บทที่ 170 รนหาถึงที่

บทที่ 170 รนหาถึงที่

พอเนี่ยเฟิงพูดจบประโยคนี้ก็ตัดสายทิ้ง ปล่อยให้หลี่ซวนกรีดร้องไป

พอเนี่ยเฟิงวางสายก็เข้าสู่เว็บไซต์ พอผ่านขั้นตอนการยืนยัน จากนั้นเขาก็ส่งข้อความถึงสำนักมังกร “ตาหาตัวโหวหย่งมาให้ได้ คัดกรองคนที่เข้ารักษาตัวเมื่อคืนในโรงพยาบาลเมืองเยี่ยนตูทั้งหมด ฉันต้องได้ข่าวภายในหนึ่งนาที”

เนี่ยเฟิงพูดจบไม่ทัน 30 วินาที กลุ่มหน่วยข่าวกรองก็แจ้งชื่อโรงพยาบาลให้กับเนี่ยเฟิง

“รายงานราชามังกร คนที่ท่านตามหาตัวตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเสินโจว”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็เห็นเขาเลี้ยวรถตรงไปที่โรงพยาบาลเสินโจว

พอถึงโรงพยาบาลเสินโจว เนี่ยเฟิงจอดรถด้านหนึ่งเสร็จ จากนั้นก็ขึ้นไปบนอาคารอย่างช่ำชอง มายังห้องไอซียูระดับวีไอพี

อาการของโหวหย่งดูไม่ดีนัก โดยเฉพาะฐานสืบทอดลูกหลาน ที่ถูกเหยียบจนเละ จนไม่สามารถฟื้นฟูได้

ทว่าเมื่อเทียบกับอาการเมื่อคืน โหวหย่งตอนนี้ดีกว่ามาก อย่างน้อยก็สามารถพูดได้

ตอนนี้ คุณนายหลันกับนายท่านโหวยังตามหาร่องรอยของสองคนเมื่อคืนนี้อยู่ด้านนอก

พวกเขาจึงส่งบอดี้การ์ดมาเฝ้า

“ขอโทษครับ ไม่ทราบคุณมาหาใคร?”

“ผมมาหาโหวหย่ง”

เนี่ยเฟิงถูกสองบอดี้การ์ดขวางไว้ สองบอดี้การ์ดมองเนี่ยเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า “นอกจากหมอเจ้าของไข้แล้ว ไม่มีคำสั่งของคุณนายกับนายท่านโหว คุณก็เข้าไปไม่ได้”

“ผมก็คือหมอเจ้าของไข้เขา”

เนี่ยเฟิงยิ้มด้วยใบหน้าที่ไม่เป็นภัยต่อมนุษย์และสัตว์ ดูแล้วท่าทางไม่เหมือนคนชั่วเสียเลย

“ดูท่าทางคุณไม่เหมือนคุณหมอ”

“ผมแค่ไม่ได้ใส่เสื้อกราวด์เท่านั้นเอง ผมเป็นหมอจริงๆ แต่ไม่ได้มาดูอาการเขา ทำไมผมถึงเป็นหมอเจ้าของไข้เขา นั่นก็เพราะตอนนี้ผมจะมาตัดสินความเป็นความตายของเขา”

เนี่ยเฟิงเชิดคางขึ้น สองบอดี้การ์ดรู้สึกไม่เข้าท่า ก็ลงมือทันที แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งตัว ก็ถูกเนี่ยเฟิงเตะจนกระเด็น

สองบอดี้การ์ดสลบไป เนี่ยเฟิงปัดมือ อดยิ้มอย่างเลือดเย็นไม่ได้ “ไหนบอกว่าสุดยอดมากเลยไม่ใช่เหรอ? ส่งกุ้งปูมาแค่สองตัวก็คิดจะมาขวางทางฉัน?”

เขาผลักประตูออก เดินเข้าไป โหวหย่งที่นอนอยู่บนเตียงกำลังหลับสบาย

เนี่ยเฟิงมองดูคอหอยที่ใส่เครื่องช่วยหายใจ จมูกเขียวปัดหน้าบวมเป่งดวงตาที่หลับตาพริ้ม

ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเนี่ยเฟิงแผ่รังสีอันตรายเหมือนอย่างปกติออกมาหรือเปล่า จึงทำให้โหวหย่งต้องตัวสั่น

โหวหย่งลืมตาขึ้น เหมือนสะลึมสะลือเห็นเนี่ยเฟิง พอแน่ใจแล้ว ก็อดร้องเสียงหลงขึ้นมาไม่ได้ “แก! แก! แกเข้ามาได้อย่างไร?”

“หรือเมื่อคืนฉันกระทืบนายหนักเกินไป ตอนนี้นายเลยติดอ่าง หรือว่านี่คือผลข้างเคียงที่ตามมา?”

เนี่ยเฟิงลากเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ มานั่ง เหลือบตามองต่ำดูโหวหย่ง

เนื่องจากโหวหย่งกลัวจนเกินไป จึงออกแรงดิ้นสุดชีวิต แต่เพราะการดิ้นไปมาก็ส่งผลให้แผลตามตัวเจ็บขึ้น

“อย่าขยับสิ กระดูกบนตัวนายหักหลายแห่ง มือไม้หักหมด แม้แต่ฐานสืบลูกหลานก็ถูกเหยียบจนเละ ต่อให้ดิ้นไปดิ้นมา นายก็หนีไปจากที่นี่ไม่ได้”

“แกคิดจะทำอะไรของแก?!”

“เมื่อคืนนี้ บัญชีของอินอินฉันยังคิดกับนายไม่จบ ถ้าเมื่อคืนไม่เพราะฉันห่วงที่ต้องส่งอินอินไปโรงพยาบาลไม่มีเวลาแยแสนาย นายคิดว่านายจะรอดชีวิตได้เหรอ?”

น้ำเสียงเนี่ยเฟิงเยือกเย็นอย่างกับป่าละเมาะ

โหวหย่งกระเดือกน้ำลายคงคือ “แกไม่รู้เหรอว่าโลกนี้ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ?”