บทที่ 155 วิตกกังวล

บทที่ 155 วิตกกังวล

แม้ว่าอันน่าพวกเขาจะอาลัยอาวรณ์แค่ไหน แต่ก็ยังตามคนที่มาตุภูมิส่งมากลับไปด้วยกัน

พวกเขาเผชิญเรื่องวุ่นวายมากมายที่นี่ แต่หากพวกเขาจะอยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะโดนพวกอันธพาลพวกนั้นทำร้ายก็เป็นได้

อันน่าพวกเขาเพิ่งจะออกไปได้ไม่นาน เนี่ยเฟิงก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่สาวหลายคน

โดยคนแรกที่โทรมาคือพี่ใหญ่

ชิวมู่เฉิงพูดอย่างกระวนกระวายว่า "พี่ได้ยินมาว่าเกิดการโจมตีของผู้ก่อการร้ายในเมืองเยี่ยนตู น้องเป็นอะไรมากไหม? ”

"พี่ใหญ่วางใจเถอะ ผมไม่เป็นไร ผมยังสบายดีครับ"

เนี่ยเฟิงรู้สึกอบอุ่นใจและคิดไม่ถึงเลยว่าพวกพี่พี่จะได้รับข่าวเร็วขนาดนี้

“น้องห้านี่ก็จริงๆเลย แล้วทำไมถึงทิ้งน้องไว้คนเดียวที่นั่นล่ะ? มันจะอันตรายเกินไปแล้วนะ งั้นเอาอย่างนี้ เดี๋ยวพี่จะไปรับน้องตอนนี้เลย ”

พอชิวมู่เฉิงพูดจบก็ขยับตัวเตรียมจะออกไป

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า "พี่ใหญ่ พี่ยังมีงานที่ต้องทําอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?ถ้าพี่มาแล้ว งานของพี่ทางโน้นจะทำยังไง? ”

"งานสําคัญหรือน้องสําคัญ พี่ยังสามารถแยกแยะได้งานน่ะทําไม่เสร็จ แต่น้องชายน่ะพี่มีแค่คนเดียว"

เนี่ยเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก เพราะเขารู้ว่าคําพูดที่พี่ใหญ่พูดนั้นเป็นเรื่องจริง และพี่ใหญ่ก็คิดเพื่อเขามาโดยตลอด เวลามีเรื่องอะไรก็นึกถึงแต่เขา

ในตอนนั้นที่เนี่ยเฟิงลงจากเขาก็ยังกังวลเลย และเขาก็ไม่รู้ว่าพี่สาวคนอื่นอื่นจะยังทำตัวเหมือนเมื่อก่อนกับเขาอยู่หรือเปล่า?

สำหรับในตอนนี้แล้ว ความกังวลของตัวเองนั้นกลับเป็นอะไรที่ฟุ่มเฟือยไปเสียแล้ว

"ผมสบายดีจริงๆครับ และโรงแรมที่เกิดการจลาจลนั้นก็ถูกควบคุมไว้แล้ว คนอื่นอื่นก็ถูกจับตัวไปหมดแล้ว งั้นเอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวผมจะกลับไปเองดีไหมครับ?"

สีหน้าของชิวมู่เฉิงที่ปลายสายก็ดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

"อ่อ จริงสิ พี่จําได้ว่าพี่สามของน้องไปเยี่ยนตูแล้ว พอดีเลย น้องก็กลับมากับพี่สามสิ เดี๋ยวพี่จะโทรหาพี่สามให้”

เนี่ยเฟิงรู้สึกงุนงง พี่สามของเขามาทําอะไรในเมืองเยี่ยนตูกันล่ะ? เนี่ยเฟิงกําลังจะถามพอดีแต่คิดไม่ถึงเลยว่าชิวมู่เฉิงจะวางสายไปก่อนแล้ว

ไม่นานมากพี่สามหลินซูอินก็โทรมา

"เสี่ยวเฟิง น้องไม่เป็นไรนะ พี่ได้ยินมาว่าทางโน้นเกิดการจลาจลขึ้น บังเอิญเป็นโรงแรมที่น้องและพี่ห้าเคยพักก่อนหน้านี้ด้วย”

น้ำเสียงอันนุ่มนวลเหมือนนกขมิ้นของหลินซูอินนั้นชวนให้ผู้คนรู้สึกสบายจนหาที่เปรียบไม่ได้ หล่อนถามด้วยความกังวล

"พี่สาม ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่เป็นอะไรทั้งนั้นครับ เมื่อวานหลังจากที่แยกย้ายกับพี่ห้าผมก็ไปหาเพื่อนของผมที่นั่น และหลีกเลี่ยงเรื่องร้ายนี้ได้โดยบังเอิญ พี่ห้าตอนนี้พี่อยู่บนเครื่องบินใช่ไหมครับ?"

เนี่ยเฟิงไม่ได้รับโทรศัพท์จากโจวลี่ซือ เพราะคิดว่าโจวลี่ซือคงยังอยู่บนเครื่องบิน

เรื่องใหญ่ขนาดนี้โจวลี่ซือจะไม่โทรมาได้ยังไง?

"ใช่แล้ว เมื่อวานพี่ห้าบอกกับพวกเราแล้วจากนั้นก็กลับเมืองจินไห่ไป พวกเราคิดว่าถ้าน้องมีเพื่อนที่นั่น ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมืองเยี่ยนตูจะเกิดการจลาจลเช่นนี้ขึ้น"

หลินชูอินยังคงกังวนอยู่อย่างนั้น หล่อนเหลือบตามองตําแหน่งในโทรศัพท์ "ทําไมตําแหน่งของน้องถึงอยู่ใกล้โรงพยาบาลขนาดนั้นล่ะ? น้องโกหกพี่อยู่หรือเปล่า? น้องได้รับบาดเจ็บเหรอ? อย่าเพิ่งขยับตัวนะ พี่จะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย! ”

เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ปกติเขาจะไม่ปิดสัญญาณ และพี่พี่ของเขาก็สามารถเข้าถึงตําแหน่งทางภูมิศาสตร์ของเขาได้

เมื่อครู่นี้พี่ใหญ่โทรมา และเนี่ยเฟิงก็ปิดกั้นสัญญาณไม่ทัน คิดไม่ถึงเลยว่าพี่สามจะสังเกตเห็นได้

หลังจากหลินซุอินวางสายไปแล้ว หล่อนก็รีบวิ่งไปโรงพยาบาลอย่างร้อนรนทันที เมื่อเห็นเนี่ยเฟิงที่หน้าประตูโรงพยาบาลอย่างเงียบสงัด หลินซุอินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลินซูอินคว้ามือเนี่ยเฟิงไว้ แล้วมองเขาจากด้านบน"น้องแน่ใจนะว่าไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร? ”

"เมื่อคืนผมอยู่กับเพื่อนจริงๆครับ ดังนั้นผมจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ขอพูดอีกครั้งด้วยตัวของผมเองว่า ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นใคร ก็ไม่มีทางทําร้ายผมได้หรอก"