บทที่ 167 ดื่มมากไปแล้ว

บทที่ 167 ดื่มมากไปแล้ว

เนื่องจากงานสัมนาวิชาการในคืนนี้ ทำให้หลินซูอินต้องแต่งตัวหน่อย อย่างไรเสียก็เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปเข้าร่วม

ทว่าไม่ว่าหลินซูอินจะแต่งตัวหรือไม่ ก็ยังคงสวยไปทุกมุม

เธอเหมือนเทพธิดาที่อยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้าจริงๆ

เมื่อก่อนก็มักมีคนบอกว่า ลูกคออย่างหลินซูอินและหน้าตาอย่างหลินซูอิน น่าจะไปเป็นนักแสดงถึงจะถูก

เพียงแต่สิ่งที่หลินซูอินชอบนั้นก็คือเป็นคุณครู

เธอชอบการสอนหนังสือ และก็ไม่มีความทะเยอทะยานที่จะไปชิงดีในวงการบันเทิง

ที่สำคัญที่สุดคือหลินซูอินชอบความสงบ

คืนนี้เธอแต่งชุดที่แสนจะเรียบๆ มาถึงงานสัมมนาวิชาการ

“เสี่ยวเฟิง นายรอพี่อยู่ข้างนอกเดี๋ยวนะ ถ้านายรู้สึกเบื่อ ก็ไปเดินเล่นรอบๆ ตรงนั้นมีห้างอยู่”

“ถ้าผมไปเดินห้าง อย่างนั้นผมซื้อของให้พี่ได้ไหม?”

เนี่ยเฟิงมองหลินซูอินอย่างเอาจริง

“เด็กคนนี้นี่รู้สึกว่าเงินเยอะเลยจะเผาทิ้งเหรอยังไงหา? ทำไมถึงอยากจะซื้อของให้พี่เหลือเกิน? พี่สาวไม่ได้ขาดเหลืออะไร นายไม่ต้องซื้ออะไรให้พี่นะ”

หลินซูอินตบบ่าเนี่ยเฟิงเบาๆ จากนั้นก็เดินเข้างานไป

แม้ว่าชุดที่หลินซูอินใส่จะดูเรียบๆ

กระโปรงสีเทาชุดนี้ถ้าอยู่บนตัวคนอื่น อาจจะถูกเข้าใจผิดได้ว่าเป็นพนักงานของที่นี่

แต่พอชุดนี้อยู่บนตัวหลินซูอินก็ต่างไปอีกแบบ

ดูแล้วเหมือนหลินซูอินเป็นมืออาชีพ ทั้งยังเต็มไปด้วยความงามที่ภูมิฐาน

ที่นี่มีบรรดาหัวหน้าที่มาจากโรงเรียนต่างๆ ทุกคนต่างมองมายังที่หลินซูอิน

“ใช่ครูหลินหรือเปล่าครับ?”

ครูหนุ่มสวมแว่นตาคนหนึ่ง เดินเข้ามาหาหลินซูอิน

หลินซูอินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า “ฉันคือครูหลิน ไม่ทราบว่าให้เรียกคุณว่าอย่างไรดี?”

“ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครองโรงเรียนมัธยมเรดสตาร์ สมัยก่อนที่โรงเรียนเราเชื่อมสัมพันธ์กัน ผมเคยพบคุณ แต่ไม่ทันได้ทักทายกัน”

“ที่แท้ก็คือหัวหน้าฝ่ายปกครองโรงเรียนมัธยมเรดสตาร์นี่เอง เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว ตอนนั้นงานเชื่อมสัมพันธ์คนเยอะมาก”

“นั่นน่ะสิ แต่งานนี้ส่วนใหญ่เป็นระดับหัวหน้ามากันไม่ใช่เหรอ? ทำไม? หรือคุณได้เลื่อนเป็นหัวหน้าแล้ว?”

หัวหน้าฝ่ายปกครองโรงเรียนมัธยมเรดสตาร์ถามขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ

“ไม่ใช่หรอกค่ะ หัวหน้าของโรงเรียนเขาไม่สบาย วันนี้มาไม่ได้ พอดีเมื่อวานฉันร่วมการแข่งขันงานหึ่ง ยังอยู่ในเมืองเยี่ยนตู โรงเรียนเลยสั่งให้ฉันมา”

หลินซูอินทิ้งระยะกับอีกฝ่ายอย่างสุภาพ ดูเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ

“อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ละกัน เราไปนั่งทางนั้นกัน ทางนั้นมีคุณครูอยู่หลายท่านที่เป็นครูสอนดนตรี เราจะได้แลกเปลี่ยนกันได้”

หลินซูอินไม่มีความชอบอย่างอื่น นอกจากดนตรี

พอได้ยินว่าทางนั้นมีแต่ครูสอนดนตรี หลินซูอินจึงเดินตามไป

“นี่คือครูหลินสินะ ยินดีด้วยจริงๆ การแสดงของคุณเมื่อวานทำเอาผู้คนทึ่งกันจริงๆ!”

หลินซูอินพยักหน้าอย่างเคอะเขินเล็กน้อย “นั่นเพราะทุกคนเอ็นดูฉัน”

“ทำไมคุณถ่อมตัวจัง? เสียงลูกคอคุณไม่เลวจริงๆ ไหนๆ ก็แข่งเสร็จไปแล้ว ยังคว้าแชมป์ถ้วยโฮ่วเหนี่ยวอีกด้วย อย่างนั้นเราต้องฉลองให้คุณแล้ว ดื่มเหล้ากันหน่อยดีไหม?”

เดิมทีหลินซูอินไม่อยากจะดื่ม แต่ในเมื่อได้พบคนแวดวงเดียวกัน

อีกทั้งเนี่ยเฟิงก็อยู่ข้างนอก ก็ไม่ต้องกังวลให้มาก หลินซูอินก็คอแข็งอยู่บ้าง