บทที่ 178 เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

บทที่ 178 เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

เนี่ยเฟิงหันกลับไปทันที แม้ว่าเขาจะเป็นคนระมัดระวังตัวมาตลอด แต่อีกฝั่งกลับเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใดๆ

เหมือนกับเสือดาวที่แอบจ้องตะครุบเหยื่ออย่างเงียบๆ

เนี่ยเฟิงรู้สึกสงสัยที่เมื่อตะกี้ตัวเองไม่รู้สึกตอบสนองอะไรเลย เป็นเพราะว่ากำลังคิดถึงสิ่งที่ต้องใช้สมาธิอยู่ใช่ไหม แต่ก็ไม่น่าจะใช่

หลังจากที่เขาเห็นใบหน้าของอีกฝั่งแล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

“พี่สอง? พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“คำถามนี้ฉันควรจะถามนายมากกว่านะ นายอยู่ที่เมืองเยี่ยนตูไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ที่แท้คนที่มาก็ไม่ใช่ใครอื่นใด เป็นหยูจิงหงพี่สองของเนี่ยเฟิงนั่นเอง

หยูจิงหงอยู่ในกองทัพมาโดยตลอด ผมของเธอเป็นผมสั้นที่ดูทะมัดทะแมงทรงพลังและเด็ดเดี่ยว

เมื่อก่อนคนอื่นๆคิดว่าผมเป็นตัวแสดงถึงความสวยงามของเพศหญิง ส่วนผมสั้นก็เป็นสัญลักษณ์ของผู้ชาย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผมทรงนี้ของหยูจิงหง สั้นกว่าผู้หญิงผมสั้นคนอื่นๆเยอะเลย

แต่ด้วยเหตุนี้เองผมสั้นนี้ทำให้หน้าตาของหยูจิงหงดูเด่นขึ้นมามาก ความสวยงามที่ดูแข็งแกร่งนั้นทำให้เป็นที่น่าจดจำ บวกเข้ากับหยูจิงหงฝึกฝนออกกำลังกายมาเป็นเวลาหลายปีทำให้รูปร่างดูดีสุดๆ ยืนเหยียดตรง ยืนเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆแล้วดูแข็งแกร่งกว่ามาก การผสมผสานที่ลงตัวนี้ ทำให้มีเสน่ห์ขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว

หยูจิงหงช่างเหมาะกับคำว่าสง่างามในความหมายของชื่อเธอจริงๆ

“วันนี้เมื่อช่วงบ่ายผมกลับมากับพี่สามแล้ว แต่เพราะว่าเกิดเรื่องนิดหน่อย พวกเราสองคนจึงต้องอยู่ที่โรงเรียนต่อ ไม่ได้แจ้งให้พี่คนอื่นๆทราบเรื่องที่พวกเรากลับมา”

เนี่ยเฟิงยิ้มพลางพูดตอบกลับ

หยูจิงหงนั่งลงข้างๆเนี่ยเฟิง หยิบเบียร์ขึ้นมาหนึ่งกระป๋อง หลังจากเปิดฝาออกดื่มไปหนึ่งคำแล้วก็ยิ้มอย่างสุขสบายใจ

“คิดไม่ถึงว่าน้องชายของฉันจะโตจนถึงขั้นที่สามารถดื่มเบียร์ได้แล้วนะเนี่ย”

ตอนที่พี่สองหยูจิงหงกับเนี่ยเฟิงยังเด็กๆก็เล่นและเข้ากันได้สุดๆ เพราะว่านิสัยของหยูจิงหงคล้ายกับเนี่ยเฟิง ทั้งสองเป็นคนที่กล้ารักกล้าเกลียด เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ การกระทำคำพูดคำจาตรงๆไม่อ้อมค้อม แล้วก็ไม่อ่อนโยนเหยาะแหยะ

“คนมันก็ต้องโตขึ้นอยู่แล้วนี่ครับ ใช่แล้ว พี่สองช่วงนี้พี่ไม่ได้โผล่หน้ามาในกลุ่มบ้างเลย ผมเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่หรือเปล่า?”

หยูจิงหงส่ายหัว“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่ว่าครั้งที่แล้วถูกเปิดโปงความผิดต่อเจ้าหน้าที่ศาล ก็เลยถูกลดตำแหน่งก็เท่านั้นน่ะ”

เนี่ยเฟิงนึกถึงฟางหลงเทียน มีความเป็นไปได้ว่าพวกมันเป็นคนทำ จึงรู้สึกโกรธขึ้นมาสุดๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท

“แต่นี่มันก็เป็นเรื่องที่เจอได้บ่อยๆ ถึงยังไงฉันก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ตอนนี้ฉันถูกย้ายให้ไปอยู่กับทีมนักรบหมาป่า รับตำแหน่งผู้บัญชาการ”

หยูจิงหงเป็นคนประเภทที่ชนะก็ไม่ภูมิใจพ่ายแพ้ก็ไม่ท้อแท้ สายตาของเธอไม่ค่อยเหมือนกับคนอื่นมาตั้งแต่กำเนิด เธอมีความสามารถในการมองเห็นระยะไกล แล้วก็พรสวรรค์ทางด้านการยิง เพราะว่าเธอยิงกี่นัดก็โดนทุกนัด ดังนั้นจึงถูกเลือกให้เข้าไปในหน่วยรบพิเศษ

“พี่สอง เรื่องนี้อาจจะเป็นเพราะว่าผมก็ได้ ไม่อย่างนั้นพี่จะถูกลดตำแหน่งได้ยังไง?”

เนี่ยเฟิงพูดโทษตัวเอง

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับนาย? นี่เป็นเรื่องที่ฉันเต็มใจไปทำอยู่แล้ว อีกอย่างเรื่องที่พวกคนเลวทำก็สมควรจะถูกคนเลวด้วยกันมาจัดการสิถึงจะถูก นายไม่ควรจะแบกรับอะไรไว้ที่ตัวเองคนเดียวหรอกนะ”

หยูจิงหงโบกๆมือ“แต่คิดไม่ถึงว่า นายจะมาดื่มที่นี่ หรือว่ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจอย่างนั้นเหรอ?”

เนี่ยเฟิงดื่มไปหนึ่งคำ ส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไร

“ช่างเถอะ ทุกคนล้วนแต่มีช่วงเวลาที่มีเรื่องวุ่นวายในใจ ในเมื่อนายไม่อยากบอก ฉันก็จะไม่ถามแล้วกัน

ดูจากรอยแผลตามร่างกายของนาย ก็รู้แล้วว่านายใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศก็ไม่ได้จะดีมากนัก แต่สามารถใช้ชีวิตมาได้จะต้องทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อย อยากจะเรียนรู้ซึ่งกันและกันกับฉันสักหน่อยไหมล่ะ?”