บทที่ 211 เบาะแสบางอย่าง

บทที่ 211 เบาะแสบางอย่าง

ใบหน้าของเนี่ยเฟิงมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้นผมก็มีน้ำใจ เลยตัดขาเขาไปแค่ข้างเดียว”

แต่อย่างไรก็ตาม ใครที่ทำผิด ก็ควรได้รับการชดใช้ถึงจะถูก

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่เหอคุนรู้ถึงสถานการณ์ที่น่าสังเวชของลูกชายตัวเองแล้ว จะต้องตามหาเขาไปทั่วโลกอย่างโมโหโทโสแผดเสียงแน่นอน

ไม่จำเป็นที่เหอคุนต้องมาหาเขาหรอกเพราะวันนี้เขาจะไปเยี่ยมอยู่แล้ว

"เสี่ยวเฟิง น้องกลับมาแล้วหรือยัง?"

ตอนนี้คางเมิ่งกำลังรู้สึกกังวลอยู่ที่โรงแรม "น้องกลับไปพบเหอเหรินเจ๋แล้วใช่ไหม? "

"ไม่ครับ ผมหาของของผมเจอแล้ว แต่ตอนนี้เขาอยู่กับคนอื่นที่นั่น ผมเลยต้องกลับมา"

เนี่ยเฟิงเห็นแค่คางเมิ่งโทรเข้า สีหน้าของเขาก็อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

"โดนคนอื่นเอาไปแล้วเหรอ? มันน่ารังเกียจมากเลย! ไอ้หมอนั่นเอาของของเราไปได้ยังไงกัน? ไม่มีมารยาทเลยหรือไง?" คางเมิ่งโกรธมาก "ให้พี่สาวไปช่วยหน่อยไหม?"

"ไม่จำเป็นครับ ผมสามารถแก้ไขด้วยตัวเองได้"

เนี่ยเฟิงส่ายหัว "แต่ผมไปที่เขาแค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย"

"งั้นก็ได้ พอดีมีแจ้งมาว่ามีการออดิชันในตอนบ่าย พี่สามารถไปดูได้"

เมื่อครู่ที่คางเมิ่งเห็นการแจ้งออดิชันนั้นแล้ว ตอนนี้คางเมิ่งเองก็ยังไม่ได้รับบรรจุให้เป็นนายหน้าซึ่งล้วนเป็นบริษัททั้งนั้นที่มอบหมายงานให้หล่อนโดยตรง

หลังจากที่ 《ชิงผิงเลิก》จบลงคางเมิ่งจึงค่อยมีเวลาว่างหน่อย และอาจารย์ก็พูดกับหล่อนว่า อีกไม่นานจะมีการจัดภาพยนตร์ให้หล่อน

เขาพูดว่าคางเมิ่งคล่องแคล่วมาก และสามารถเล่นภาพยนตร์ได้แล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้หล่อนก็ยังสามารถนัดหมายกับรายการวาไรตี้ได้แล้ว

เมื่อครู่มีนักแสดงคนหนึ่งถามคางเมิ่งในเวลาเดียวกันนั้นว่าต้องการเข้าร่วมรายการวาไรตี้หรือไม่ และคางเมิ่งเองก็คิดว่าดีเลยเพราะมันสามารถทำให้หล่อนเป็นที่รู้จัก ดังนั้นจึงตอบตกลง

"พี่ทำคนเดียวได้ไหมล่ะ?"

“โธ่เอ๊ย อย่าคิดว่าพี่เจ็ดเป็นแค่เด็ก 3 ขวบสิ! พี่เจ็ดของน้องเก่งมากเลยนะ! ไม่ต้องกังวลไปหรอก! นอกจากนี้ก็เป็นนักแสดงคนเดียวกันนั้นที่บอกกับพี่ ดังนั้นมันจึงไม่มีปัญหาเลย! "

"งั้นก็ได้ถ้ามีเรื่องอะไรก็แจ้งผมมาได้เลยนะครับ"

หลังจากที่เนี่ยเฟิงวางสายไป เขาก็ดูข่าวสารไปแวบหนึ่ง และตอนนี้ก็ยังไม่พบเบาะแสของเหอคุน

มันเป็นเพราะเหอคุนมีความสามารถในการต่อต้านการสอดแนม

"ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็คงโดนพวกคุณตรวจสอบได้แล้วงั้นเขาก็คงไม่ใช่หนึ่งในฆาตกรแล้วสิ"

เนี่ยเฟิงหรี่ตาลงแล้วพูดว่า "ไปหาโหวหย่ง"

รถก็มาถึงที่โรงพยาบาล และในตอนนี้โหวหย่งเองก็ทานอะไรได้บ้างแล้ว แต่พอนึกถึงได้ว่าเนี่ยเฟิงเป็นคนทำร้ายตัวเองจนกลายเป็นแบบนี้โหวหย่งก็ยังคงโกรธเป็นอย่างมาก

"เนี่ยเฟิง! ฉัน..."

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นว่าที่ประตูมีคนยืนอยู่และคนคนนี้เองก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเนี่ยเฟิงนั่นเอง

เนี่ยเฟิงกะพริบตา “เป็นอะไรไป? แกกำลังตามหาฉันอยู่งั้นเหรอ?”

มุมปากโหวหย่งเอียงขึ้น ไม่ว่าจะดีร้ายยังไงตัวเองก็จะไม่พูดสิ่งต่อจากนี้ออกมาเด็ดขาดไม่อย่างนั้นมันก็จะถึงแก่ชีวิตจริงๆ ด้วย

"ไม่มีอะไร คุณเนี่ย ทำไมคุณถึงมีเวลาว่างมาด้วยครับ?"

เนี่ยเฟิงกลับไปที่เมืองจินไห่แล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงมาที่นี่แล้วล่ะ?

เนี่ยเฟิงหาที่ว่างแล้วนั่งลง พร้อมกับมองไปที่โหวหย่งที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย และตอบว่า "มาทำอะไรบางอย่าง แล้วแวะมาเยี่ยมคุณแล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"

โหวหย่งไม่เชื่อว่าเนี่ยเฟิงจะเป็นห่วงตัวเขาจริงๆ เพราะในตอนนี้ที่แม้แต่แขนขายังขยับไม่ได้เลย และยังต้องสอดท่อปัสสาวะอีก

แต่เมื่อโหวหย่งเผชิญกับเนี่ยเฟิงยังต้องแกล้งทำเป็นยิ้ม เขายิ้มแห้งๆ และพูดว่า "ฉันยังไหว! ยังสามารถกินและดื่มได้!"

"มองไม่ออกเลย คุณก็หายเร็วมากเหมือนกันนะ ใช่แล้ว ที่ผมมาไม่ใช่มาหาคุณนิ แต่ผมมาหาพ่อแม่ของคุณ เรียกพวกเขามาสิ"

เนี่ยเฟิงยกคางขึ้น ราวกับว่าเขากำลังสั่งให้ลูกน้องมาสั่งโหวหย่ง