บทที่ 204 คำเชื้อเชิญของสวีเหมย

บทที่ 204 คำเชื้อเชิญของสวีเหมย

“ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าพวกมันสองคนไปอยู่ที่ไหน ชายหญิงเลวร้ายคู่นั้นกล้ามาทำกับคุณชายเหอแบบนี้ ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด หลังจากนี้ถ้าฉันไปเจอพวกมันที่ไหน ฉันจะด่าให้ยับแน่นอนเลยค่ะ คุณชายเหอคุณใจเย็นลงก่อนเถอะนะ！”

โกจิ้งรีบแสดงความจริงใจของตัวเองออกไปทันที เหอเหรินเจ๋จึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

“เมื่อคืนยังมีเหตุการณ์ที่คนอื่นไม่รู้อยู่อีกนิดหน่อย ฉันอยากจะคุยกับคุณชายเหอตามลำพังอย่างลับๆ”

หลังจากสวีเหมยพูดจบก็หันไปมองโกจิ้ง โกจิ้งรู้สึกกดดันทันที เธอจึงรีบแสดงตัวตนขึ้นมาต่อหน้าเหอเหรินเจ๋ หรือว่าสวีเหมยคิดที่เขี่ยตนทิ้งไปอย่างนั้นเหรอ?

“มีเรื่องอะไรที่พวกเราฟังไม่ได้เหรอ? คุณพูดมาตรงๆเลยก็ได้ ฉันจะรูดซิปปากเงียบเอาไว้ไม่บอกใคร ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันก็จะไม่เอาไปบอกคนอื่นแน่นอน！”

“ไม่ได้ นี่มันเป็นเรื่องของฉันกับคุณชายเหอ เกี่ยวอะไรกับคุณด้วยไม่ทราบ?”

สวีเหมยส่ายหัว สุดท้ายโกจิ้งก็ถูกไล่ออกมา หลังจากที่โกจิ้งออกไปแล้วสวีเหมยก็รีบบอกเรื่องที่ตัวเองได้ยินมาเมื่อคืนกับเหอเหรินเจ๋ทันที

“ว่าไงนะ?！ที่เธอพูดคือเรื่องจริงเหรอ?！ให้ตายสิ ไอ้หมาสองผัวเมียนี่พวกมันกล้ามาหลอกฉันอย่างนั้นเหรอ? ”

เหอเหรินเจ๋โกรธสุดๆ พอคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกโมโหไม่น้อย！

“คุณชายเหอ พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน ต่อให้คุณทำอะไรให้กับคางเมิ่ง คางเมิ่งก็ไม่สนใจคุณ กลับทั้งรักทั้งหลงไอ้หมอนั่นอยู่ดี ถึงยังไงก็ต้องให้บทเรียนพวกมันนะคะ”

“เธอพูดถูก ฉันจะเอาคืนทั้งหมดที่พวกมันทำกับฉันแน่นอน！”

เหอเหรินเจ๋กัดฟันกรอดๆ“เธอช่วยไปสืบดูให้หน่อย ดูว่าพวกมันจะทำอะไรต่อไป ถ้าเกิดเธอทำสำเร็จ นับจากนี้ไปยศถาบรรดาศักดิ์และความมั่งคั่งร่ำรวยแน่นอนก็จะตกเป็นของเธอแน่นอน！”

พอสวีเหมยรู้ว่าเหอเหรินเจ๋คิดที่จะร่วมมือกับตนเอง จึงพยักหน้าด้วยความดีใจ“คุณชายเหอวางใจได้ ในเมื่อคุณมอบหมายเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของฉันแล้ว ฉันก็จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ”

ในเวลานี้เองคางเมิ่งค่อยๆตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอลืมตาขึ้นมอง พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในโรงแรม

เมื่อวานคางเมิ่งหลับเต็มอิ่มมาก

หลังจากที่เธอสวมชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไปหาเนี่ยเฟิงที่ห้องติดกัน

“พี่เจ็ด คุณตื่นแล้วเหรอ? จะออกไปกินอาหารเช้าไหม?”

“แน่นอนสิ อากาศดีขนาดนี้ พวกเราต้องออกไปกินอะไรอร่อยๆสักมื้ออยู่แล้ว อีกอย่างเมื่อคืนก็สั่งสอนบทเรียนให้กับเหอเหรินเจ๋ไปแล้ว ฉันรู้สึกสบายจิตสบายใจสุดๆ！เนื่องจากการกระทำที่ฉลาดและมีไหวพริบของนายเมื่อคืน วันนี้ฉันจะเลี้ยงแต่เตี๊ยมนายก็แล้วกัน！”

“ว้าว！พี่เจ็ดใจกว้างจัง ถ้าอย่างนั้นผมจะสั่งอะไรก็ได้เลยใช่ไหม?”

เนี่ยเฟิงยืนฉีกยิ้มกว้างอยู่ข้างๆคางเมิ่ง

คางเมิ่งพยักหน้า“แน่นอนอยู่แล้ว！อยากกินอะไรก็สั่งเลย กินไม่หมดค่อยห่อกลับบ้าน！”

เนี่ยเฟิงเห็นท่าทางแบบนี้ของคางเมิ่ง ก็ยิ้มๆอย่างอดไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นดาราดังคนไหนที่เวลาออกไปกินอาหารแล้วกินไม่หมดต้องห่อกลับบ้านมาก่อนเลยจริงๆ

แต่ว่าสิ่งนี้ของพี่เจ็ดนี่แหละที่น่ารักและน่าดึงดูดที่สุด！

ทั้งสองคนมาถึงร้านแต่เตี๊ยมร้านหนึ่งที่อยู่ละแวกใกล้เคียง ก่อนจะสั่งติ่มซำมาจำนวนหนึ่ง เพิ่งจะลิ้มรสไปได้ไม่นาน คางเมิ่งก็เหลือบไปเห็นว่ามีคนส่งข้อความมาหาเธอ เธอก้มหน้าลงดู ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

คางเมิ่งพิมพ์อยู่สักพักก่อนจะกดส่งกลับไป จากนั้นก็มีข้อความส่งกลับมาอีก

เนี่ยเฟิงเห็นแล้วก็รู้สึกแปลกไม่น้อย จึงเปิดปากถามขึ้น“พี่เจ็ด คุณขมวดคิ้วทำไมกัน?”

“สวีเหมยส่งข้อความมาหาฉันว่าวันนี้มีแผนจะไปทำอะไรไหม ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่ เธออยากที่เชิญพวกเราไปงานประมูล”