บทที่ 213 ผู้สังหารหมู่

บทที่ 213 ผู้สังหารหมู่

"ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นหนี้ต้องชดใช้ด้วยเงิน เพราะนี่เป็นหลักการของฟ้าดินที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ในเมื่อแกฆ่าลูกศิษย์ของเราแล้ว เช่นนั้นเราก็จะไม่ปล่อยให้แกรับการลงโทษหรอก ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!"

หนึ่งในผู้อาวุโสที่ผมยาวมองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างเย็นชา และบนใบหน้าเนี่ยเฟิงก็ปรากฏรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องดูว่าพวกคุณมีความสามารถพอที่จะฆ่าผมได้หรือเปล่า”

เนี่ยเฟิงกระโดดขึ้นไปบนเวทีประลอง จากนั้นก็โบกมือเรียกพวกเขาทั้ง 3 คน “เวลาของผมมีค่ามาก อย่ามัวแต่ลีลาเลย พวกคุณทั้ง 3 ขึ้นมาด้วยกันได้เลย "

เมื่อเนี่ยเฟิงพูดอย่างนี้ออกไป ทำให้ผู้อาวุโสทั้ง 3 โกรธจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้พวกเขาทั้ง 3 คน ไม่เคยเห็นคนที่กำเริบเสิบสานขนาดนี้มาก่อน

“แกช่างกล้าหาญเสียจริงเช่นนั้นฉันจะให้แกรู้ว่าอะไรที่เรียกว่ากลัว!”

เห็นเพียงมือของผู้อาวุโสผมยาวที่เหมือนกับกรงเล็บนกอินทรี ท่าทางเบาและยืดหยุ่น และจู่โจมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะครุบไปที่ตรงหน้าเนี่ยเฟิง!

ดวงตาเนี่ยเฟิง ขยายขึ้นเล็กน้อย ต้องบอกเลยว่าความเร็วของผู้อาวุโสคนนี้เร็วกว่าคนทั่วไปที่เขาเคยเจอมามาก แต่ไม่ว่ามันจะเร็วแค่ไหนในสายตาของเนี่ยเฟิงมันก็เป็นแค่การเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ เท่านั้น

เนี่ยเฟิงรีบหลบทันที และตอบโต้กลับผู้อาวุโสคนนั้น เดิมทีผู้อาวุโสคนนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ และคิดว่าลูกศิษย์ของเขาจะต้องแพ้เพราะเขาสะเพร่าเกินไป หรือเป็นเพราะไอ้เด็กเวรตรงหน้าเขาใช้กลอุบายที่ร้ายกาจบางอย่าง

แต่หลังจากที่ต่อสู้กับเนี่ยเฟิงเข้าจริงแล้ว ผู้อาวุโสผมยาวก็ได้พบบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเนี่ยเฟิงได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และสามารถวิเคราะห์ท่าเชิญครั้งต่อไปของเขาได้ คิดไม่ถึงว่ามันจะเต็มไปด้วยเทคนิค!

และในตอนนี้พวกเขาก็ไม่สนใจในเรื่องความยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมนั้นแล้ว เพราะแค่ต้องการโค่นล้มเนี่ยเฟิงแค่นั้น!

ดังนั้นผู้อาวุโสอีก 2 คนก็พุ่งไปข้างหน้าเช่นกันและทั้ง 3 คนก็ต่อสู้กับเนี่ยเฟิงเนี่ยเฟิงลำบากเล็กน้อย แต่เขาก็ยังทำได้อย่างง่ายดายเพราะเนี่ยเฟิงรู้ว่าไอ้แก่ทั้ง 3 คนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!

ผู้อาวุโสทั้งสามค่อยๆ รู้สึกอ่อนล้าและเนี่ยเฟิงก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาทั้ง 3 คนมีบางอย่างผิดปกติเขาจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและเริ่มเก็บเกี่ยว!

เห็นเพียงเนี่ยเฟิงเตะไปที่ช่วงล่างของผู้อาวุโสคนหนึ่ง และผู้อาวุโสคนนั้นก็รีบหลบไป แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเนี่ยเฟิงจะรวดเร็วขนาดนั้น จากนั้นจึงเห็นเพียงเขาลุกขึ้นมาจากพื้น!

"อะไรกัน?!"

ความสามารถในการตอบสนองของร่างกายอ่อนลงเร็วเกินไปแล้ว นี่มันทำได้อย่างไรกัน?

"คุณเสียสมาธิไปแล้วเหรอ!"

เนี่ยเฟิงยิ้มอย่างเย็นชาและถีบไปยังผู้อาวุโสทีหนึ่ง แล้วผู้อาวุโสคนนั้นจะต่อต้านได้อย่างไรล่ะ ดังนั้นเขาจึงโดนเนี่ยเฟิงถีบออกไป!

เขา "โครม" เสียงล้มลงกับพื้นดังขึ้น ดูแล้วช่างจนตรอกเป็นอย่างมาก

ผู้อาวุโสอีก 2 คนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยเฟิงเช่นกัน พวกเขาจึงโดนเนี่ยเฟิงทุบตีจนฟันร่วง และพวกเขาทั้ง 3 คนก็คลานบนพื้นพร้อมกับกระอักเลือดออกมา

"แก่แล้วก็ควรเจียมตัวบ้างไม่ใช่เป็นคนหัวแข็งอย่างนี้ ดูสิทำไมพวกคุณต้องทำจนวุ่นวายขนาดนี้ด้วย?"

เนี่ยเฟิงถอนหายใจและส่ายหัว "คนหลายร้อยคนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม ส่งคนเหล่านี้มาแค่ไม่กี่คน แล้วจะจัดการผมได้ยังไงกัน"

"แก! ไอ้เด็กเวรเอ๊ย อย่าอวดดีไปหน่อยเลย! สหพันธ์บู๊ซานเจียง จะมาหาแกแน่นอน!"

ผู้อาวุโสผมยาวปิดหน้าอกตัวเองไว้เพราะเขารู้สึกว่าเส้นลมปราณของเขากำลังจะแตก

"ถ้าอย่างนั้นผมจะรอนะครับ"

เนี่ยเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา ผู้อาวุโสทั้ง 3 นี้คงไม่รอดแล้ว เพราะกระดูกของพวกเขาแหลกไปหมดแล้ว และแม้ว่าพวกแกโชคดีและรอดมาได้ พวกเขาก็จะไม่ได้ฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างแน่นอน

สำหรับผู้ฝึกฝนเหล่านี้ การที่ไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้นั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่าการที่พวกเขาโดนฆ่าเสียอีก

หลังจากที่เนี่ยทำจัดการคนเหล่านี้เสร็จแล้ว ร่างกายของเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เห็นเพียงเขาเดินปล่อยอารมณ์ไปยังประตูและในขณะนั้นเองเฮยเป้าก็โดนปราบแล้วเช่นกัน

เฮยเป้าบิดตัวด้วยความเจ็บปวด และขอให้ฝ่ายตรงข้ามปล่อยตัวเองไป

"คิดไม่ถึงเลยว่าแกจะช่างโชคดีขนาดนี้ฉันหาคนมาเยอะขนาดนี้ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแก!"