บทที่ 177 กลายเป็นประธานกรรมการ

บทที่ 177 กลายเป็นประธานกรรมการ

หลังจากที่ผู้อำนวยการวุ่นอยู่กับการเสิร์ฟน้ำให้กับเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงในตอนนี้ก็โบกๆมือด้วยความรำคาญผู้อำนวยการก็รู้งาน รีบออกไปทันที

หลินซูอินยืนอยู่ข้างๆอยู่นานสองนาน ยังรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจกับภาพตรงหน้า นี่คือเนี่ยเฟิง น้องชายที่ตัวเองรู้จักจริงๆเหรอ?

หลังจากที่ผู้อำนวยการออกไปแล้ว เนี่ยเฟิงจึงเงยหน้าขึ้นมา มองหลินซูอินอย่างยิ้มแย้ม

“พี่สาม ทำไมพี่ถึงอยู่ห่างจากผมจังเลย? ตกใจกับการกระทำของผมเมื่อตะกี้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยจริงๆนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่อยากที่จะให้พวกเขาได้รับบทเรียนบ้างก็เท่านั้น พวกเขากลั่นแกล้งรังแกพี่แบบนี้ ผมรู้สึกอัดอั้นอยู่ในใจไม่น้อยเลยจริงๆนะ”

พอเห็นเนี่ยเฟิงทำท่าทางน่าสงสาร หลินซูอินก็ทนไม่ได้ จึงค่อยๆก้าวเข้าไปข้างหน้าสองสามก้าว

“นายทำได้ยังไงกันแน่? จู่ๆนายก็กลายเป็นประธานกรรมการของโรงเรียนแห่งนี้ได้ยังไง? ฉันจำได้ว่าประธานกรรมการของโรงเรียนแห่งนี้มีหลายท่านมาก พวกเขาร่ำรวยสุดๆ แถมมีอำนาจบารมีอีก……”

หลินซูอินขมวดคิ้ว เธอยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกๆไม่ชอบมาพากล

“พี่สามเชื่อผมไหม?”

เนี่ยเฟิงยิ้มกว้าง ก่อนจะถามขึ้นแบบนี้

“แน่นนอว่าฉันเชื่อเสี่ยวเฟิงอยู่แล้ว ฉันรู้สึกว่าไม่ว่าเสี่ยวเฟิงจะทำอะไรก็จะต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่นอน แต่แค่นี่มันเหนือความคาดหมายของฉันเท่านั้นเอง”

ไม่ว่ายังไงหลินซูอินก็ยังไม่เข้าใจว่าเนี่ยเฟิงไปเอาเงินกับอำนาจมากมายขนาดนั้นมาจากไหนถึงได้ซื้อโรงเรียนชั้นสูงแบบนี้ได้ แถมกลายเป็นประธานกรรมการของโรงเรียนชั้นสูงแห่งนี้อีก นี่ทำได้ยังไงกัน?

เนี่ยเฟิงไอกระแอมเล็กน้อย“จริงๆแล้วเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่พ่อของโหวหย่งชดเชยให้กับผมน่ะ”

หลินซูอินอึ้งตะลึง“นายหมายความว่ายังไง?”

พูดถึงโหวหย่ง หลินซูอินก็นึกถึงคำพูดที่มีเลศนัยของหลี่ซวนเมื่อตะกี้

เรื่องที่หลี่ซวนบอกว่าเนี่ยเฟิงไปเล่นงานโหวหย่ง แถมยังบอกเรื่องที่ว่าหลินซูอินไปอ่อยโหวหย่งที่งานการกุศลเมื่อคืนอีก แต่เรื่องนี้หลินซูอินไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย เมื่อคืนหลินซูอินไม่ได้เจอกับโหวหย่งเลย……

เมื่อคืนหลินซูอินลืมเรื่องมากมายที่เกิดขึ้นไปจนหมดจริงๆ ตอนที่ตื่นขึ้นมาตนเองก็นอนอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมนายถึงไปเล่นงานโหวหย่ง แล้วพ่อของโหวหย่งเจอนายได้ยังไง? เสี่ยวเฟิงนายไม่ต้องปิดบังอะไรฉันนะ นายต้องบอกฉันมาให้หมด ไม่อย่างนั้นฉันก็จะเป็นห่วงนาย”

ตอนแรกเนี่ยเฟิงกะจะไม่พูดคำพูดนี้ออกมา ถึงยังไงนี่ก็ทำให้คนฟังแล้วไม่สบายใจ แต่ยังดีที่เมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับหลินซูอิน

เนี่ยเฟิงพยายามพูดอ้อมๆว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากที่หลินซูอินได้ฟัง ก็ถลึงสองตาโต

“โหวหย่งทำเรื่องน่าเกลียดแบบนั้นเมื่อคืน เพื่อที่จะปกปิดความจริง พ่อของเขาจึงยอมขอร้องอ้อนวอนผมว่าอย่าทำร้ายลูกชายของเขา จริงๆแล้วในตอนนั้นผมโกรธแค้นสุดๆ โหวหย่งทำกับพี่แบบนั้น ผมแทบจะอยากเข้าไปฉีกกระชากเนื้อหนังของเขาออกมาให้หมด ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารีบร้อนพาพี่ไปส่งโรงพยาบาลนะ ผมจะเอาให้ตายคางานการกุศลแน่ๆ”

ตอนที่เนี่ยเฟิงพูดคำพูดนี้ออกมา แววตาดูคมกริบไม่น้อย

ในความจริงแล้วตอนนี้โหวหย่งก็ได้รับบทเรียนไปแล้ว เขาคงจะลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้อีกแล้ว ชีวิตที่เหลือก็ทำได้แค่นอนอยู่บนเตียง

“ดีที่นายไม่ได้ลงมือทำเรื่องแบบนั้นลงไป……”

หลินซูอินรู้สึกโทษตัวเองมาก“ต้องโทษฉัน ถ้าไม่ใช่ฉัน นายก็คงจะไม่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง”

“ผมรู้ดีว่าพี่สามจะต้องโทษตัวเองแน่ๆ ดังนั้นตอนที่อยู่โรงพยาบาลผมก็เลยโกหกพี่ ผมไม่อยากให้พี่แบกรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ที่ตัวเอง”

เนี่ยเฟิงถอนหายใจอย่างช้าๆ

“แต่ได้โรงเรียนทั้งโรงเรียนมาเปล่าๆแบบนี้ ชักจะเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ”