บทที่ 156 ผู้หญิงที่ทำให้คนอึดอัด

บทที่ 156 ผู้หญิงที่ทำให้คนอึดอัด

ครูฝึกหัดคนนั้นเป็นผู้ติดตามของหลินซูอิน

ครูฝึกหัดเหล่านี้เดินเคียงข้างหลินซูอินไปและในขณะเดียวกันก็กระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ในบางสิ่งไปด้วย

เมื่อหลินซูอินมาถึง ครูฝึกหัดก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

ครูฝึกหัดคนนี้ยังดูเป็นวัยรุ่นมาก และสดใสกระฉับกระเฉงเป็นอย่างมาก

หล่อนพูดอย่างโกรธว่า "คุณครูหลินมาช้ามากเลยค่ะ!"

แต่เมื่อหล่อนเห็นรถเฟอร์รารีคันนั้น หล่อนก็ไม่สามารถละสายตาไปจากได้

หลินซูอินเป็นคนสุภาพอ่อนโยนมาโดยตลอด ซึ่งเหมือนตัวละครที่ออกมาจากม้วนภาพเลย

ชวนให้คนดูสบายตาเป็นอย่างมาก และมีความสวยงามแบบคลาสสิก

โดยเฉพาะตอนที่หล่อนสวมชุดกี่เพ้า ทําให้หล่อนโดดเด่นและสวยเตะตาผู้คน และหล่อนก็ชอบเก็บตัวสงบนิ่ง ราวกับหยกชิ้นหนึ่ง

ง่ายง่ายคือ ความสวยของหลินซูอินชวนให้คนดูสบายตานั่นเอง

ตอนเด็กเนี่ยเฟิงซุกซนเป็นอย่างมาก แต่พออยู่ต่อหน้าหลินซุอินเมื่อไหร่เขาก็จะเงียบสงบลงในทันที

ดวงตาราวกับดอกท้อคู่นั้นของหลินซูอินดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความรักที่มากมาย และมองดูผู้คนด้วยความอ่อนโยน

เนี่ยเฟิงที่โตขึ้นมักจะคิดอยู่เสมอ ว่าเพราะอะไรทำไมการไปมาหาสู่กันกับหลินซูอินถึงได้เหมือนกับหยดน้ำที่ไหลอย่างช้าช้า ชวนให้ผู้คนรู้สึกสบาย

ต่อมาเนี่ยเฟิงถึงได้รู้ ว่าหากตอนที่เราคบค้าสมาคมกับคนคนหนึ่งและรู้สึกว่าฝ่ายตรงข้ามมีอารมณ์ขัน และเข้ากับคุณได้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะสติปัญญาของคนผู้นี้อยู่เหนือคุณก็เป็นได้

"เสี่ยวหลี่ ขอโทษที เมื่อครู่ฉันไปรับน้องชายมา เพราะที่นี่เกิดการจลาจลขึ้น และฉันก็กังวลมาก”

คนที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวหลี่ก็คือครูฝึกหัดหลี่ซวนนั่นเอง

ดวงตาของหลี่ซวนตอนนี้ยังคงยึดติดอยู่กับรถเฟอร์รารีคันนั้น

หล่อนไม่เคยได้ยินว่าครอบครัวของหลินซูอินรวยขนาดนั้น จนสามารถขับรถเฟอร์รารีได้

หลี่ซวนกลืนน้ำลายลงอย่างยากลําบาก ทันใดนั้นก็มองเนี่ยเฟิงด้วยสายตาชื่นชมและคาดเดา

เจ้าเด็กนี่ก็ไม่เลวนะบางทีก็อาจจะพัฒนาต่อไปได้!

"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ตอนนี้พวกเรากำลังจะไปที่สนามโหวเหนี่ยวในเมืองเยี่ยนตู?"

สนามโหวเหนี่ยวได้เป็นเจ้าภาพของกิจกรรมประเภทนี้

การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันของทั้งเมืองหลวง โดยคนที่มาร่วมงานจะมีเยอะมาก

เป็นเพราะมีคนจํานวนมากเกินไปทุกคนจึงรู้สึกจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย

เหตุจลาจลครั้งนี้ทําให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

"ตอนนี้ยังไม่ต้องไป เพราะฉันยังไม่ได้รับข่าวเลย แล้วทําไมเราไม่หาที่พักกันก่อนล่ะ"

เดิมทีหลินซูอินคิดไว้แล้วว่าจะเข้าพักที่โรงแรมฉางอาน แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าโรงแรมฉางอานจะเกิดเรื่องขึ้น

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหาโรงแรมอื่น

"แล้วพวกเราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ?"

เนี่ยเฟิงถามหลินซูอิน

"งั้นพวกเราไปที่โรมแรมตี้เหากันดีไหม? ที่นั่นก็ดีเหมือนกันนะ! ”

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซวนมากับหลินซูอิน และหล่อนก็ไม่ได้รู้สึกเลยว่าตัวเองเป็นเพียงผู้ติดตามคนหนึ่ง

หลี่ซวนยังรู้สึกว่าเสียงเพลงของหล่อนไม่แพ้หลินซูอินเลย

หลินซูอินเป็นคนที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนของพวกเขา แม้แต่ผู้อำนวยการโรงเรียนยังต้องเคารพเขาอยู่หลายครั้ง

หากพูดตามหลักเหตุและผลแล้ว หลี่ซวนไม่มีคุณสิทธิ์ตามหลินซูอินมาเลยด้วยซ้ำ

แม้ว่าหล่อนจะเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานตัวเล็กเล็กคนหนึ่ง

ถึงแม้ว่าจะตามหลินซูอินมายังไงก็ยังต้องมีความสามารถด้วยเช่นกัน

แต่หลี่ซวนก็ได้ตีสนิทกับลูกชายของผู้อํานวยการได้สำเร็จ ไม่งั้นแล้วหล่อนคงไม่สามารถมีวันนี้ได้

หลินซูอินขมวดคิ้วเล็กน้อย โรงแรมตี้เหาและโรงแรมฉางอานต่างก็เป็นโรงแรมระดับ 5 ดาวเหมือนกัน

แต่ในเรื่องของราคานั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะตี้เหาแพงกว่ามาก

หลินซูอินมองฉางอานไม่ผิดจริงๆ ทั้งสวยและราคาถูก ดังนั้นทุกครั้งที่มาที่นี่หล่อนจึงมักจะเช่าห้องที่ฉางอัน

หลินซูอินรู้สึกไม่ค่อยดีใจเล็กน้อย

"งั้นพวกเราไปที่ตี้เหากันเถอะ ผมจะเช่าห้องให้พี่เอง"

หลินซูอินส่ายหัว "ครั้งนี้เป็นตัวแทนในการแข่งขันของโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นทั้งเสื้อผ้าอาหารและที่พักล้วนเป็นเงินที่โรงเรียนออกให้ ถ้าใช้จ่ายไปมากกว่านี้ พี่ก็ไม่ดีที่จะไปพูดกับแผนกการเงิน..."

"โธ่เอ๋ย! คุณครูหลิน! น้องชายคุณครูพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ว่าจะเช่าห้องให้คุณครูพัก!พวกคุณถึงขั้นขับรถเฟอร์รารีแล้ว จะไปคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นทำไมกันคะ”