บทที่ 157 ไร้ยางอาย

บทที่ 157 ไร้ยางอาย

"เมื่อกี้น้องจงใจใช่ไหม?"

เมื่อเนี่ยเฟิงใช้บัตรรูดเปิดประตู หลินซูอินก็เดินเข้ามาถาม อย่างเสียงเบา

"ใช่แล้ว ผมรู้สึกว่าหล่อนทําอย่างนี้ทําให้ผมรู้สึกอึดอัดใจมาก ดังนั้นผมจึงจงใจให้หล่อนจ่ายเงินเองสะเลย"

เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา

หลินซูอินพูดขึ้นอย่างอดยิ้มไม่ได้ว่า "หล่อนเป็นแค่เด็กสาวที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเท่านั้น ไม่ต้องไปคิดเล็กคิดน้อยกับหล่อนไปเลย”

"ไม่ได้หรอกครับ เอาเปรียบผมน่ะไม่เป็นไร แต่ถ้าเอาเปรียบพี่สามของผมไม่ได้"

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า และพูดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว

"ดูท่าทางน้องสิ ไม่รู้ไปเรียนมาจากใคร"

"ในเมื่อเช่าห้องได้แล้ว งั้นพี่ก็ไปพักผ่อนเถอะ อีกสักพักผมจะพาพี่ไปดูสถานที่ลงแข่งที่สนามโหวเหนี่ยว"

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม "ดูสิ ห้องนี้ดีมาก!”

"ห้องราคาเกือบ 6,000 หยวนเลยนะ ห้องนี้ยังไม่ถือว่าดีมากหรอกพี่? งั้นผมคงต้องไปฟ้องร้องล่ะ”

แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ห้องที่แพงขนาดนั้น หลินซูอินก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก

แต่เงินทั้งหมดก็ถูกจ่ายไปแล้ว และในตอนนี้พวกเขาก็ไม่สามารถเอาคืนกลับมาได้แล้ว

เนี่ยเฟิงกลับไม่ได้สนใจอะไร เงินเล็กน้อยแค่นี้สําหรับเขาแล้ว เป็นเพียงเรื่องจิ๊บจ๊อยเท่านั้น

แต่ในตอนนี้หลี่ซวนกลับรู้สึกโกรธเป็นอย่างมากและเขาก็คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะถูกคาดเดาไว้ก่อนแล้ว

"น่าเกลียด ทั้งทั้งที่รวยขนาดนั้น กลับไม่ช่วยฉันจ่ายเงินให้เขา! นี่มันคนอะไรกัน! ”

หลี่ซวนทุบโต๊ะอย่างโกรธเคือง

ตอนแรกคิดว่าหลายวันนี้หล่อนคงจะกินดื่มและอยู่อย่างฟรีๆ แต่คิดไม่ถึงว่าสองพี่น้องนี้จะไม่ช่วยหล่อนจ่ายเลย

ในตอนนี้หลี่ซวนก็ได้พักอยู่ในห้องเพรสซิเดนสูทที่หรูหราเช่นนี้แล้ว แต่กลับไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยสักนิด

ยิ่งหล่อนคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นเท่านั้นและยิ่งคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกเกลียดมากขึ้นเท่านั้น!

หลี่ซวนเอนกายลงนอนอยู่บนเตียง และเอาแต่คิดเรื่องนี้อย่างโกรธเคือง หลังจากคิดไปอยู่นาน หลี่ซวนก็เผลอหลับไป

ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เนี่ยเฟิงจึงไปหาหลินซูอิน

"พี่สาม ผมหิวแล้ว พวกเราไปกินอะไรอร่อยอร่อยกันดีกว่า?" เนี่ยเฟิงมองหลินซูอินอย่างน่าสงสาร

หลินซูอินวางรายการเพลงที่หล่อนเขียนไว้ข้างๆ

"ได้เลย ไม่มีใครสามารถทำให้เสี่ยวเฟิงของเราหิวได้" เสี่ยวเฟิงอยากทานอะไรล่ะ? ”

"ไม่รู้สิ มีอะไรที่พี่อยากทานไหมล่ะ? พวกเราค่อยไปทานด้วยกัน? ”

เนี่ยเฟิงพูดดังนั้นก็ทำท่ากําลังจะเดินไป

"ทําไมเราไม่เรียกหลี่ซวนล่ะ?" หลินซูอินคิดว่า ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็เป็นครูจากโรงเรียนเดียวกัน ถ้าไม่เรียกมันก็จะดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เนี่ยเฟิงกลับส่ายหน้า "ผมไม่อยากเรียกหล่อนไปเลย ”

"เฮ้อ พี่รู้ว่าความประทับใจแรกที่หล่อนทำให้น้องนั้นไม่ดีเท่าไหร่ แต่พี่มากับหล่อน หากพี่ไปทานอาหารกลางวันกับน้องแค่คนเดียว เมื่อนั้นหล่อนจะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอนเลย"

"พี่สาม พี่นี่ชอบนึกถึงคนอื่นอยู่เรื่อยเลย ดังนั้นจึงโดนรังแกทุกครั้ง..."

"พี่ไม่ได้โดนรังแกหรอก ถ้าคนอื่นรังแกพี่ พี่ก็จะตอบโต้กลับ คุณครูหลี่ค่อนข้างใจร้อนบางครั้งอาจจะมีแนวโน้มว่าจะเอาเปรียบ แต่หล่อนก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร”

คนคนหนึ่งจะดีหรือไม่ดีนั้นเราสามารถมองได้จากสิ่งเล็กเล็กน้อยน้อยเหล่านี้

เนี่ยเฟิงไม่ชอบหลี่ซวนเลย เพียงแต่พี่สาวของเขาจิตใจดีเกินไป

"งั้นก็เอาเถอะ"