บทที่ 162 เกิดปัญหาขึ้น

บทที่ 162 เกิดปัญหาขึ้น

“นายโหว ถ้าคุณจะพูดกับฉันแค่เรื่องพวกนี้ อย่างนั้นฉันขอกลับไปเตรียมตัวที่หลังเวทีก่อนละกัน ของคุณสำหรับคำชื่นชม”

ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินซูอินยืนชิดกับประตูทางเข้า เธอดูขัดกับโหวหย่งนิดหน่อย

ถ้าเป็นเวลาปกติ โหวหย่งอาจจะกระโจนเข้าใส่แล้ว แต่โหวหย่งรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงคราว

หลินซูอินต้องไม่ยอมโดยดีแน่

“ได้ครับได้ ครูหลิน ทำคุณเสียเวลาแล้ว ขอโทษด้วยจริงๆ จะว่าไปเราก็ถือว่าเรามีที่มาจากแหล่งเดียวกัน โรงเรียนที่ครูหลินอยู่ ผมก็เป็นกรรมการโรงเรียนอยู่พอดี อย่างไรก็เป็นโรงเรียนเดียวกัน ผมคิดไว้ว่าถ้าเสร็จสิ้นการแข่งขัน ได้เลี้ยงข้าวคุณ คงจะดีมากเลย”

หลินซูอินนึกถึงหลี่ซวนเหมือนว่าเธอประจบกรรมการโรงเรียนคนหนึ่งเอาไว้ ตอนนี้มาคิดๆ ดูก็ใช่จริงด้วย

หลินซูอินลังเลนิดหน่อย ไม่รู้ว่าจะรับปากดีหรือเปล่า

“คุณไม่ตกลงก็ดูจะเกินไปหน่อย อย่างไรก็อยู่โรงเรียนเดียวกัน ผมจะให้ครูหลี่ไปด้วย”

หลินซูอินพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ก็ได้ค่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะก็ ฉันก็จะไปทานข้าวกับคุณกับครูหลี่”

โหวหย่งเห็นว่าเป้าหมายประสบความสำเร็จไปครึ่ง ก็ยิ้มแฉ่งขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นผมจะรอข่าวดีจากคุณ!”

หลินซูอินพูดจบก็หันตัวเดินจากไป ส่วนสายตาของโหวหย่ง เกาะติดร่างกายของหลินซูอินตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งในระยะใกล้ไกล ราวกับจะทะลวงเข้าไปในร่างของหลินซูอิน

“พูดจบแล้วสินะ พูดจบแล้วพวกเราก็กลับกันเถอะ เวลาเร่งรัดมาก รีบเปลี่ยนชุดแล้วก็แต่งหน้าขึ้นเวทีแสดง เมื่อคืนฉันไม่ได้หลับเลย เพราะการแข่งครั้งนี้ของเธอ”

หลี่ซวนมองบนอย่างเหลืออด

หลินซูอินรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เธอต้องเป็นคนขึ้นเวทีไม่ใช่หลี่ซวนสักหน่อย แล้วเมื่อคืนก็ไม่เห็นหลี่ซวนเธอจะทำอะไรเลย

แต่หลินซูอินก็ไม่มีเวลา พอกลับไปก็หยิบถุงเสื้อผ้าเข้าไปห้องเปลี่ยนชุด นึกไม่ถึงว่าเพิ่มจะหยิบชุด ก็เห็นกี่เพ้าที่ขาดวิ่น

หลินซูอินตกใจ รีบออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด

หลี่ซวนแสร้งทำเป็นถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ “เป็นอะไรไปเหรอ? ทำไมไม่เปลี่ยนชุดล่ะ?”

“ชุดของฉันขาดแล้ว”

หลินซูอินขมวดคิ้ว นำกี่เพ้าที่ถูกตัดจนขาดวิ่นออกมา

“พระเจ้า ใครเป็นคนทำกัน!”

หลี่ซวนตัวการทำเป็นร้องเสียงหลง “เลวทรามเกินไปแล้ว!”

เมื่อครู่ตอนเธอตัดกี่เพ้าก็หาจุดที่ไม่มีกล้องวงจรปิดตอนทำการ

เธอได้ส่งข่าวกับโหวหย่งไว้ก่อนหน้าแล้ว โหวหย่งบอกเธอว่าในเวลานี้กล้องวงจรปิดจะ โดนบล็อก ฉะนั้นจะมองไม่เห็น

“ต้องเป็นตอนที่เธอจับฉลากเธอแล้วคู่แข่งเห็นเข้า คู่แข่งพวกนั้นคงกลัวเธอจะได้หน้า ถึงได้ทำเรื่องเลวทรามตัดกี่เพ้าของเธอ ถ้าอย่างไรพวกเราไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ฝ่ายจัดงานกันเถอะ!”

หลินซูอินก็นึกไม่ถึงว่าตัวเองต้องมาเจอเรื่องราวเช่นนี้ จึงพยักหน้า พวกเธอสองคนมาถึงห้องกล้องวงจรปิด

โหวหย่งก็ “ได้รับแจ้ง” จึงรีบตามมา

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ใครเป็นคนทำกี่เพ้าของคุณเสีย?”

“ฉันก็ไม่รู้ เมื่อครู่พอฉันกลับออกจากห้องทำงานคุณ ก็เห็นกี่เพ้าของฉันถูกตัดจนเสียหายแล้ว”

หลินซูอินร้อนใจจนขมวดคิ้ว “สิ่งเร่งด่วนในเวลานี้คือหาชุดอื่นใส่แสดง ชุดที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้ใช้การไม่ได้แน่”

เพราะชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้ดูลวกๆ เกินไป ถ้าใส่ชุดนี้ขึ้นเวที ต้องทำให้โรงเรียนอับอายแน่

“ครูหลินพูดถูก! ฉันรู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งพอดีเลย จะโทรหาเขาเดี๋ยวนี้ ให้เขารีบส่งชุดมาให้ด่วน!”

หลินซูอินพลางหนึ่งรอไปอีกพลางก็ดูกล้องวงจรปิดไป นึกไม่ถึงว่าช่วงหนึ่งในกล้องวงจรปิดจะว่างเปล่า

“น่าแปลก ทำไมอยู่ๆ ถึงดับไป?”