บทที่ 196 จับเสือมือเปล่า

บทที่ 196 จับเสือมือเปล่า

ใบหน้าของทุกคนที่อยู่ในงานนั้นช่างดูน่าเกลียดเป็นอย่างมาก เนี่ยเฟิงหยิบเงินออกมามากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

“แต่ถึงแม้แกจะหยิบออกแล้วมันจะเป็นไง! มันก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะลงทุนได้นิ! แก ที่แกยืมมาน่ะมันใช้ได้เหรอ?”

หงต้าเป่าเปลี่ยนใจ และโต้กลับทันที

"แกนี่ความทะเยอทะยานมีไม่สิ้นสุดเสียจริง แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็..."

เมื่อเสียงพูดของเนี่ยเฟิงเพิ่งจะเงียบลงตู้ซงก็เอ้อระเหยลอยชายมา

เขาก็พูดด้วยใบหน้าที่ดีอกดีใจว่า "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าภรรยาผมเพิ่งฟื้น ผมต้องไปดูแล เลยต้องล่าช้าไปหน่อย พวกคุณคือ?"

ตู้ซงมองไปที่ทองคำบนโต๊ะ แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ ใครเป็นคนนำทองคำเหล่านี้มากันครับ? นี่ก็ร่ำรวยเกินไปแล้วนะครับ?

"คุณตู้ครับ คุณมาได้ทันเวลาพอดีเลย ผมต้องการลงทุนด้วย พวกนี้ทั้งหมด 5 พันล้านหยวนนะครับ โปรดให้คนมานับด้วย"

เนี่ยเฟิงมองไปที่ตู้ซง รอยยิ้มบนใบหน้าผ่อนคลายและเป็นกันเอง ดูเหมือนจะพูดว่าลงทุนไปแค่ไม่กี่หยวน

ตู้ซง “เอื๊อก” เขากลืนน้ำลายไปคำหนึ่ง และถามอย่างไม่น่าเชื่อว่า "นี่ ทองคำเหล่านี้คุณหมออัจฉริยะต้องการลงทุนใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ"

ตู้ซงคิดไม่ถึงเลยว่าแฟนของประธานชิวมู่เฉิงของบริษัทอสังหาริมทรัพย์จะร่ำรวยขนาดนี้ นี่มันเป็นเงินที่ล้ำค่ามากเลยนะ! แค่พูดว่าหยิบออกมาก็สามารถหยิบออกมาได้เลยงั้นเหรอ?!

แต่หลังจากนั้นตู้ซง ก็คิดอีกว่า ทักษะทางการแพทย์ของเนี่ยเฟิงนั้นก็ดีมาก และการที่สามารถหยิบเงินก้อนนี้ออกมาได้ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

การเกิดแก่เจ็บตาย เป็นธรรมชาติของมนุษย์และตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจ็บป่วย

แม้แต่คุณหมอโรเบิร์ตก็ยังบอกว่าภรรยาของเขาไม่มีหวังแล้ว แต่เนี่ยเฟิงก็ช่วยได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

ทักษะทางการแพทย์ที่ไม่สามารถได้มาง่ายๆนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ก็ต้องประจบ และเลื่อมใสศรัทธาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

การใช้จ่ายไปอย่างฟุ่มเฟือยเพื่อเชิญเขามารักษาต้องมีคนจำนวนไม่น้อยเลย

ตู้ซงรีบพยักหน้าทันที "มีคุณหมออัจฉริยะมาร่วมงานด้วย ช่างเป็นเกียรติต่ออ่าวนกยูงจริงๆครับ! ยังจะชะงักงันทำไมอีก? ยังไม่รีบให้คุณหมออัจฉริยะเซ็นสัญญาอีก!"

ตู้ซงพูด พร้อมกับตำหนิเลขาฯของเขาด้วยน้ำเสียงเข้ม

เลขาฯจึงรีบเร่งมือเตรียมสัญญาทันทีและภายใน 3 นาที สัญญาก็พิมพ์เสร็จและยื่นส่งมา

"ตู้ซง! ผมต่างหากที่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของอ่าวนกยูง! คุณจะล่วงเกินกับพวกเราแบบนี้เพียงเพื่อเจ้าหมอนี่งั้นเหรอ?!"

หงต้าเป่าคิดไม่ถึงเลยว่าตู้ซง จะไม่สนใจพวกเขาเลยยังจะร่วมมือกับเนี่ยเฟิงอีกงั้นเหรอ!

เนี่ยเฟิงเหลือบมองไปที่หงต้าเป่าแวบหนึ่งและเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า

"ไม่กี่นาทีที่แล้ว คุณเป็นจริงๆ แต่ตอนนี้ คุณไม่ใช่แล้ว และการลงทุนของทุกคนที่ในงาน ตอนนี้ก็ได้มาถึงชื่อของผมแล้ว"

เนี่ยเฟิงหยิบสัญญาบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเขย่าต่อหน้าพวกเขา

เดิมทีที่ทุกคนที่ต่างคนต่างแย่งกันพูด แต่ตอนนี้กลับเป็นใบ้เงียบไปสะงั้น!

ริมฝีปากของหงต้าเป่าสั่นเล็กน้อย และมองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างไม่ยินยอม เขากัดฟันพูดว่า "นับว่าโหดร้ายจริงๆ!"

หงต้าเป่าทิ้งคำพูดเหล่านี้เสร็จก็คิดจะออกไป แต่เนี่ยเฟิงกลับหยุดเขาไว้ "อะไรกัน? นี่คุณกำลังคิดที่จะออกไปนี่? ไม่ใช่ว่าจะต้องคุกเข่าเหรอ? แล้วคำขอโทษล่ะ?"

"ไอ้เด็กสารเลวเอ๊ย! แกจะรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว! "

หงต้าเป่าตะโกนออกไปด้วยความโกรธ คุกเข่าลงขอโทษเนี่ยเฟิงต่อหน้าผู้คนมากมายอย่างนั้นเหรอ? บ้าเปล่า!

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงเปลี่ยนไป และรอยยิ้มของเขาก็หายไป "ถ้าคุณไม่คิดที่จะคุกเข่าและขอโทษแล้ว? เช่นนั้นสัญญาของเราก็จะไม่นับ?"

"นี่แก!"

"ผมรังแกคนอื่นเกินไปแล้วงั้นเหรอ?"

เนี่ยเฟิงก้าวไปข้างหน้า 1 ก้าว และดูถูกหยาบหยามหงต้าเป่า "แล้วใครเป็นคนรังแกใครก่อนล่ะ? คิดว่าผู้หญิงของผมเป็นคนที่น่ารังแกมากเหรอแล้วไอ้หมอที่มาทำตัวน่ารังเกียจกับผู้หญิงของผมล่ะคือใคร? ถ้าคุณไม่คุกเข่าขอโทษ ผมก็จะไม่ถือสาที่จะทำให้คุณพิการในตอนนี้"

คำพูดของเนี่ยเฟิงพูดไปเบาๆ แต่กลับตกลงไปในหูของหงต้าเป่าและทำให้ผู้คนรู้สึกขนพองสยองเกล้า

หงต้าเป่ามองไปที่ดวงตาของเนี่ยเฟิงราวกับว่าความอาฆาตกำลังจะระเบิดออกมา แต่เขาก็ไม่สามารถคุกเข่าลงได้แม้ว่าเขาจะกลัวก็ตาม! นี่มันเป็นการเสียหน้าไม่ใช่เหรอ?