บทที่ 164 เกิดสิ่งผิดปกติเพราะมีนางมารเป็นแน่

บทที่ 164 เกิดสิ่งผิดปกติเพราะมีนางมารเป็นแน่

หลินซูอินเลือกชุดอย่างจวนตัวมาหนึ่งชุดจากจำนวนหลายชุด อดพูดไม่ได้ว่า สายตาของหลินซูอินเฉียบจริงๆ และชุดที่เธอเลือกก็ช่างเหมาะเหลือเกิน

แม้เวลาจะกระชั้นอย่างไร แต่สไตล์ลิสก็แต่งตัวให้หลินซูอินเสร็จอย่างรวดเร็ว ประเด็นคือหลินซูอินมีความสวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่ต้องเสียแรงมาก

หลินซูอินขึ้นเวทีอย่างมั่นใจ ขับขานบทเพลงให้กับผู้ชมที่อยู่ข้างล่างเวที

บทเพลงแรกจบไป ผู้ฟังฟังกันจนเคลิบเคลิ้ม แล้วเสียงปรบมือก็ดังขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน โหวหย่งสามารถบงการผลการแข่งขันรอบนี้ได้ แต่ครั้งนี้เป็นการลงคะแนนเสียงจากผู้ชมในสนาม

มีผู้ชมเข้าชมเป็นจำนวนมาก โหวหย่งจึงไม่สามารถควบคุมบัตรลงคะแนนได้

หลี่ซวนมองดูการแข่งขันรอบนี้อย่างระส่ำ จนการแข่งขันสิ้นสุดลงผู้คนก็เริ่มโหวตบัตร

“สมเป็นนางจิ้งจอกจริงๆ อาศัยหน้าตาไปยั่วยวนบรรดาผู้ชม ทั้งที่ตัวเองก็ร้องเพลงไม่เห็นดีสักเท่าไหร่!”

หลี่ซวนเป็นพวกมโนมาตลอด คิดแต่ว่ามีเพียงตัวเองที่จะเหมาะกับฉายาเทพเจ้าเพลงนี้เท่านั้น แล้วเธอยังคิดว่าว่าตัวเองเป็นดาวรุ่ง การที่โรงเรียนไม่ส่งเธอเข้าแข่งขัน เป็นความเสียหายของโรงเรียนเอง

เพียงแต่หลี่ซวนเก็บอาการไม่อยู่ หลุดความสัมพันธ์ของเธอกับโหวหย่งต่อหน้าพวกเขา ถูกเนี่ยเฟิงจับจุดอ่อนได้ หากวันนี้เธอขึ้นเวทีร้องเพลง คงต้องโดนต่อต้านแน่

แต่สิ่งที่น่ายินดีคือ โหวหย่งแขวนยืนอยู่บนบรรทัดฐานเดียวกันกับเธอแล้ว และสัมผัสถึง “ความเป็นนังชาเขียว (ความมารยา) ” ของหลินซูอิน！”

หลี่ซวนกะพริบตาปริบๆ ขอแค่เธอโยงความสัมพันธ์ของโหวหย่งกับหลินซูอินให้สำเร็จได้ เช่นนั้นแล้วผลดีต่อเธอจะไม่ทยอยหลั่งไหลมาหรือ?

โหวหย่งคนผู้นี้เดิมเป็นพวกได้ใหม่ลืมเก่าอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่ได้ตัวหลินซูอิน เขาถึงต้องทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมด พอหลังจากได้หลินซูอินแล้ว โหวหย่งจะไม่รักและทะนุถนอมเธอได้อย่างไร?

หลี่ซวนมีความสาวพอ แล้วก็ทนรอได้ ไม่กังวลว่าโหวหย่งจะเปลี่ยนใจแม้แต่น้อย อย่างไรเสียขอแค่เธอยังมีประโยชน์ต่อโหวหย่ง เช่นนั้นโหวหย่งก็ต้องให้ผลประโยชน์ต่อเธอ

คะแนนทยอยออกมาแล้ว ผลเป็นไปตามความคาดหมาย หลินซูอินชนะขาดลอย

หลินซูอินเองก็ตกใจเหมือนกัน นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเป็นผู้ชนะ ตอนขึ้นเวทีรับรางวัล เธอดีใจเป็นพิเศษ

“ขอบคุณทุกคนที่โหวตให้ฉัน ต่อไปฉันจะฝึกฝนเพิ่มขึ้น”

หลังจากสิ้นสุดการแข่งขันชิงแชมป์ถ้วยโฮ่วเหนี่ยว ผู้คนก็แยกย้ายกันไป พอหลินซูอินเจอเนี่ยเฟิง ก็ลากเนี่ยเฟิงไปอีกทางหนึ่ง:

“ฉันต้องเปลี่ยนชุดบนตัวออกตอนนี้ไหม? ชุดที่นายเช่ามาพวกนี้ต้องเสียเงินไม่น้อยเลยสิ?”

“ชุดพวกนี้ผมไม่ได้เช่ามา”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า “ผมว่าพี่สามใส่ชุดพวกนี้แล้วสวยดี แล้วก็เหมาะมาก พี่ก็เก็บเอาไว้เถอะ!”

หลินซูอินเลิกคิ้วขึ้นขมวด “ทำอย่างนี้ได้อย่างไร ชุดพวกนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ เอะอะก็หลักแสนแล้ว！”

“ผมบอกไว้ว่าจะซื้อชุดให้พี่สามใส่ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ได้ซื้อให้พอดี หรือพี่สามจะปฏิเสธผม?”

“แต่นายไปเอาเงินมากมายขนาดนี้จากไหนมาซื้อชุดพวกนี้?”

หลินซูอินมองเนี่ยเฟิงอย่างไม่เข้าใจ

“เรื่องนี้พี่ไม่ต้องสนหรอก สรุปคือเงินพวกนี้ได้มาอย่างถูกต้องก็แล้วกัน”

หลินซูอินโมโหขึ้นเล็กน้อย “พูดแบบนี้พี่ก็ยิ่งรู้สึกแปลก พอพี่รู้สึกแปลกก็ยิ่งรับไว้ไม่ได้ ชุดพวกนี้มันแพงมากจริงๆ นายไปยืมเงินคนอื่นมาใช่ไหม?”

เนี่ยเฟิงอดถอนใจที่ไม่จะเผยตัวตนของเขาไม่ได้ เขาไม่สามารถมอบของขวัญให้บรรดาพี่สาวได้เลย คราวก่อนให้เครื่องบินราคาถูกลำหนึ่งกับพี่ห้าก็ยังโดนว่า

วันนี้ให้ชุดแค่ไม่กี่ชุดเอง พี่สามก็สงสัยว่าเขาไปขโมยมา ไปปล้นมา