บทที่ 217 การวางแผน

บทที่ 217 การวางแผน

เนี่ยเฟิง ออกจากเฮ่ากง และเมื่อกลับมาถึงที่โรงแรม ก็พบว่าคางเมิ่งยังไม่กลับมา ป่านนี้แล้ว คางเมิ่งยังออดิชันอยู่อีกเหรอ?

เนี่ยเฟิงเปิดมือถือเพื่อเช็กดูสถานที่ที่เดินทางของคางเมิ่ง พี่สาวหลายคนคิดว่าตำแหน่งบนมือถือของเนี่ยเฟิงนั้นแม่นยำแต่ที่จริงแล้วตำแหน่งบนมือถือของเนี่ยเฟิงมีผลการป้องกันการสอดแนม

เนี่ยเฟิงสามารถเห็นสถานที่เดินทางของพี่สาวทั้งหลายและเหล่าพี่สาวก็สามารถเห็นที่อยู่ของเนี่ยเฟิงได้โดยภายใต้การควบคุมของเนี่ยเฟิง และตราบใดที่เนี่ยเฟิงต้องการไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ก็สามารถแสดงว่าที่อยู่ของเขาปลอดภัยและไม่มีอันตราย

เนี่ยเฟิงเปิดมือถือ และหาสถานที่เดินทางของคางเมิ่งเจออย่างคุ้นเคย ในขณะนั้นเองเขาก็พบว่าตำแหน่งปัจจุบันของคางเมิ่งอยู่ที่วิลล่าน้ำพุร้อน ไหนบอกว่าออดิชันที่แท้ก็ไปที่วิลล่าน้ำพุร้อนนั่นเอง?

เนี่ยเฟิงโทรหาคางเมิ่ง แต่ปลายอีกฝั่งกลับแสดงให้เห็นว่าไม่ได้รับการตอบรับ จากนั้นมือถือก็ตกอยู่ในสถานะปิดเครื่อง

แม้ว่าจะอยู่ในสถานะปิดเครื่อง แต่ตราบใดที่เนี่ยเฟิงต้องการค้นหา ก็จะสามารถหาสถานที่เดินทางของคางเมิ่งได้อย่างง่ายดาย และในตอนนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าคางเมิ่งอยู่ในวิลล่าน้ำพุร้อน ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงไม่รอช้า

เขาจึงรีบไปที่วิลล่าน้ำพุร้อนทันที เพื่อตามหาคางเมิ่ง

และในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงนั้นนักแสดงที่แจ้งให้คางเมิ่งไปออดิชันนั้น ก็ได้ถามเหอเหรินเจ๋ว่า

“คุณชายเหอคะ คุณคิดว่าฉันทำแบบนี้มันพอได้ไหมคะ?”

“ดีมาก เมื่อทำเรื่องนี้สำเร็จแล้วของรางวัลที่ฉันจะให้ไม่ขาดแน่นอน วางใจเถอะ สิ่งที่ฉันได้สัญญาไว้ฉันจะไม่ลืมแน่นอน"

หลังจากที่เหอเหรินเจ๋พูดจบเขาก็รีบวางสายไป และนั่งรออยู่ในวิลล่าน้ำพุร้อนทันที ไม่นานมาก คนของเขาก็นำตัวคางเมิ่งที่หมดสติมาที่วิลล่าน้ำพุร้อน

เหอเหรินเจ๋โดนยิงที่ขา และในตอนนี้เขายังไม่สามารถขยับได้ เขานั่งบนรถเข็นและมองไปที่คางเมิ่งซึ่งกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงและบนใบหน้าของเขาเผยสีหน้าโหดร้ายทารุณออกมาทันที

"นางบ้าเอ๊ยคิดไม่ถึงเลยว่าแกจะมีวันนี้กับเขาด้วย?"

เหอเหรินเจ๋ยกคางขึ้นและสั่งให้ลูกน้องปลุกคางเมิ่ง คางเมิ่งตื่นขึ้นด้วยความฉงนงุนงง พร้อมกับมองไปรอบๆ ด้วยความสับสนและเมื่อหล่อนเห็นเหอเหรินเจ๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็น คางเมิ่งก็ตกใจ

"ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?"

เหอเหรินเจ๋ยิ้มด้วยใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัวและเห็นเพียงเขาจับคางของคางเมิ่งขึ้นมา และบังคับให้คางเมิ่งมองตัวเอง

ในตอนนี้คางเมิ่งโดนมัดไว้และไม่สามารถขยับตัวได้

"ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วทำไมฉันเป็นแบบนี้ไปได้? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพวกคุณทำ! เนี่ยเฟิงทำร้ายฉันจนเป็นแบบนี้แล้วก็จากไป แม้ว่าฉันจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันทำอะไรแกไม่ได้?”

เหอเหรินเจ๋กดมือแรงขึ้น คางเมิ่งรู้สึกว่าแก้มตัวเองเจ็บเป็นอย่างมาก แต่เหอเหรินเจ๋ก็ไม่ได้คิดจะปล่อย

"รู้สึกกลัวมากใช่ไหม? ต่อให้กลัวมันก็ไร้ประโยชน์ เพราะฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไป!"

เหอเหรินเจ๋มองไปที่คางเมิ่งด้วยใบหน้าโหดร้ายทารุณ เพราะคางเมิ่งกลัว จึงรีบเดินถอยหลังไปสองสามก้าวแต่เหอเหรินเจ๋ก็ไม่ได้ให้โอกาสนี้กับคางเมิ่ง จากนั้นก็เห็นเพียงเขาดึงผมของคางเมื่งขึ้นมา และลากคางเมิ่งมาอย่างกะทันหัน

คางเมิ่งเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาที่จริงแล้วทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกับดัก และเหอเหรินเจ๋เองก็จงใจหลอกตัวเองมาที่นี่!

"แกดูถูกฉันไม่ใช่เหรอ? เช่นนั้นฉันก็จะให้แกเห็นว่า ผลของการดูถูกฉันเป็นอย่างไร มานี่หน่อย โยนมันลงไปสะ! "