บทที่ 197 ออกคำสั่งฆ่า

บทที่ 197 ออกคำสั่งฆ่า

เนี่ยเฟิงลูบหัวตัวเองอย่างเขินอาย "ไม่มีอะไรหรอกครับ เพียงแต่คนพวกนั้นต้องแข็งแกร่งแน่นอน ดังนั้นจะต้องพนันกับผมอย่างแน่นอนเลย ผมแค่รับท่าทีของผมตอนนี้ไม่ได้แค่นั้นเอง และผมแค่ต้องพยายามเข้าใจจิตของคนเท่านั้นเอง ”

อยู่ๆชิวมู่เฉิงก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมาทันที เนี่ยเฟิงจะพยายามเข้าใจจิตใจคน และนี่ก็คงเป็นการเรียนรู้มาจากการเร่ร่อนข้างนอก ซึ่งในตอนแรกเขามองสีหน้าคนไม่เป็น และต้องประสบกับความยากลำบากแค่ไหน เมื่อชิวมู่เฉิงนึกถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าเนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าชิวมู่เฉิงกำลังคิดอะไรอยู่ และหลังจากที่หล่อนตั้งเวลาข้อความแล้ว ก็เก็บมือกลับเข้าไปในกระเป๋า

เมื่อกลับมาถึงโรงแรมแล้ว ชิวมู่เฉิงยังต้องทำงาน ส่วนเนี่ยเฟิงก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง

นอกจากนี้แล้วหงต้าเป่า ต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะนิ้วเท้าถูกเนี่ยเฟิงเหยียบจนเน่า ซึ่งเดิมทีชิวซือมี่ตั้งใจจะตามมาด้วย แต่หงต้าเป่ารู้สึกว่าชิวซือมี่เป็นตัวซวย

เขารู้สึกว่าเป็นเพราะชิวซือมี่ เขาถึงได้เสียเงินไปตั้ง 5 พันล้านหยวนโดยไม่มีเหตุผลอะไรเลย เมื่อนึกถึงตรงนี้ หงต้าเป่าก็ไล่ชิวซือมี่ออกไปโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ

ชิวซือมี่ทำดีแต่กลับไม่ได้รับผลดีตอบ ซึ่งเดิมทีหล่อนคิดว่าจะยุยงหงต้าเป่า และไม่ว่าอย่างไรตัวหล่อนเองจะพูดยังไงก็ยังสามารถกู้สถานการณ์กลับมาได้ แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีที่จะสารภาพได้แล้วจริงๆ

หลังจากที่ชิวซือมี่จากไปอย่างเศร้าหมอง หงต้าเป่ายิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ เพราะเมื่อครู่เขาเสียหน้า ต่อหน้าคนมากมายไปหมดแล้ว

และในเวลานี้เอง มือถือของหงต้าเป่าก็ดังขึ้น เมื่อหงต้าเป่าก้มหน้าไปมอง ก็พบว่าเป็นข้อความจากบุคคลนิรนาม

"หงต้าเป่า กระดูกนิ้วเท้าแกคงแตกย่อยไปแล้วใช่ไหม?"

พอเห็นหงต้าเป่าก็รู้แล้วว่าเป็นใครคนผู้นี้ต้องเป็นเนี่ยเฟิงแน่นอน!

"ไอ้เด็กสารเลวเอ๊ย!กล้าส่งข้อความมาหาฉันอีก!คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสินะ!"

หงต้าเป่าทุบเตียงอย่างโกรธไปทีหนึ่ง

จากนั้น ก็มีข้อความส่งมาอีกข้อความหนึ่ง "ผมได้รับเงิน 5 พันล้านหยวนของพวกคุณไปฟรีๆบางทีป่านนี้พวกคุณอาจยังไม่ได้สติหรือเปล่า?"

รูปถ่ายรูปหนึ่งก็ถูกส่งมา บนรูปนั้นแสดงให้เห็นว่าเนี่ยเฟิงได้ลงทุนกับอ่าวนกยูงไปเพียง 5 พันล้านหยวนเท่านั้น แล้วทองคำ 5 พันล้านหยวนนั้นล่ะ ?

หงต้าเป่าก็เข้าใจขึ้นมาทันที!

"แกวางแผนฉันเหรอ!"

"เป็นเพราะแกใจร้อนเกินไป เลยง่ายต่อการวางแผนไง"

เนี่ยเฟิงคาดการณ์ไว้ว่าหงต้าเป่าคงจะโกรธเพราะความละอายและขุ่นเคืองอยู่ แล้วเขาก็ใช้คอมพิวเตอร์ในห้องของโรงแรมดำเนินการสลับโหมด และเห็นใบหน้าที่โกรธของหงต้าเป่า

การที่จะแฮกแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์ของโรงพยาบาลนั้น สำหรับเนี่ยเฟิงแล้วมันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือเลย

"เนี่ยเฟิง! ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไปแน่!"

"แกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไปงั้นเหรอ?"

เนี่ยเฟิงดื่มกาแฟไปคำหนึ่ง "เนื้อหาในการพนันของวันนี้แกยังทำไม่สำเร็จเลย"

เดิมทีหงต้าเป่าโกรธจนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อยู่แล้ว และในตอนนี้ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก!

" แกอย่าได้คิดอะไรเพ้อเจ้อไปล่ะ!”

"นี่ไม่ใช่การพูดแล้วก็ผ่านไปนะ พรุ่งนี้เช้า ฉันจะให้แกถอดเสื้อออกให้หมด และเขียนคำว่า “อันธพาล” ใหญ่ๆไว้ทั้งบนหน้าอกและหลังของแก แล้วเดินไปรอบๆถนนสายหลักเมืองเยี่ยนตูด้วยการเดินไปสามก้าวและโค้งคำนับหนึ่งครั้ง และยังต้องร้องตะโกนอีกว่าฉันผิดแล้ว ฉันมีความผิด"

เมื่อหงต้าเป่าเห็นข้อความนี้ เขาก็อยากจะหัวเราะออกมา!

"เนี่ยเฟิงแกไปเอาความมั่นใจที่ว่าฉันจะทำแบบนี้นี้มาจากไหนวะ?"

"ไม่ทำหรอก?"

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม "ผมคิดว่าอีกสักพักคุณคงต้องขอร้องผมให้คุณทำแบบนี้แน่นอน"

เมื่อเนี่ยเฟิงพูดจบ ก็โทรออก "เริ่มได้แล้ว ออกคำสั่งฆ่าได้ โดยทำลายห่วงโซ่อุปทานของเหมืองแร่หงซื่อทันที"

เมื่อเสียงของเขาเงียบลง สมาชิกของสำนักมังกรก็เริ่มรายงานสถานการณ์ทันที

"ห้างทองขนาดใหญ่ทุกแห่งหยุดการจัดหา"

"ธนาคารรายใหญ่ทุกแห่งหยุดการจัดหา"

"การส่งออกในต่างประเทศหยุดการจัดหา"