บทที่ 218 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

บทที่ 218 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

เนี่ยเฟิงเดินไปตรงหน้าเหอเหรินเจ๋และเมื่อเหอเหรินเจ๋เห็นเนี่ยเฟิง ก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังจะพุ่งออกมาจากลำคอ

“เมื่อครู่แกทำต่อเมิ่งเมิ่งของฉันยังไงฉันก็จะทำอย่างนั้นกับแก”

เนี่ยเฟิงพูดไปด้วย และเดินอ้อมไปยังด้านหลังเหอเหรินเจ๋ จากนั้นก็เห็นเพียงเขาผลักรถเข็นลงไปในสระน้ำพุร้อนที่อยู่ข้างๆ น้ำพุร้อนที่มีกลิ่นกำมะถันเฉพาะตัวลอยมาปะทะหน้าเขา ที่นี่เป็นชานเมือง ไม่ว่าแกจะทำอย่างไรเรียกฟ้าๆไม่ตอบ เรียกดินๆก็ไม่ขานหรอก และไม่กี่คนนั้น ก็โดนเนี่ยเฟิงเก็บไปหมดแล้ว

ดังนั้นในตอนนี้ไม่ว่าเหอเหรินเจ๋อยากจะหนีเท่าไหร่ก็หนีไม่รอดแล้ว เขาจึงทำได้แค่มองตัวเองที่โดนผลักเข้าไปใกล้สระน้ำพุร้อน จากนั้นก็เห็นเพียงเนี่ยเฟิงถีบเหอเหรินเจ๋ไปทีหนึ่ง เสียงดังโครม เหอหรินเจ๋ก็ตกลงไปในบ่อน้ำพุร้อน น้ำก็กระเซ็นใหญ่ออกมาทันที

เดิมทีเหอเหรินเจ๋มีบาดแผลตามร่างกายอยู่แล้ว และน้ำในสระน้ำพุร้อนก็ร้อนมาก เขาจึงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที แต่เนื่องจากขาและกระดูกไหล่ของเขาได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นไม่ว่าเขาอยากปีนขึ้นมาก็ปีนไม่ได้ จึงทำได้แค่อยู่ในนั้นอย่างจนตรอก

เหอเหรินเจ๋เห็นพื้นที่หนึ่งที่ค่อนข้างต่ำ และอยากจะปีนขึ้นจากที่นั่นอย่างจนตรอก แต่เนี่ยเฟิงก็รออยู่ที่นั่นแล้ว เนี่ยเฟิงจึงยื่นมือออกไปเพื่อกดไหล่ของเหอเหรินเจ๋ลง และเขาก็จงใจใช้นิ้วมือจับไปที่แผลของเหอเหรินเจ๋ จากนั้นเหอเหรินเจ๋จึงเจ็บจนร้องไม่ออก

เห็นเพียงเนี่ยเฟิงกดเหอเหรินเจ๋ไว้ในน้ำแม้ว่าเหอเหรินเจ๋อยากจะดิ้นแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้ พละกำลังของเขาไม่แข็งแกร่งเท่าเนี่ยเฟิงดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงปราบเหอเหรินเจ๋ได้อย่างง่ายดาย

เหอเหรินเจ๋กินน้ำไปหลายคำ และเขาก็รู้สึกว่าตัวเองอิ่มแล้ว ซึ่งรสชาติของน้ำพุร้อนนี้ก็ไม่ได้ดีด้วย เหอเหรินเจ๋จึงรู้สึกว่าท้องของเขาทั้งร้อนและบวม

เนี่ยเฟิงจงใจกดไหล่เหอเหรินเจ๋ เพื่อให้เหอเหรินเจ๋หายใจไม่ออก! และมันก็หลายครั้งแล้วที่เหอเหรินเจี๋ยคิดว่าเขากำลังจะตายในน้ำ แต่เนี่ยเฟิงก็กลับลากเหอเหรินเจ๋ขึ้นมา

เหอเหรินเจ๋โดนทรมานจนตกอยู่ในภวังค์แม้แต่พูดก็พูดไม่คล่องแคล่วแล้ว เมื่อเห็นเหอเหรินเจ๋เป็นแบบนี้ คางเมิ่งก็รู้สึกกังวล แม้ว่าหล่อนจะโดนเหอเหรินเจ๋รังแก แต่หล่อนก็ไม่ต้องการฆ่าเขา

อย่างไรก็ตามพจนานุกรมของเหล่าพี่สาวก็ไม่ได้มีการเข่นฆ่าเพื่อแก้ปัญหา คางเมิ่งจึงรีบเรียกเนี่ยเฟิงทันที และพูดกับเนี่ยเฟิงอย่างเบาว่า

"เสี่ยวเฟิงวางมือเถอะตอนนี้เขาก็ได้รับบทเรียนที่สมควรได้รับแล้วเราไม่ต้องทำต่อแล้ว"

คางเมิ่งหยุดเนี่ยเฟิงไว้และเนี่ยเฟิงก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็เห็นเพียงเขาคลายมือออก และสายตาของเหอเหรินเจ๋ก็หย่อนลงเล็กน้อย เขาไม่มีแรงอะไรอีกแล้ว และไม่สามารถดิ้นรนได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงลอยอยู่ในสระน้ำพุร้อน

“ในเมื่อพี่เจ็ดบอกว่าจะปล่อยเขาไป งั้นผมก็จะไม่ลงมืออะไรกับเขาแล้ว พี่เจ็ดตอนนี้พี่รู้สึกยังไงบ้าง? ไม่สบายตรงไหนไหม? เราไม่อย่าอยู่ที่นี่ต่อไปเลย รีบกลับโรงแรมไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ ไม่อย่างนั้นพี่จะเป็นหวัดเอานะ"

เนี่ยเฟิงปล่อยมือแล้ว

แต่ในความเป็นจริงเหอเหรินเจ๋ก็ยังไม่สามารถรอดได้ เพราะหลังจากที่เนี่ยเฟิง ออกไป ที่นี่ก็จะโดนระเบิดจนกลายเป็นซากปรับหักพัง

เพียงแต่ว่าเนี่ยเฟิงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคางเมิ่ง

คางเมิ่งพยักหน้าอย่างสั่นๆในตอนนี้ที่หล่อนเดินก็รู้สึกว่าขาของตัวเองสั่น คางเมิ่งมองไปที่เนี่ยเฟิงด้วยความเขินอาย และเนี่ยเฟิงก็อุ้มคางเมิ่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"เสี่ยวเฟิง ทำไมน้องถึงมาที่นี่ได้ล่ะ พี่ยังไม่ได้บอกน้องเลยนะ"

หลังจากที่เดินออกจากวิลล่าน้ำพุร้อน คางเมิ่งก็ถามเนี่ยเฟิงด้วยความสงสัย

และเนี่ยเฟิงก็ตอบไปโดยไม่คิดว่า

"ผมโทรไปถามที่บริษัทของพวกพี่และผมก็บังเอิญถามไปว่าพี่ไปที่ไหนแล้ว

ดังนั้นผมจึงไปถามคนที่นั่น ผมกำลังคิดอยู่ว่า พี่น่าจะอยู่ที่นี่ ผมเลยเจอและมาที่นี่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าผมจะมาเห็นพอดี นี่อาจเป็นการเหนี่ยวนำระหว่างกระแสจิตของพวกเราสองคน!”

คางเมิ่งหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ นี่เป็นการเหนี่ยวนำกระแสจิตแบบไหนกัน มันฟังดูลึกลับเกินไปนะ