บทที่ 208 ตามทวงนี้ถึงที่

บทที่ 208 ตามทวงหนี้ถึงที่

เหอเหรินเจ๋ผลักพนักงานคนนั้นออกไป จากนั้นก็เดินจากไปด้วยความโกรธแค้นทันที

ในเวลานี้เองคางเมิ่งรู้สึกกังวลว่าเหอเหรินเจ๋จะมาหาเรื่องอีก ก็เลยเดินตามเนี่ยกลับไปยังโรงแรมด้วยกัน

หลังจากที่เนี่ยเฟิงกลับมาถึงโรงแรมแล้ว ก็เห็นว่ามีข้อความส่งเข้ามาในมือถือ เรื่องเหอเหรินเจ๋ไม่ยอมให้เงินแล้วเดินหนีไปเลย

“ว่าแล้วว่าหมอนี่มันก็เป็นไอ้ขี้ขลาดดีๆนี่เอง”

เนี่ยเฟิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ประโยคที่เขาพูดออกมานี้บังเอิญไปเข้าหูของคางเมิ่งพอดี คางเมิ่งขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสงสัยไม่น้อย จึงถามเนี่ยเฟิง

“นายว่าใครเป็นไอ้ขี้ขลาดนะ?”

“ก็เหอเหรินเจ๋น่ะสิ คุณคิดดูนะ พวกเขาเมื่อตะกี้ขนาดจะตามยังไม่กล้าตามมาเลย สีหน้าอมทุกข์ขนาดนั้น แค่ผมนึกถึงเขาผมก็รู้สึกดีอกดีใจขึ้นมาไม่น้อยแล้ว”

เนี่ยเฟิงพูดพลางเก็บมือถือลง สีหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา ดูท่าแล้วไม่ได้พูดโกหกเลยแม้แต่นิดเดียว

“ที่นายพูดก็ถูก น่าขำจริงๆนั่นแหละ แต่ถึงจะพูดยังไงตระกูลพวกเขาก็ร่ำรวยอยู่เหมือนกันนะ พวกเราอย่าไปยุแหย่มากเกินไปจะดีกว่า”

คางเมิ่งก็รู้สึกว่าพวกเขาทั้งสองคนถูกบีบบังคับให้ยอมแพ้ ตัวเองก็รู้สึกสบายใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเขามาเรียกร้องความสนใจล่ะ นี่มันก็สมควรโดนแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ฉวยโอกาสนี้รีบหนีไปเถอะ ตอนนี้เขาอาจจะยังกำลังปวดหัวอยู่กับเรื่องสร้อยเส้นนั้นอยู่ เลยไม่ได้มีเวลามาสนใจพวกเรา ถ้ารอให้เขาซื้อสร้อยเส้นนั้นเสร็จแล้ว เขาก็จะต้องมีเวลามาจัดการกับพวกเราสองพี่น้องแน่ๆ！”

คางเมิ่งพูดขึ้น ส่วนเนี่ยเฟิงก็พยักหน้า

หลังจากที่ทั้งสองคนเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว เนี่ยเฟิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้“โอ้ พี่เจ็ดทำยังไงดี? ผมลืมของไว้ที่หอที่หก”

คางเมิ่งแอบรู้สึกตกใจ รีบพูดถามขึ้นทันที“นายลืมอะไรไว้ที่หอที่หก สำคัญหรือเปล่า? ถ้าสำคัญมากล่ะก็ ให้ฉันกลับไปเอาเป็นเพื่อนนายไหม?”

“ถามว่าสำคัญไหม สำหรับคนอื่นแล้วอาจจะไม่มีค่าเท่าไร ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีใครหยิบไป ผมกลับไปเอาเองก็ได้ คุณรอผมที่โรงแรมสักประเดี๋ยวก็แล้วกัน”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง คางเมิ่งไม่มีทางช่วย ทำได้แค่พยักหน้า รอเนี่ยเฟิงอยู่ที่โรงแรม หลังจากที่เนี่ยเฟิงออกไปแล้ว รถลินคอล์นคันหนึ่งก็มาจอดอยู่ตรงหน้าเขา

“ตอนนี้เหอเหรินเจ๋อยู่ที่ไหน?”

“ครับราชามังกร พวกเราคอยจับตาดูเขาอยู่ตลอด ตอนนี้เขากลับไปยังโรงแรมตี้เหมินครับ”

ที่แท้โรงแรมที่ราคาแพงเป็นพิเศษที่พวกเขาพักอยู่ก่อนหน้านี้ ก็เป็นของตระกูลเหอเหรินเจ๋นี่เอง

“ไปหาเขาโดยตรงเลย”

เนี่ยเฟิงพูดสั่งไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงยังโรงแรมตี้เหมิน

อีกอย่างหลังจากที่เหอเหรินเจ๋ได้รับความอับอายที่หอที่หกแล้ว เขายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงกลับมาซาวน่าที่โรงแรมทันที เพื่อระบายอารมณ์

เขาอยู่ซาวน่าเหงื่อไหลอาบท่วมตัวราวกับสายฝน

“ให้ตายสิ ยิ่งคิดยิ่งแค้นจริงๆ ไอ้หมาสองตัวผัวเมียนี้กล้ามาวางแผนหลอกล่อฉัน！นั่นมันตั้งสองหมื่นล้านเชียวนะ！บ้าไปแล้ว!ใครจะเอาเงินสองหมื่นล้านไปซื้อเศษหินแค่ไม่กี่ก้อนกัน！”

เหอเหรินเจ๋พูดพลางดึงผ้าขนหนูที่อยู่ที่หน้าของตัวเองออก ก่อนจะซัดลงพื้นอย่างแรง แต่ในเวลานี้เองสายตาของเขาก็มึนงงไม่น้อย จู่ๆในห้องก็มีคนโผล่เข้ามาหนึ่งคน ทำเอาเหอเหรินเจ๋ตกใจไม่น้อย

“เห้ย！คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือใครวะ? ใครใช้ให้แกเข้ามา ไม่รู้เหรอว่าที่นี่มันเป็นห้องซาวน่าส่วนตัว รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ！”

เหอเหรินเจ๋ตบๆลงที่หน้าอกของตัวเอง จากนั้นก็พูดกับคนคนนั้นด้วยความโมโห

“ดูให้ชัดก่อนว่าผมเป็นใครแล้วค่อยตะคอกใส่ดีกว่านะ เหอเหรินเจ๋”