บทที่ 216 จับมันก่อนแล้วค่อยพูด

บทที่ 216 จับมันก่อนแล้วค่อยพูด

เหอคุนคงจะยังไม่คาดการณ์ว่าคนของเขาอ่อนแอขนาดนี้ เขาถึงกับต้องตกใจ เมื่อเขาอยากจะต่อต้านมันก็สายไปแล้ว เห็นเพียงเนี่ยเฟิงจู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

ในช่วงปีแรกๆ นั้นเหอคุนก็เป็นเจ้านายที่เด็ดขาด ฆ่าคนนับไม่ถ้วน และไม่เคยกลัวความตายเลยแม้แต่น้อย

แต่ในตอนนี้เขากลับกลายเป็นว่า แสวงหาความสุขสบาย นั่งอยู่บนความร่ำรวยมีเกียรติดังนั้นเหอคุนจึงไม่ใช่คนที่เขาเคยเป็นอย่างเมื่อก่อนมานานแล้ว

เขาในตอนนี้มีความกังวลมากมาย แล้วเขาจะยอมสละชีวิตตัวเองได้อย่างไรกันล่ะ?

และเหอคุนในที่นี้ก็ไม่มีศัตรูธรรมชาติใดๆ เขาเติบโตขึ้นมาอย่างโหดเหี้ยม และตราบใดที่ตัวเองไม่รับมือ เช่นนั้นเขาก็จะกำจัดโดยตรง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนี่ยเฟิงเก่งกาจเกินไปหรือเพราะเหอคุนขยะเกินไปเหอคุนเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยเฟิงอีกด้วย เขาจึงโดนเนี่ยเฟิงกดลงกับพื้น เมื่อใบหน้าเดิมของเขาแนบอยู่บนพื้นบ้านที่เย็นและสกปรกนั้น เขาก็เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

"ดูเหมือนว่าพวกแกจะเหนื่อยหน่ายและขี้เกียจเกินไป ในปีนั้นที่ฉันเห็นพวกแกฉันยังรู้สึกกลัวจนตัวสั่นอยู่เลย แต่ในตอนนี้ฉันไม่มีความรู้สึกแบบนั้นแล้ว"

เนี่ยเฟิงส่ายหัวและเขาก็สั่งให้คนจับเหอคุนขึ้นมา เขาโดนมัดไว้กับเก้าอี้และในขณะนั้นเองเนี่ยเฟิงก็นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

“แกต้องการทำอะไร?!”

เหอคุนกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก และเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าไอ้เด็กเหี้ยคนนี้จะเก่งกาจได้มากขนาดนี้ ถ้าเขาเป็นราชามังกรแห่งสำนักมังกรจริงๆ เช่นนั้นมณฑลซานเจียงทั้งมณฑลก็จะเปลี่ยนไป!

ในตอนนั้นเหอคุนเองก็ไม่คาดการณ์ว่าจะมีผู้รอดชีวิตจากคดีร้ายแรงบนทะเล เห็นได้ชัดว่าคนอื่นๆ โดนพวกเขาฆ่าไปหมดแล้ว ยกเว้นแต่ไอ้เด็กเหี้ยนี่ที่ตกลงไปในทะเลเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นในตอนนั้นเองทั่วทั้งตัวเนี่ยเฟิงก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่น่าหวาดกลัว หากพูดตามเหตุผลแล้ว เนี่ยเฟิงคงจะถูกฝังอยู่ในทะเลลึกถึงจะถูก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้หมอเนี่ยเฟิงจะโชคดีขนาดนั้น จนเขาได้รับการช่วยเหลือจากเรือที่แล่นผ่านมา และในตอนนี้ยังไต่เต้าขึ้นในตำแหน่งราชามังกรแห่งสำนักมังกรอีก!

ถ้าไม่ใช่เพราะเหอคุนเห็นด้วยตาตัวเองล่ะก็ เขาคงจะไม่อยากเชื่อจริงๆ!

“ฉันเคยพูดไปแล้วนะ แกจะมีค่าก็ต่อเมื่อแกพูดความจริงกับฉัน แต่ในตอนนี้แกไม่ยอมบอกอะไรกับฉันเลย งั้นฉันก็คงทำได้แค่...ฆ่าแกทิ้ง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเนี่ยเฟิงก็ลึกขึ้นทันที เมื่อเหอคุนเห็นรอยยิ้มนี้บนใบหน้าของเนี่ยเฟิงแล้ว ก็รู้สึกกลัวและตึงเครียดขึ้นมาทันที

"แกกล้าฆ่าฉันเหรอ?"

"ทำไมฉันถึงไม่กล้าฆ่าแกล่ะ? ยังไงสะแกก็ไม่บอกฉันเกี่ยวกับเรื่องผู้สังหารหมู่แล้วนิ

ไม่เป็นไร ในเมื่อฉันสามารถตามหาตัวแกได้เช่นนั้นฉันก็สามารถตามหาคนอื่นๆ ได้เหมือนกัน ไม่ว่าแกจะปกป้องคนพวกนั้นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะในที่สุดพวกเขาก็จะตายด้วยเงื้อมมือของฉัน"

เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้ม

"แกรู้หรือเปล่าว่ามีคนอยู่เบื้องหลังฉัน?"

"รู้แน่นอนอยู่แล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังแกน่ะค่อนข้างมีอำนาจเลยทีเดียว แต่แล้วมันจะยังไงล่ะ ถ้าฉันกลัวอำนาจที่อยู่เบื้องหลังแก เช่นนั้นฉันคงจะปล่อยแกไปตั้งนานแล้ว แล้วจะจับแกไว้อีกทำไมล่ะ?"

เพราะเนี่ยเฟิงไม่ได้มีความเกรงกลัวใดๆ เลย ดังนั้นไม่ว่าเหอคุนจะพูดอะไรเนี่ยเฟิงก็จะไม่ปล่อยเขาไป

"ถ้าแกฆ่าฉันอำนาจที่อยู่เบื้องหลังฉันก็จะไม่ปล่อยแกไปด้วยเช่นกัน!"

ที่จริงแล้วเหอคุนขาดการติดต่อกับอำนาจที่อยู่เบื้องหลังเขาแล้วและในปีนั้นพวกเขาเข้าร่วมคดีร้ายแรงบนทะเลโดยใช้วิธีการที่เลวร้ายและน่าสะพรึงกลัวในการฆ่าทุกคนบนเรือทิ้ง และพวกเขาก็กลับมาพร้อมกับการนองเลือด

เหอคุนได้รับรางวัลมากมาย เมื่อได้รับเงินเหล่านี้แล้ว เขาก็กลายเป็นเจ้าแห่งวงการที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่ในเมืองเยี่ยนตู แต่ต่อให้เป็นอย่างนี้มันก็ไร้ประโยชน์เพราะไอ้หมอที่อยู่ตรงหน้าเขานั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ยังมีผู้รอดชีวิตจากคดีร้ายแรงบนทะเลในปีนั้น และในตอนนี้คนคนนั้นก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"ไม่เป็นไร อำนาจที่อยู่เบื้องหลังแกไม่ปล่อยฉันไปมันเป็นสิ่งที่ฉันกำลังต้องการพอดีเลย ถ้าเขามาหาฉัน เช่นนั้นฉันก็จะกวาดเรียบจนไม่เหลือเลย”