บทที่ 161 เหตุการณ์หลังเวที

บทที่ 161 เหตุการณ์หลังเวที

เนี่ยเฟิงรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่สวย แต่เพราะสวยเหลือเกิน ผมเลยไม่รู้จะพูดอะไรดี”

“หมอนี่อายุแค่นี้นึกไม่ถึงว่าจะรู้จักกะล่อน ไม่รู้ไปหัดมาจากใคร”

ปกติหลินซูอินก็ถูกคนอื่นชมไม่น้อยอยู่แล้ว แต่ที่คนอื่นชมกับที่เนี่ยเฟิงชมเป็นคนละเรื่อง

หลินซูอินสวมใส่กี่เพ้าสีม่วงทึบ ช่วงบนเป็นลวดลายสีเข้ม แม้ว่าดูแล้วจะเรียบๆ แต่ก็ขับให้หลินซูอินดูโดดเด่นขึ้นมาได้

เดิมทีหลินซูอินก็เหมือนสาวงามยุคคลาสสิคที่ออกมาจากภาพวาด พอสวมกี่เพ้าแล้วก็ยิ่งเห็นทรวดทรงสัณฐาน ทำให้ผู้คนต้องอ้าปากค้าง

“ชุดที่ใส่ในการแข่งขันครั้งนี้เสียเงินไปไม่น้อย ฉันถึงขั้นลงทุนเลยนะ”

หลินซูอินเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

“มันก็สวยจริงๆ ต่อไปถ้าผมมีเงิน ผมจะซื้อเสื้อผ้าให้พี่สามเต็มตู้เลย!”

เนี่ยเฟิงพูดอย่างรับรอง

“ฉันไม่ได้ใช้เสื้อผ้าเยอะขนาดนั้น เสื้อผ้าพวกนี้ในตู้ของฉันก็ใส่พออยู่แล้ว”

หลินซูอินส่ายหน้า “เพียงแต่เป็นตัวแทนโรงเรียนไปออกแสดง อีกทั้งเป็นการแข่งขันระดับมณฑล ฉะนั้นฉันเลยต้องให้ความสำคัญหน่อย”

“พี่สาม พี่จะร้องเพลงสินะ! พี่จะร้องเพลงอะไรเหรอ?”

“การแข่งครั้งนี้ต้องเลือกเพลงเพียงเพลงเดียวมาแสดงจากบรรดาหลายเพลง ทุกเพลงล้วนเป็นเพลงสรรเสริญมาตุภูมิ เพลงที่ฉันเลือกคือบทเพลง “มาตุภูมิ” ”

เดิมหลินซูอินเป็นคนเสียงดีอยู่แล้ว พอร้องเพลงพวกนี้ก็ยิ่งชวนให้เคลิบเคลิ้มเหมือนฝัน

“งั้นก็รบกวนนายเป็นหนึ่งในผู้ชมให้หน่อยแล้วกัน ฉันจะร้องไห้ฟังนะ”

หลินซูอินยืนอยู่กลางห้องรับแขก เนี่ยเฟิงนั่งอยู่ใกล้ประตูทางเข้าตรงตำแหน่งผู้ชมพอดี ได้ยินหลินซูอินวอร์มลูกคอ จากนั้นก็เริ่มร้องเพลง “มาตุภูมิ”

สมคำกล่าวที่ว่า ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง พอเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดนี้แล้ว ท่าทางของหลินซูอินเหมือนจะสูงขึ้นอีกหลายระดับ

เธอเดินอยู่บนเวทีอย่างธรรมชาติ ด้านหนึ่งก็ร้องเพลงไป อีกด้านก็กวาดสายตาไปรอบๆ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นเหมือนราวกับมีความรู้สึก

พอเพลงจบ หลินซูอินก็ถามด้วยความรู้สึกเคอะเขิน “นายรู้สึกอย่างไรบ้าง?”

“ผมรู้สึกว่าไพเราะมาก! พี่สามก็เล่นตามรูปการณ์นี้ก็ดีแล้ว! ไม่มีปัญหาแน่นอน!”

หลินซูอินเผยรอยยิ้มที่อบอุ่น “งั้นก็ดี ตอนนี้ก็มืดมากแล้ว นายกลับห้องไปพักก่อนเถอะ ฉันจะดูว่าต้องปรับปรุงตรงไหนอีก”

เนี่ยเฟิงพยักหน้า “ครับ พี่สามก็อย่าเหนื่อยเกินไป พรุ่งนี้ยังต้องแข่งขันอีก”

การแข่งขันชิงแชมป์ถ้วยโฮ่วเหนี่ยวจะจัดขึ้นในคืนพรุ่งนี้ ช่วงบ่ายในวันที่สองหลินซูอินก็ได้ลำดับในการแข่งขัน

การจัดลำดับแข่งขันครั้งนี้ใช้การจับฉลาก

หลินซูอินนึกไม่ถึงว่าคนที่ขึ้นเวทีคนที่ 3 จะเป็นตัวเธอเอง

หลินซูอินก็เข้าร่วมการแข่งขันที่ต่างๆ มาหลายสนาม แต่ว่า ตอนนี้ต้องเป็นตัวแทนโรงเรียนแข่งขันระดับมณฑล

เธอมีความตื่นเต้นอยู่ไม่มากก็น้อย

พวกเขามาที่สนามแข่งชิงแชมป์ถ้วยโฮ่วเหนี่ยวกันแต่เนิ่นๆ

การแข่งขันชิงถ้วยโฮ่วเหนี่ยวจัดขึ้นที่โฮ่วเหนี่ยวฮอลล์ ขายบัตรผ่านประตูไปหลายใบแล้ว และกรรมการตัดสินในครั้งนี้ไม่เพียงมีกรรมการที่ทางผู้จัดการแข่งขันส่งมา ยังมีผู้ชมเป็นกรรมการ บัตรคะแนนต้องมีความยุติธรรมแน่นอน

ก่อนหลินซูอินจะพักผ่อนที่หลังเวทีก็มองดูอยู่ชั่วครู่ นึกไม่ถึงครั้งนี้จะมีผู้คนมามากมาย

ผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่สามารถเข้าไปหลังเวทีได้ ต่อให้เป็นเนี่ยเฟิง ก็ต้องรออยู่ข้างนอก

เนี่ยเฟิงจงใจซื้อบัตรที่นั่งที่ใกล้เวทีมากที่สุด เป็นตำแหน่งที่ไม่ดีเท่าไหร่ มีอุปสรรคในเรื่องทัศนวิสัยการชม โดยทั่วไปแล้วไม่มีใครเขาซื้อกัน

แต่เนี่ยเฟิงต้องรับรองความปลอดภัยของพี่สาม ฉะนั้นจึงจัดเตรียมตำแหน่งที่นั่งเอาไว้แล้ว

เนี่ยเฟิงเปิดมือถือขึ้น หน้าจอมือถือของเขาเป็นภาพที่กล้องวงจรปิดจับภาพ และภาพนั้นก็คือด้านหลังเวที

ที่หน้าจอมือถือของเนี่ยเฟิงแบ่งออกเป็นตารางย่อย เมื่อครู่เขาได้เข้าสู่ระบบด้านหลังเวทีแล้ว เข้าควบคุมกล้องวงจรปิดทั้งหมด