บทที่ 166 จุมพิตยามเช้า (Morning Kiss)

บทที่ 166 จุมพิตยามเช้า (Morning Kiss)

พอหลินซูอินได้ยินที่เนี่ยเฟิงพูด ก็อดตกใจไม่ได้ จากนั้นก็หัวเราะพูดว่า:

“คำพูดสมัยเล่นเป็นครอบครัวนายก็จำได้ด้วยเหรอ?”

“แต่ผมไม่คิดว่าเป็นการเล่นครอบครัว ถ้าผมจะแต่งพี่สามเป็นภรรยาจริงๆ พี่สามยินดีแต่งกับผมไหม?”

หลินซูอินลูบคางเหมือนกำลังครุ่นคิด

“ถ้าพี่บอกว่าไม่ยอม เสี่ยวเฟิงคงเสียใจมากเลยสินะ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าพี่ไม่ยอม ผมจะร้องไห้!” เนี่ยเฟิงพูดทีเล่นทีจริง

“แล้วอย่างนั้นพี่จะมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ? พี่จะปล่อยให้นายต้องกล้ำกลืนไม่ได้อยู่แล้ว”

เนี่ยเฟิงรู้สึกทั้บฉุนทั้งขำ เพราะคำตอบของหลินซูอินดูขอไปทีจริงๆ

“พี่สาม พี่เป็นคนที่จิตใจดีเหลือเกิน เพียงแต่สังคมนี้ซับซ้อนกว่าที่พี่คิดไว้เยอะมาก ถ้าพี่จิตใจดีมากเกินไป ไม่แน่อาจจะตกหลุมพรางคนอื่นเอาได้”

หลินซูอินหันหน้ากลับมามองเนี่ยเฟิง “คนดีต้องได้ดี เอาล่ะ นายก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพี่อาบน้ำเสร็จก็จะนอนแล้วเหมือนกัน”

เดิมทีวันนี้โหวหย่งวางแผนไว้ว่าจะเชิญหลินซูอินไปกินข้าวด้วยกัน ทว่าหลินซูอินไม่รับความหวังดีของเขา

ฉะนั้นโหวหย่งก็ไม่สามารถโทรเข้ามาได้

แต่สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าโหวหย่งจะไม่มีแผนอื่น

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาต้องจับหลินซูอิ่นให้อยู่หมัดให้ได้!

ในเช้าตรู่ของวันที่สอง เดิมทีหลินซูอินจองตั๋วรถไว้เรียบร้อยแล้ว

นึกไม่ถึงว่าผู้บริหารโรงเรียนจะโทรเข้ามาหาเธอ

“อย่างนี้เองเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นฉันทราบแล้วค่ะ ฉันจะเตรียมตัวอย่างดีค่ะ”

“พี่สาม พี่หิวแล้วหรือยัง? ผมมีมื้อเช้าบางอย่างมา!”

หลินซูอินเปิดประตูห้องออก เห็นเนี่ยเฟิงถือมื้อเช้าอยู่ด้านนอก “ทำไมนายถึงตื่นเช้าจังล่ะ?”

“ผมได้ยินว่าโรงแรมมีอาหารเช้าด้วย แต่ต้องไปเช้าหน่อยถึงจะได้กัน ผมเลยไปสำรวจดู ว่ามีอะไรน่ากินบ้าง ของสองสามอย่างนี้ผมชิมมาแล้ว รู้สึกไม่เลว ก็เลยเอามาให้พี่กิน”

เนี่ยเฟิงยิ้มแฉ่ง ดูแล้วเหมือนเด็กหนุ่มที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“เข้ามาสิ”

หลินซูอินกวักมือไปทางเนี่ยเฟิง พอเนี่ยเฟิงเข้าไป เห็นข้าวของของหลินซูอินวางอย่างเป็นระเบียบ ราวกับเพิ่งมาถึงโรงแรมอย่างนั้น

“พี่สาม วันนี้จะกลับโรงเรียนแล้วเหรอเครับ? ถ้าจะโรงเรียน ผมกลับพร้อมกับพี่ก็แล้วกัน?”

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายตอนนั้น ผู้ร้ายเบื้องหลังที่เขาตามสืบกลับไม่ปรากฏ ซึ่งเท่ากับว่าอีกฝ่ายรู้ตัวแล้ว ฉะนั้นสืบต่อไปก็ไร้ความหมาย

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หมอนั่นหนีไม่พ้นเงื้อมมือเขาแน่

รอมานานหลายปีขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่อยู่ๆ จะรีบร้อนขึ้นมา

“ตามกำหนดการเดิมต้องกลับวันนี้ แต่เช้านี้พี่ได้รับสายจากผู้บริหารโรงเรียน ว่าที่นี่ยังมีประชุมวิชาการแลกเปลี่ยนการเต้น คุณครูที่จะมาแลกเปลี่ยนเกิดไม่สบาย ตอนนี้ยังอยู่โรงพยาบาล พวกเขาเลยให้ฉันไปร่วมงานแทน”

เนี่ยเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย “บังเอิญขนาดนั้นเชียว?”

“นั่นน่ะสิ พี่ก็รู้สึกว่าบังเอิญมา ในเมื่อผู้บริหารโรงเรียนพูดมาขนาดนี้แล้ว อย่างนั้นต้องรอให้เสร็จงานสัมมนาวิชาการแลกเปลี่ยนการเต้นก่อน แล้ววันที่สองพวกเราค่อยกลับกัน”

“พี่สามจะพาผมไปด้วยใช่ไหม?”

เนี่ยเฟิงมองหลินซูอินตาปริบๆ

“พี่รู้ว่านายเป็นห่วงพี่ อย่างไรโหวหย่งก็เป็นกรรมการของโรงเรียน แต่งานสัมมนาวิชาการการเต้นไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด ไม่เกี่ยวกับกรรมการโรงเรียนพวกนั้นเลย อีกอย่างงานสัมมนาวิชาการการเต้นครั้งนี้มีการเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆแล้ว ต้องเป็นคุณครูระดับหัวหน้าในเขตเมืองเท่านั้นที่จะเข้าร่วมได้”