บทที่ 158 เสียงเพลงที่น่าทึ่ง

บทที่ 158 เสียงเพลงที่น่าทึ่ง

หลี่ซวนไม่เคยคาดคิดเลยว่าเนี่ยเฟิงจะก้าวร้าวขนาดนี้

"เจ้าหมอนี่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยหรือไง? แม้แต่กับผู้หญิงที่อ่อนแออย่างฉันยังกล้ามาถกเถียงด้วย คุณมันช่างขายหน้าลูกผู้ชายจริงๆ"

หากจะเถียงตามเหตุผลหลี่ซวนคงไม่สามารถเถียงชนะเนี่ยเฟิงได้ ดังนั้นหล่อนจึงเริ่มก่อความวุ่นวายสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะหล่อนไม่อยากให้เนี่ยเฟิงเถียงชนะได้ และเพื่อทำให้เนี่ยเฟิงรู้สึกอึดอัดใจ!

"ขอโทษด้วยนะ คุณดูไม่เหมือนผู้หญิงที่อ่อนโยนเลยสักนิด เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยกันอีกที

ผมพูดว่าผมเป็นสุภาพบุรุษเมื่อไหร่กัน ผมจะบอกอะไรให้นะเนื้อแท้ผมเป็นพวกนักเลงหัวไม้"

เนี่ยเฟิงพูดพร้อมกับชูนิ้วหัวแม่โป้งให้ตัวเอง และผมก็ไม่เคยรู้สึกละอายใจ แถมยังภูมิใจกับมันอีกต่างหาก

หลี่ซวนโกรธเป็นอย่างมาก ถึงขั้นพูดไม่ออกเลยทีเดียว หลินซูอินเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ พวกคุณทั้งสองพี่น้องรวมหัวกันกลั่นแกล้งฉัน!”

ลี่ซวนจึงรีบวิ่งหนีไปทันที

"ผมเคยเห็นคนหน้าด้านมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่ากับนางนี่เลย พี่ ทำไมพี่ถึงยังอยากอ่อนข้อให้กับหล่อนอีกเหรอ? คนแบบนี้ยิ่งอ่อนข้อให้เท่าไหร่ก็ยิ่งหน้าด้านมากขึ้นเท่านั้น พี่อย่าให้ความอ่อนหวานกับหล่อนเลย! "

"พอแล้วพอแล้ว อย่าโกรธมากไปเลย หลังจากที่พี่รู้แล้วการที่พี่จะเว้นระยะห่างกับหล่อนน่ะเป็นเรื่องที่ถูกแล้ว หล่อนเป็นคนที่ทางโรงเรียนจัดให้มากับพี่ ถ้าพี่ร้องเพลงไม่ได้แล้ว เช่นนั้นหล่อนก็จะเป็นผู้มาแทน อย่างไรก็ตามพวกเราต่างก็มาจากโรงเรียนเดียวกัน ดังนั้นพี่จึงไม่สามารถฉีกหน้าของตัวเองได้ว่าไหม?”

หลินซูอินตบไหล่เนี่ยเฟิงเบาๆ และพูดปลอบเนี่ยเฟิง

“แต่ถึงอย่างนั้น พี่ก็ไม่สามารถอ่อนข้อให้หล่อนขี่หัวของพี่ได้ พี่เป็นคนที่จิตใจดีคนหนึ่ง ถ้าพี่ไม่สู้กลับ หล่อนก็จะคิดว่าพี่เป็นคนที่โดนกลั่นแกล้งง่าย”

เมื่อเนี่ยเฟิงได้ยินหลินซูอินพูดว่าหลี่ซวนเป็นตัวสำรองเขาก็ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ และก็จำเหตุการณ์ที่หลี่ซวนขอให้หลินซูอินกินหม้อไฟหม่าล่าเมื่อครู่ได้

"ในระยะนี้พี่ต้องระวังตัวให้ดี อย่ากินสิ่งที่หล่อนให้พี่กินโดยเด็ดขาด ผมกังวลว่าหล่อนจะทำร้ายคอของพี่"

หลินซูอินรู้สึกประหลาดใจอย่างเงียบๆ และหล่อนก็พูดอย่างลังเลว่า

"มันคงไม่เป็นอย่างนั้นหรอก? คุณครูหลี่ไม่ได้เป็นคนที่เลวร้ายขนาดนั้น”

“มันยากที่จะพูด แต่ถ้าหล่อนแอบเข้ามาแทนที่พี่ เช่นนั้นไม่ว่าอะไรก็ตามหล่อนก็สามารถทำได้หมด”

ยิ่งไปกว่านั้นความขัดแย้งของพวกเขาก็ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว และเนี่ยเฟิงก็จะไม่สงสัยเลยว่าหลี่ซวนจะทำเรื่องเช่นนี้ได้

“เอาล่ะ พี่จะระมัดระวังอย่างแน่นอน ไม่ต้องพูดแล้ว น้องคงหิวมากแล้ว เราไปหาที่ทานข้าวกันเถอะ พรุ่งนี้พี่ต้องเข้าร่วมการแข่งขันแล้ว ดังนั้นพี่ต้องกินเบาๆหน่อย เลือกสิ่งที่น้องชอบเลย ไม่ต้องทานตามใจพี่หรอก”

พี่น้องทั้งสองก็ไปที่ร้านอาหารใกล้ๆและตอนนั้นเองหลี่ซวนก็โทรหาเสี่ยเลี้ยงของเขา

“พี่หย่ง พี่ ต้องรับหน้าที่แทนน้องแล้วนะ! พวกเขาทั้งสองคนรังแกน้องขนาดนั้น น้องเป็นเพียงผู้หญิงที่อ่อนแอคนหนึ่ง น้องจะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้อย่างไร? น้องมาที่นี่ก็เพื่อคอยรับใช้ครูหลิน แต่เขากลับไม่ซาบซึ้งในบุญคุณของน้องเลย และยังใช้น้องอย่างกับสาวใช้ ในตอนนี้แม้แต่เรื่องทานข้าวยังเกิดความแตกแยกกับน้องเลย!”

น้ำเสียงร้องไห้ของหลี่ซวนช่างชวนให้คนสงสาร เสียงของหล่อนก็ไพเราะดีเหมือนกัน แต่หล่อนกลับไม่สามารถเป็นครูสอนดนตรีได้..

"โธ่เอ๋ย ที่รักของผม อย่าร้องไห้เลย ใจพี่หย่งแทบสลายเมื่อเห็นน้องร้องไห้ นั่นคือครูหญิงที่ได้รับรางวัลที่น้องพูดถึงอยู่บ่อยบ่อยใช่ไหม! ครั้งหน้าพี่ไปประชุมที่นั่นพี่จะไล่หล่อนออกไปทันที"

น้ำเสียงของผู้ชายที่หยาบคายดังขึ้นที่ปลายสาย และชายคนนั้นก็ปลอบโยนหลี่ซวน ด้วยการเล่นละครตบตา

"น้องนี่ไม่รู้เลยว่าพวกเขาทำเกินไป และพวกเขาก็จงใจทำด้วย ตอนนี้น้องโดนพวกเขาขังอยู่ที่โรงแรมตี้เหา และโรงแรมที่ราคาแพงเช่นนี้น้องพักได้อย่างไร? น้องจำต้องควักเงินออมของน้องมาใช้"

หลี่ซวนทำน้ำเสียงออดอ้อน ทำเอาคนมึนกันไปหมด และพี่หย่งก็ชอบแบบนี้ด้วย ดังนั้นเขาจึงรีบโบกมือ และส่งมอบซองแดงขนาดใหญ่ให้หลี่ซวนทันที