บทที่ 179 ปฏิบัติภารกิจ

บทที่ 179 ปฏิบัติภารกิจ

“ทำไมครั้งนี้ถึงไม่นับล่ะ? ผมชนะแล้วนะ หรือว่าพี่สองคิดจะโกงอย่างนั้นเหรอ?”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว ไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นมา เขายังคงกดหยูจิงหงไว้อยู่

เรี่ยวแรงของหยูจิงหงก็น้อยกว่าเนี่ยเฟิง ไม่ว่าจะขัดขืนยังไง ก็ไม่สามารถสลัดให้หลุดออกจากมือของเนี่ยเฟิงได้

“ฉันจะโกงได้ยังไง เห็นๆอยู่ว่านายโกงก่อน เมื่อตะกี้นายโจมตีมาที่ส่วนไหนของฉัน? หรือว่าจะให้ฉันพูดออกมาไหม? ไอ้เด็กน้อย?”

หยูจิงหงจ้องเนี่ยเฟิงอย่างอารมณ์ดีและตลกขบขัน เนี่ยเฟิงในเวลานี้กลับตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“นี่มันเรียกว่าการใช้กลยุทธ์เพื่อเอาชนะศัตรูต่างหากล่ะ ทุกคนล้วนมีจุดอ่อน อยากที่จะเอาชนะก็ต้องใช้ทุกวิถีทาง”

“ถ้าอย่างนั้นนายก็ไร้ซึ่งคุณธรรมในการต่อสู้น่ะสิ”

หยูจิงหงพูดขึ้นต่อ“แต่ว่านายพูดถูกต้องสุดๆ จริงๆแล้วเพื่อชัยชนะเราจะต้องทำทุกวิถีทาง”

คิดไม่ถึงว่าในเวลานี้เอง จู่ๆหยูจิงหงจะชิงลงมือก่อนอีกครั้ง เธอเตะขาไปที่ส่วนล่างของเนี่ยเฟิง！

ความสามรถในการตอบสนองของเนี่ยเฟิงรวดเร็วมาตลอด แต่ความเร็วของหยูจิงหงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน

เนี่ยเฟิงไม่สามารถกดหยูจิงหงได้ต่อแล้ว ทำได้แค่ถอยออกไปหนึ่งก้าว

ส่วนหยูจิงหงในตอนนี้ก็กระโดดขึ้นมาจากพื้น สีหน้าเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“พี่สองขี้โกงจริงๆ ไม่คิดว่าพี่จะโจมตีจุดนั้นของผม ถ้าพวกเราตระกูลเนี่ยไม่มีทายาทสืบสกุลต่อ จะทำยังไงล่ะ?”

“ฉันคาดการณ์เอาไว้ก่อนแล้ว นายมีความสามารถแบบนี้อยู่ นายไม่มีทางยอมโดนโจมตีง่ายๆหรอก?”

หยูจิงหงปัดๆฝุ่นที่ตัว“จริงๆแล้วดูจากท่าทางการดินกับความสามารถในการตอบสนองที่ว่องไวและเฉียบแหลม ก็พบว่าตอนนี้ศิลปะการต่อสู้ของนายเก่งขึ้นมาอีกระดับหนึ่งแล้วนะ”

ดังนั้นหยูจิงหงจึงจงใจสู้กับเนี่ยเฟิงอีกรอบ

“จะต้องมีความสามารถในการป้องกันตัวเองด้วยถึงจะดี ถึงยังไงที่ต่างประเทศไม่มีใครจะมาออมมือให้กับผมเหมือนกับพี่สองหรอก”

“เอาล่ะ ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเล่นลิ้นอะไรแล้ว”หยูจิงหงเดินมาที่ม้านั่งที่พวกเขานั่งกันเมื่อตะกี้ หยิบเบียร์ออกมาหนึ่งกระป๋อง เปิดฝาออก จากนั้นก็ดื่ม

“พูดๆแล้วผมยังไม่ได้ถามพี่สองเลย พี่มาที่นี่ได้ยังไง? หรือว่าวันนี้เป็นวันหยุดเหรอ?”

เนี่ยเฟิงหยิบมาหนึ่งกระป๋อง ก่อนจะดื่มไปหนึ่งคำ

“วันนี้ไม่ใช่วันหยุด ตอนนี้ฉันยังปฏิบัติภารกิจอยู่”

แม้ว่าหยูจิงหงจะถูกลดระตำแหน่งลงมา แต่ตอนนี้ก็เป็นถึงผู้บัญชาการของทีมนักรบหมาป่า

แต่ความสามารถของหยูจิงหงก็เป็นเลิศมากๆ ดังนั้นในทีมจึงตัดสินใจให้โอกาสเธออีกสักครั้ง

“ภารกิจในครั้งนี้อันตรายมากๆ ดังนั้นเบื้องบนจึงให้เวลาฉันหนึ่งวัน กลับมาลำลึกความหลังกับญาติสนิทมิตรสหายของตัวเอง”

ถ้าถึงขั้นนี้แล้ว แสดงว่าภารกิจในครั้งนี้อันตรายมากจริงๆ เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงกังวล

“นายไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ขนาดนั้นก็ได้ จริงๆแล้วพวกพี่สาวของไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ฉันก็มาบอกกับนายเท่านั้น ฉันทำภารกิจแบบนี้มาไม่รู้ตั้งเท่าไรแล้ว”

เนื่องจากหยูจิงหงทำภารกิจที่อันตรายแบบนี้มามากมายหลายครั้งแล้ว ตอนนี้ก็เลยรู้สึกชินไปเรียบร้อยแล้ว

“แต่ฟังพี่พูดแบบนี้ ผมกลับยิ่งเป็นห่วง บอกผมหน่อยได้ไหมว่าภารกิจในครั้งนี้คืออะไร?”

“ฉันบอกนายไปจนหมดแล้ว ภารกิจในครั้งนี้ต้องไปปฏิบัติที่เมืองจินไห่ จริงๆแล้วฉันไม่สามารถบอกนายได้ ถึงยังไงนี่มันก็เป็นความลับ เอาล่ะนายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันออกจะสุดยอดขนาดนี้ จะถูกคนพวกนั้นจัดการได้ยังไงล่ะ?”