บทที่ 212 ซุ่มโจมตีจากสิบทิศ

บทที่ 212 ซุ่มโจมตีจากสิบทิศ

สถานฝึกยุทธเฮยหลงตอนนี้ก็เหมือนเรื่องราวหรือปัญหาที่รับมือยาก ถึงแม้ว่าจะทำเงินได้มาก แต่พวกเขากลับไม่อยากรับช่วงต่อ

หลันหยิงพวกเขาจึงมอบสถานฝึกยุทธเฮยหลงให้กับเนี่ยเฟิง อย่างมีความสุข

เมื่อเนี่ยเฟิง ออกจากโรงพยาบาลไป พวกเขาถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พ่อครับ! แม่ครับ! นี่เป็นของของผมนะครับ! มันน่ารังเกียจมาก ไอ้เนี่ยเฟิงคนนี้ช่างน่ารังเกียจเสียจริง!”

โหวหย่งโกรธจนตัวสั่นและโคลงเคลงอยู่บนเตียง

"หยุดพูดได้แล้ว ไอ้หมอนั่นเดิมทีมันแตะต้องไม่ได้ง่ายๆอยู่แล้ว และนอกจากนี้ ตอนนี้สถานฝึกยุทธเฮยหลงยังเป็นเหมือนระเบิดเวลาซึ่งมันสามารถระเบิดได้ทุกที่ทุกเวลาอีกด้วย"

หลันหยิงส่งเสียงหัวเราะเยาะ "แม้ว่าเฮยหลงจะตายไปแล้ว แต่ลูกชายของเฮยหลงยังอยู่ เฮยเป้าจะไม่ยอมวางมือยุติเรื่องนี้แน่นอน”

นอกจากนี้แล้วยังมีคุณนายหลันคอยผสมโรงอยู่เบื้องหลังและทำให้ผู้คนสับสนเพื่อสังหารเนี่ยเฟิง

แต่แค่คุณนายหลันคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะโชคดีขนาดนั้น

หล่อนจะต้องทำให้เนี่ยเฟิงตายให้ได้!

ดูเหมือนว่าการดำรงอยู่ของเนี่ยเฟิงจะเป็นเหมือนการเตือนความอัปยศอดสูในตอนแรกเริ่มของตัวเขาตลอดเวลา!เมื่อคุณนายหลันนึกถึงเรื่องในตอนนั้น หล่อนก็เกลียดจนเข้ากระดูกดำ!และอยากกลืนกินเนี่ยเฟิงพร้อมกับฉีกออกเป็นชิ้นๆ!

หลังจากที่หลันหยิงมอบสถานฝึกยุทธเฮยหลงให้เนี่ยเฟิงแล้ว ก็รีบโทรหาคุณนายหลันทันที "พี่คะ ฉันมอบสถานฝึกยุทธเฮยหลงให้เขาตามที่พี่บอกแล้วตอนนี้เขาน่าจะไปที่สถานฝึกยุทธเฮยหลงแล้ว"

ทำได้ดีมาก แบบนี้แหละ"

คุณนายหลันพยักหน้า "ไม่ต้องกลัวหรอก"

"พี่คะ ฉันไม่ได้กลัวหรอกค่ะ! ฉันต้องการให้เขาชดใช้! เขาทำร้ายลูกชายฉัน และฉันจะไม่มีวันยอมวางมือเด็ดขาด! ฉันจะไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน!"

สายตาหลันหยิงพุ่งแสงที่น่าหวาดกลัวออกมา

นอกจากนี้แล้วเนี่ยเฟิงรถของเขาได้ขับเข้าไปในสถานฝึกยุทธเฮยหลงแล้ว

หลังจากที่เฮยหลงตายสถานฝึกยุทธเฮยหลงก็กลายเป็นของโหวหย่ง

แต่เนื่องจากโหวหย่งได้รับบาดเจ็บ เขาจึงพักอยู่แต่ในโรงพยาบาล ดังนั้นเด็กฝึกงานทั้งหลายในสถานฝึกยุทธเฮยหลงจึงถูกเลิกจ้าง

ณ ตอนนี้สถานฝึกยุทธเฮยหลงว่างเปล่าและไม่มีคนสักคนอยู่ในนั้น

เนี่ยเฟิงส่งคนไปที่ห้องข้อมูลเพื่อจัดเก็บข้อมูล โดยเฉพาะแฟ้มเอกสารของคดีร้ายแรงบนทะเลนั้น โดยต้องจัดเก็บทุกอย่างที่เกี่ยวข้องพร้อมกับจัดส่งขึ้นมา

พวกเขาจึงรีบลงมือดำเนินการทันทีซึ่งการทำงานของคนในสำนักมังกรนั้นรวดเร็วและมีประสิทธิภาพเป็นอย่างมาก

“เนี่ยเฟิง! ฉันรู้ว่าแกมาแล้ว!”

เมื่อตอนที่เนี่ยเฟิงรู้สึกเหนื่อยหน่ายในการสำรวจอาณาเขตอยู่นั้นเสียงที่พาลก็ดังขึ้น

เนี่ยเฟิงเลิกคิ้วขึ้นและมองไปยังทิศทางของเสียงนั้น

คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เขาคือเฮยเป้านั่นเอง

โดยเฮยเป้าในตอนนี้นั้นยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น และมองเนี่ยเฟิงด้วยสายตาที่ความเกลียดชัง

สถานฝึกยุทธเฮยหลงนั้นใหญ่และกว้างขวางว่างเปล่ามาก ซึ่งนอกจากสนามฝึกฝนยุทธแล้ว ยังมีสนามประลองอีกด้วย

เนี่ยเฟิงมองไปที่เฮยเป้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "แกเป็นใคร? ฉันรู้จักแกด้วยหรือเปล่า?"

"ไอ้ทุเรศเอ๊ย! แกทำร้ายฉันและฆ่าพ่อของฉันฉันจะไม่ปล่อยแกไปแน่!"

เฮยหลงไม่ใช่เนี่ยเฟิงฆ่าและเนี่ยเฟิงเองก็ยังอยากถามเฮยหลงเกี่ยวกับเบาะแสคดีร้ายแรงบนทะเล แต่ใครจะไปรู้ว่าการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่จะมาถึง

อย่างไรก็ตาม คาวเลือดบนมือของเนี่ยเฟิงนั้นมีมากมายและไม่ว่าเขาจะฆ่าหรือไม่ได้ฆ่าเฮยหลงก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีความสำคัญอะไรแล้ว

"ได้ พอดีเลยที่ตอนนี้ไม่ได้มีเรื่องอะไร"

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม "แกต้องการจัดการกับฉันยังไง?"

"เช่นเดียวกับคดีร้ายแรงบนทะเล! ฆ่าแกเหมือนที่ฆ่าพ่อแม่ของแก!"

รูม่านตาเนี่ยเฟิงหดลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที “แกรู้เรื่องคดีร้ายแรงบนทะเลงั้นเหรอ?”

“ถูกต้อง!ฉันรู้แน่นอน!พ่อแม่ของแกตายภายใต้เงื้อมมือของนักฆ่า!”

ทักษะความสามารถของพ่อแม่เนี่ยเฟิงนั้นไม่เลว แม้ในช่วงแรกที่พวกเขาถูกตามล่าบนเรือสำราญสุดหรู ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะตายลงแบบนี้ แม้ว่าเนี่ยเฟิงจะอายุยังน้อย แต่เขาก็ยังจำได้ว่าตอนนั้นมีคนเยอะมาก และพวกเขาก็มีทักษะความสามารถมากเช่นกัน เก่งกาจมาก

"ในขณะที่ฉันยังมีความอดทนอยู่ทางที่ดีแกควรพูดให้ชัดเจนว่าใครเป็นนักฆ่าคนนั้น"

เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง และมองไปที่เฮยเป้า