บทที่ 159 ถูกทุบตี

บทที่ 159 ถูกทุบตี

"นานแล้วที่ไม่ได้ร้องเพลงบนเวทีใหญ่อย่างนี้และก็ไม่รู้ว่าการแสดงความสามารถของตัวเองเป็นยังไงบ้าง"

หลินซูอินก้าวลงจากเวทีอย่างสุภาพเรียบร้อย และพูดกับเนี่ยเฟิงอย่างเขินอาย

"สุดยอดมากครับ! พี่สามร้องเพลงเหมือนเสียงสวรรค์เลย ผมคิดว่าพรุ่งนี้พี่จะต้องได้รับรางวัลอย่างแน่นอนเลย

เนี่ยเฟิงชมเชยหลินซูอินอย่างไม่เสแสร้ง

หลินซูอินยิ้มและพูดว่า

"พูดอะไรอย่างนั้น? พรุ่งนี้มีคนเข้าแข่งขันเยอะแยะน้องน่ะช่างไม่รู้อะไรเลย การแข่งขันถ้วยโหวเหนี่ยวในครั้งนี้ใหญ่มากเลยนะ"

ตอนนี้ครูที่มาเพื่อซ้อมใหญ่ยังมาแค่บางส่วนเท่านั้นควรสับหลีกเวลาการซ้อมแล้ว

“ แต่ไม่ว่าอย่างไร ความคิดของผม พี่สามคือแชมเปี้ยน!”

หลินซูอินแสดงรอยยิ้มที่นุ่มนวลและงดงามบนใบหน้าของเขา “เอาล่ะ ไม่ต้องตีฝีปากแล้ว เดี๋ยวกลับไปพี่ยังจะต้องไปดูโน้ตเพลงอีก"

คุณครูหลินครับ! โปรดหยุดก่อน!"

ขณะที่หลินซูอินกับเนี่ยเฟิงกำลังจะแยกกันไป อยู่ๆก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง

หลินซูอินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เมื่อหล่อนหันหน้าไป หล่อนก็เห็นผู้ชายที่แต่งตัวดูดีคนหนึ่ง

ผู้ชายคนนั้นแต่งตัวได้ไม่เลว แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหน้าตาของเขาหรือเปล่า ไม่ว่าจะดูยังไงก็ยังรู้สึกเลี่ยนเล็กน้อย

หลินซูอินมักจะเป็นคนสงบนิ่งอยู่เสมอ ดังนั้นถึงแม้ว่าหล่อนจะไม่ค่อยชอบพบปะผู้คนมากเท่าไหร่ แต่หล่อนก็ยังถามอย่างสุภาพว่า

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเรียกหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?"

หลินซูอินจำได้ว่าหล่อนไม่เคยรู้จักกับชายที่อยู่ตรงหน้าหล่อนด้วยซ้ำ

ชายคนนั้นมองหลินซูอินตั้งแต่หัวจรดเท้า

หลินซูอินสุภาพเรียบร้อยมาก เหมือนกับไผ่สีม่วง ที่เผยให้เห็นนิสัยเฉพาะตัวที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

เมื่ออยู่กับหล่อนแล้วรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก เหมือนดั่งสายน้ำที่ไหลลงอย่างช้าช้า

"โอ๊ย! คุณครูหลิน เมื่อครู่ที่ผมฟังคุณร้องเพลงอยู่ล่างเวที มันช่างน่าทึ่งมาก! เสียงร้องเพลงของคุณยอดเยี่ยมมากเลยครับ!"

หลินซูอินยิ้มเล็กน้อย "คุณชมเกินไปแล้ว"

"คุณก็ช่างถ่อมตัวเกินไปแล้ว!"

ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง

เขายังคงมองหลินซูอินด้วยสายตาที่แสนเลี่ยนของเขา ทำให้หลินซูอินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และหล่อนก็รู้สึกเหมือนถูกคนอื่นจับตามองยังไงอย่างนั้น

เนี่ยเฟิงสังเกตเห็นความไม่สบายใจของพี่สาว เขาจึงก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย และบังหลินซูอินไว้ข้างหลังเขา

ชายคนนั้นโดนบังสายตา และไม่สามารถชื่นชมความสวยของหลินซูอินต่อไปได้ ทำให้เขารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

เขาเงยหน้าขึ้นมองชายที่ขวางเขาไว้ด้วยความไม่รู้จักสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร

เนี่ยเฟิงมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา บนใบหน้าของเขานั้นไร้ซึ่งรอยยิ้ม ซึ่งชวนให้ผู้คนรู้สึกว่ามันผิดมนุษย์มนาทั่วไป

ชายคนนั้นแบะปาก และพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "คนนี้คือใคร?"

"ผมชื่อเนี่ยเฟิงผมเป็นแฟนของอินอิน ทำไม คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว และรู้สึกไม่สบอารมณ์

เจ้าหมอนี่เป็นแฟนของครูหลินจริงเหรอ?

รูปร่างค่อนข้างสูง และมีความเป็นหนุ่มหน้ามน

เพียงแค่ดูไม่เหมือนคนรวยเท่าไหร่ไม่งั้นจะแต่งตัวเรื่อยเปื่อยอย่างนั้นทำไม?

ไม่รู้เลยว่าหลินซูอินตกหลุมอะไรในตัวเขา และหาผู้ชายอย่างนี้ได้ไงกัน

หลินซูอินแอบรู้สึกแปลกใจเสี่ยวเฟิงพูดว่าตัวเองเป็นแฟนของหล่อนได้ยังไงกัน?

แต่หลินซูอินรู้ว่าเนี่ยเฟิงต้องมีแผนของตัวเองแล้วอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นเขาจะพูดเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

ดังนั้นแม้ว่าหลินซูอินจะรู้สึกตกใจ แต่หล่อนกลับยังไม่เอ่ยปากพูดอะไร เพราะหล่อนต้องการดูว่าเนี่ยเฟิงมีแผนอะไร

"อ้อใช่แล้ว ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย! ผมชื่อโหวหย่ง ฮาฮา! เป็นคนจัดงานถ้วยถ้วยโหวเหนี่ยว นี่เป็นนามบัตรของผม!"

โหวหย่งพูด พร้อมกับหยิบนามบัตรของเขาและยื่นออกไป แต่กลับถูกเนี่ยเฟิงขัดขวางไว้

เนี่ยเฟิงคว้านามบัตรในมือของโหวหย่งไว้ และเขามองไปที่นามบัตรด้วยสายตาที่จับผิด

รอยยิ้มบนใบหน้าของโหวหย่งก็หยุดชะงักลง