็ได้ เดิมพี่ก็แค่ต้องการปกป้องนาย จะเอาเงินนายมาได้ยังไงกัน?”

โจวลี่ซือส่ายหน้าพลางถอนหายใจ หลังเธอได้สัมผัสของจริงจนครบถ้วนแล้ว ก็ค่อยๆ นำเครื่องบินลงจอดอย่างช้าๆ เธอออกจากเครื่องบินอย่างอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

ต้องบอกว่า เฮลิคอปเตอร์609ลำนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ มิน่าราคาถึงสูงขนาดนั้น ที่แท้ก็มีเหตุผล

“นายฟังพี่นะ รีบไปจัดการให้เร็วหน่อย นี่ไม่ใช่เรื่องตลก รู้ไหม?”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า “เงินนี่ผมโอนเข้าบัญชีพวกเขาแล้ว พวกเขาจะคืนเงินได้ยังไง อีกอย่าง ผมซื้อเครื่องบินมาตั้งมากขนาดนั้น พวกเขาเองก็ต้องส่งเงินคืนเศรษฐีคนอื่นๆ เช่นกัน มาตอนนี้ผมบอกไม่ซื้อแล้ว พวกเขาไม่สูญเสียแย่หรือ พี่ห้า ในเมื่อเงินนี่ผมจ่ายไปแล้ว งั้นพี่ก็เสพสุขมันอย่างสบายใจไปเลยแล้วกัน!”

โจวลี่ซือถลึงตามองเนี่ยเฟิง “เหลวไหล! เครื่องบินมากมายขนาดนี้นายจะเอาไปจอดไว้ที่ไหนกัน? ปกติค่าดูแลรักษาต้องใช้เงินเท่าไหร่นายรู้ไหม?”

กับอีแค่ค่าดูแลรักษากับค่าใช้จ่ายจะใช้เงินเท่าไหร่กันเชียว

เทียบกับเครื่องบินรบของประเทศมองโกเลียที่เขาสะสมอยู่ เงินพวกนี้ก็แค่จิ๊บๆ เท่านั้น

แต่เพื่อทำให้โจวลี่ซือสบายใจ เนี่ยเฟิงจึงพูดว่า “ในเมื่อผมซื้อแล้ว ผมก็ต้องมีเหตุผลของผม อันที่จริงผมไม่ได้ใช้เงินเบี้ยประกันอะไรหรอก พอดีมีเพื่อนผมคนหนึ่งไหว้วานมาน่ะ”

โจวลี่ซือถามอย่างสงสัย “เพื่อนคนไหน ไหว้วานอะไร?”

“พี่ห้ารู้จักการบินพลเรือนจงเฟิงไหม?”

โจวลี่ซือพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้ว การบินพลเรือนจงเฟิงเป็นการบินที่ใหญ่ลำดับต้นๆ ของหวาเซี่ยเลยล่ะ”

ตอนนั้นโจวลี่ซือคิดจะไปสอบสัมภาษณ์ที่การบินพลเรือนจงเฟิง แต่เพราะเหตุผลหลายๆ อย่าง โจวลี่ซือจึงไม่ได้ไป แต่มาอยู่ที่บริษัทการบินพลเรือนของเมืองจินไห่แทน

“เซียวหลางผู้รับผิดชอบการบินพลเรือนจิงเฟิงกับผมเป็นเพื่อนสนิทกัน พวกเขากำลังจะเริ่มสร้างโรงจอดเครื่องบินที่เยี่ยนตูพอดี เมื่อวานผมเอ่ยกับเขาว่าวันนี้จะมาดูงานนิทรรศการ เขาดีใจมาก เลยวานให้ผมช่วยดูๆ ให้เขาหน่อย เพราะเมื่อก่อนผมกับเขาเคยขับเครื่องบินด้วยกัน”

คำที่เนี่ยเฟิงพูดออกมาล้วนมีจุดที่เชื่อไม่ได้อยู่

เพียงแต่หากบอกโจวลี่ซือว่าเขาเป็นราชามังกรของสำนักมังกรตอนนี้ เขากังวลว่าโจวลี่ซือจะตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”

โจวลี่ซือกล่าวอย่างเข้าใจทันที “ดังนั้นครั้งนี้คนที่ซื้อเครื่องบินมากมายขนาดนั้นความจริงก็คือการบินพลเรือนจงเฟิง?”