#บทที่ 169 ออกโรง

บทที่ 169 ออกโรง

ตอนหลินซูอินฟื้นก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล เธอรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอไม่สามารถนึกออกในทันที

“นี่ฉันเป็นอะไรไปนี่? ทำไมฉันถึงรู้สึกทรมานจัง?”

สาเหตุเพราะเหล้าที่หลินซูอินดื่มไปเมื่อวาน จึงทำให้เสียงที่พูดในวันนี้แหบลงนิดหน่อย

“พี่สาม? ในที่สุดพี่ก็ฟื้นแล้ว ทำผมใจหายหมด ตอนนี้พี่รู้สึกอย่างไรบ้าง? เป็นอะไรไหม?”

พอเนี่ยเฟิงเห็นหลินซูอินฟื้นขึ้นมา ก็กระวีกระวาดสอบถาม

“พี่ไม่เป็นไร รู้สึกไม่สบายที่กระเพาะนิดหน่อย เสี่ยวเฟิง พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ที่นี่เป็นโรงพยาบาล เมื่อคืนพี่เป็นอะไรไปเหรอ?”

เนี่ยเฟิงเห็นหลินซูอินเหมือนจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ พอนึกถึงท่าทางของเจ้าโหวหย่ง เนี่ยเฟิงก็รู้สึกทุเรศเป็นที่สุด

ถ้าเขาบอกหลินซูอินไป เธอต้องรับไม่ได้แน่ แล้วยังจะรู้สึกตำหนิตัวเธอเอง

“ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงลองเชิงถามว่า “พี่สาม เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนพี่จำไม่ได้แล้วเหรอ?”

หลินซูอินส่ายหน้า เธอจำได้แค่ว่าดื่มเหล้าไปแก้วเดียว เรื่องราวหลังจากนั้นเธอก็จำไม่ได้แล้ว

“พี่ดื่มมากไปเหรอ พี่ก่อความหายนะอะไรเข้าหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นพี่จะมาอยู่โรงพยาบาลได้อย่างไร?”

เนี่ยเฟิงกรอกตาไปมา จากนั้นก็หัวเราะพูดขึ้นมาว่า “พี่ไม่เป็นไร พี่แค่คออ่อน แอลกอฮอลล์เป็นพิษเข้า ผมเลยส่งพี่มาโรงพยาบาล”

สีหน้าของหลินซูอินซีดเผือด “มีเรื่องอย่างนี้ด้วยเหรอ? เมื่อก่อนพี่ก็รู้ว่าตัวเองคออ่อน แต่นึกไม่ถึงว่าจะแย่ขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าเป็นอย่างนี้แต่แรก พี่ก็ไม่ไปดื่มเหล้าแก้วนั้นแล้ว”

เนี่ยเฟิงรีบปลอบใจว่า:

“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย? แค่ดื่มเหล้าไปนิดหน่อยเอง อีกอย่าง พี่ดื่มก็เพื่อสังสรรค์”

หลินซูอินมองดูเนี่ยเฟิงอย่างตำหนิตัวเอง:

“ขอโทษนะเสี่ยวเฟิง ที่ต้องให้นายเก็บกวาดความเละเทะ พี่ไม่รู้ว่าควรจะขอบใจนายอย่างไรดี”

“ไม่เป็นไรครับ เป็นเรื่องที่น้องชายควรทำอยู่แล้ว พี่แค่พักผ่อนให้ดีๆ ก็เป็นการตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ให้ผมแล้ว”

เนี่ยเฟิงหัวเราะ จากนั้นก็ยกโจ๊กร้อนๆ มา “ทานโจ๊กก่อนสิ เมื่อคืนพี่ไม่ได้กินอะไรเลย แล้วก็ไม่สบาย ตอนนี้คงไม่สบายมาก”

หลินซูอินกินโจ๊กไปนิดหน่อย ก็รู้สึกว่ากระเพาะดีขึ้น

“ในเมื่อพี่เมา เช่นนั้นกิจกรรมบริจาคการกุศลเมื่อคืนพี่ก็ไม่ได้เข้าร่วมสิ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทั้งที่รับปากกับทางโรงเรียนแล้ว แต่พี่ไม่ได้ทำให้ดีตั้งแต่ต้น”

เนี่ยเฟิงจำได้ว่างานบริจาคการกุศลงานนั้นไม่ได้ดำเนินการลุล่วง ก็เพราะเนี่ยเฟิงบุกเข้าไปก่อความปั่นป่วน อีกอย่างตอนเขาพาเธอออกมา ก็เป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้คน บวกกับโหวหย่งถูกกระทืบจนเป็นอย่างนี้ ถ้างานการกุศลยังดำเนินต่อไปได้สิแปลก

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ผมเชื่อว่าโรงเรียนต้องอภัยให้พี่แน่ อย่างไรเรื่องนี้ก็คงอภัยให้ได้ พี่ไม่ได้เจตนาเสียหน่อย”

“แม้ว่าจะพูดเช่นนี้ไม่ผิด แต่ความรับผิดชอบอยู่ที่ตัวพี่ พี่ไม่ถูกต้องเอง”

หลินซูอินถอนใจด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดี “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พี่จะไปคุยกับฝ่ายจัดงาน เกี่ยวกับเรื่องกิจกรรมการกุศลของเมื่อคืน”

！