ตอนที่ 168
บทที่ 168 ท่าผ่าหมากสูญพันธุ์
October 28, 2026
บทที่ 168 ท่าผ่าหมากสูญพันธุ์
โหวหย่งพูดจบก็ฉีกเสื้อผ้าของหลินซูอินอย่างบ้าคลั่ง
ในเวลานี้เอง ประตูก็ถูกเปิดออก เกิดเสียงดังโครมขึ้น
โหวหย่งตกใจยกใหญ่ เหลียวมองไปดูข้างหลัง ยังไม่ทันเห็นชัดว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร ก็ถูกอัดคะมำแล้ว
เนี่ยเฟิงออกแรงทั้งหมดกดเอาไว้ เหลือบตาต่ำลงมองดูโหวหย่ง
“นายกินดีเสือดาวลงไปเหรอไง ถึงได้กล้าลงมือกับแฟนสาวของฉัน?”
เนี่ยเฟิงกำหมัดแน่น ดีที่วันนี้เขาแฮ็กกล้องวงจรปิดงานสัมมนาที่นี่เอาไว้ ถึงได้เห็นฉากนี้เข้า แต่ตรงจุดนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด เนี่ยเฟิงต้องเสียเวลาหาอยู่ระยะใหญ่
โหวหย่งถูกเนี่ยเฟิงต่อยเข้าที่ใบหน้า ฟันก็หักไปสองสามซี่
เขารู้สึกดวงตาเหมือนเห็นดาวระยับ จะลุกก็ลุกไม่ขึ้น
“แก! แก! แกกล้าอัดฉันเหรอ!”
“ถ้าเมื่อวานอินอินไม่ขวางฉันไว้ มือนายคงหักไปแล้ว แค่เสียดายถ้ารู้เร็วกว่านี้ ฉันน่าจะหักมือนายทั้งสองข้างทิ้งซะ!”
เนี่ยเฟิงมองดูหลินซูอินที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งคู่ฉายไอสังหาร ในเวลาสั้นๆ เพียงแค่สองสามนาที นึกไม่ถึงว่าหลินซูอินจะถูกคุกคามเช่นนี้!
แก้มที่ขาวละมุนของหลินซูอินมีรอยนิ้วมือสีแดงห้านิ้วประทับอยู่ ดูก็รู้ว่าถูกตบเข้า
อีกทั้งเสื้อผ้าก็ไม่เข้าที่ สารรูปดูโทรม หากเนี่ยเฟิงมาช้ากว่านี้ ไม่รู้ว่าหลินซูอินจะต้องโดนกับอะไร!
“แกกล้าหักมือฉันเหรอ? เหอะๆ! แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันน่ะโหวหย่งนะเว้ย! พ่อฉันเป็นถึงตระกูลโหวแห่งเยี่ยนตู แม่ฉันเป็นคนตระกูลหลัน! ถ้าแกแตะต้องฉัน ก็เท่ากับแตะต้องสองตระกูลใหญ่นะโว้ย!”
โหวหย่งมองดูเนี่ยเฟิงที่ดูดุเดือด อยู่ก็เกิดสั่นขึ้นมา สายตาของเนี่ยเฟิงน่ากลัวมากจริงๆ ดูเหมือนจะแล่เนื้อเขาออกมาสดๆ อย่างนั้น
“ตระกูลหลัน?”
“ใช่! ถูกต้อง! กลัวขึ้นมาแล้วล่ะสิ คงรู้สินะตระกูลที่ร้ายกาจที่สุดในเมืองเยี่ยนตู! น่ันก็คือตระกูลหลัน! ถ้าแกทำฉันบาดเจ็บ พ่อแม่ฉันไม่ปล่อยนายเด็ดขาดแน่!”
โหวหย่งเป็นลูกคนเดียวของบ้าน ถูกตามใจเป็นปกติ
มีของดีอะไร ก็ประเคนให้โหวหย่งหมด ดังนั้นตั้งแต่เล็กจนโตโหวหย่งอยากได้อะไรก็ได้ ไม่เคยต้องลำบากอย่างนี้มาก่อน
แต่เพราะการไม่ได้หลินซูอินตามใจต้องการ จึงเกิดความอยากเอาชนะในใจโหวหย่งขึ้น
โหวหย่งสาบานกับตัวเองไว้ว่าต้องแย่งหลินซูอินมาไว้ในมือให้ได้ นึกไม่ถึงว่านังตัวดีนี่จะใช้สเปรย์พ่นใส่เขา!
“ฉันไม่เห็นจะเคยได้ยิน”
เนี่ยเฟิงลงน้ำหนักที่เท้าไปแต่ละก้าว ก้าวแรกเหยียบลงไปที่มือของโหวหย่ง จนโหวหย่งร้องเสียงหลง เขาอยากจะดิ้นรน แต่มือถูกเหยียบไว้แน่นขยับไม่ได้
เนี่ยเฟิงใช้สายตามองดูคนตายมองดูโหวหย่ง แค่เหยียบลงไปมือโหวหย่งก็หักแล้ว!
“เมื่อกี๊นายใช้มือไหนตบอินอิน? ช่างเถอะ อย่างไรทุกส่วนของตัวนายมีส่วนหมด อย่างนั้นฉันหักมือทั้งสองข้างของนายเลยดีกว่า”
เนี่ยเฟิงพูดจบก็เหยียบไปที่มืออีกข้าว มือทั้งคู่ของโหวหย่งแน่นิ่งไปชั่วขณะ!
เวลานี้โหวหย่งเจ็บปวดจนเหงื่อท่วมหัว จนพูดจาไม่ออก ความเจ็บเช่นนี้ช่างสับสนไม่รู้ว่าเกิดจากตรงไหนจริงๆ
“สมองนายคงไว้อยู่ในกางเกงสินะ? ในเมื่อนายชอบฝืนใจคนอื่นขนาดนี้ บ้ากามอย่างนี้ อย่างนั้นฉันจะให้นายทำเรื่องเมถุนอย่างนี้ได้อีก”
พอโหวหย่งได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ก็กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที “แกจะทำอย่างนี้ไม่ได้ ตระกูลฉันมีฉันเป็นลูกโทนเพียงคนเดียว ถ้าแกทำอย่างนี้……อ๊าก!”
โหวหย่งเจ็บปวดจนสลบไปในพริบตา เพราะเนี่ยเฟิงไม่ทันรอให้เขาพูดจบก็เหยียบตรงนั้นของเขาจนเละ
“ถึงจะเหยียบทั้งที่มีกางเกง แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าเลอะรองเท้าฉันอยู่ดู”
เนี่ยเฟิงมองโหวหย่างอย่างเย็นชา จากนั้นก็ใช้ขาเขี่ยตัวเขาพลิกขึ้นมา
เสียงดังกรอบดังขึ้นมา กระดูกในตัวโหวหย่งหักไปหลายท่อน
ขณะที่เนี่ยเฟิงเตรียมตัวจะฆ่าโหวหย่งอยู่นั่นเอง หลินซูอินก็เปล่งเสียงความเจ็บปวดออกมา “เสี่ยวเฟิง……พี่ทรมานจัง”