ตอนที่ 222
บทที่ 222 เจอหัวหน้าครอบครัว
October 28, 2026
บทที่ 222 เจอหัวหน้าครอบครัว
ณ สถานีรถไฟ บนรถเย่หรูเสว่มองเนี่ยเฟิงที่นั่งยิ้มอย่างไม่มีพิษไม่มีภัยอยู่ตรงข้ามกับตนเอง เธอค่อยๆถอนหายใจออกมา
“ทำไมเด็กนี่ถึงตามมาด้วย? น้องเจ็ด เธอไปปากมากพูดอะไรกับเขาใช่ไหม?”
พวกพี่ๆไม่อยากที่จะบอกเนี่ยเฟิง ก็เพื่อไม่ให้เนี่ยเฟิงเครียด แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาถูกเนี่ยเฟิงได้ยินจนได้
คางเมิ่งกระพริบๆตา“ฉันก็แค่พูดออกมาตามใจปากเท่านั้น อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ยังไงก็ต้องให้บอกให้เสี่ยวเฟิงรู้อยู่ดี……”
เย่หรูเสว่จ้องคางเมิ่งตาเขม็ง“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องอยู่ฝั่งเดียวกับเสี่ยวเฟิง ตอนเด็กตอนที่พวกเธอเล่นพ่อแม่ลูกกัน เธอก็ชอบอุ้มเสี่ยวเฟิง บอกว่าเสี่ยวเฟิงเป็นลูกชายเธอตลอด！”
เนี่ยเฟิง“……”.
คางเมิ่ง“……”
อดีตอันน่าอับอายถูกขุดขึ้นมา ทั้งสองคนหันมองหน้ากัน หน้าคางเมิ่งแดงเหมือนกับก้นลิง เธอรีบกุมหน้าของตัวเองทันที“นี่มันเรื่องสมัยไหนกันแล้ว เธอยังพูดถึงมันอีกทำไม！”
“เหอะ！”
เย่หรูเสว่จ้องเขม็งคางเมิ่ง จากนั้นก็หันไปพูดกับเนี่ยเฟิง“นายแน่ใจนะว่าจะไปกับพวกเรา?”
“แน่นอนอยู่แล้ว！ผมจะเป็นบอดี้การ์ดของพี่เอง！”
เนี่ยเฟิงพูดพลางตบๆลงที่หน้าอกของตัวเอง
“ช่วงนี้นายว่างจริงๆนะ ไม่มีอะไรทำหรือไง?”
เย่หรูเสว่หรอกตามองบน“ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว นายก็ไปกับพวกเราก็แล้วกัน แต่ว่า พอถึงที่นั่นแล้ว นายต้องจำไว้ว่าอย่าพูดอะไรเด็ดขาด ทำเหมือนว่านายเป็นใบ้ไปเลย เข้าใจไหม?”
เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“ครับ！ไม่มีปัญหา！”
ถึงแม้ว่าข้างกายคางเมิ่งจะมีทหารระดับเอกของสำนักมังกรคอยประกบอยู่ แต่ว่าเขาจะให้ทหารระดับเอกตามประกบเย่หรูเสว่ไม่ได้
ถึงยังไงเย่หรูเสว่ก็เป็นตำรวจอาชญากรรม ถ้าขืนไปสะกดรอยตามเธอรับรองว่าจะต้องถูกดักลอบทำร้ายกลับแน่ๆ
ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงกะที่จะตามไปด้วยตัวเอง
พวกเขาลงรถที่เมืองหนานหู ตอนแรกเนี่ยเฟิงเสนอว่าให้นั่งเครื่องบินไป ผลที่ได้กลับถูกคางเมิ่งพูดกรอกหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ต้องรู้จักประหยัดเพื่อครอบครัวสิ อีกอย่างระยะทางแค่สองสามชั่วโมงจะนั่งเครื่องบินทำไม คิดซะบ้างสิ”
เนี่ยเฟิงจึงจำใจยอมแพ้ไป
หลังจากลงรถแล้ว คางเมิ่งกับผู้จัดการก็จากไป เย่หรูเสว่แล้วก็เนี่ยเฟิงทั้งสองคนยืนอยู่ตรงทางเข้าสถานีรถไฟ หลังจากเย่หรูเสว่เห็นว่าคางเมิ่งจากไปแล้ว ก็พูดกับเนี่ยเฟิง
“เสี่ยวเฟิง ไหนๆนายก็มากับฉันแล้ว ฉันมีหนึ่งเรื่องที่จะบอกกับนาย”
เนี่ยเฟิงพยักหน้า“ครับ！คุณพูดมาเถอะ”
“เดี๋ยวพอถึงแล้ว นาย……นายแกล้งทำเป็นคู่หมั้นของฉันก็แล้วกันนะ！”
เนี่ยเฟิงอึ้งตะลึงทันที“ทำไมเหรอ?”
เย่หรูเสว่พูดขึ้นอย่างหมดความอดทน“เมื่อก่อนครอบครัวของพวกเขาอาศัยอยู่ที่เมืองจินไห่ แต่หลังจากที่เขาได้รับค่าเลี้ยงดูก้อนแรกพวกเขาก็มาซื้อบ้านอยู่ที่เมืองหนานหู ตอนนี้เรียกฉันกลับไปก็เพียงแค่เรื่องที่ขัดใจพวกเขาแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ พวกเขากระตือรือร้นที่จะหาคู่ให้กับฉัน ทุกๆครั้งฉันก็จะหาวิธีเลี่ยงตลอด แต่หลังจากที่ผ่านวันเกิดในครั้งนี้ของฉันไป ฉันก็จะสามารถมีทะเบียนสมรสได้แล้ว ดังนั้น……”
เย่หรูเสว่ชำเลืองตาไปมองเนี่ยเฟิง“นายอย่าถามว่าทำไม！ฉันพูดอะไรก็ทำแบบนั้น เข้าใจไหม?”
ในความจริงแล้วเนี่ยเฟิงรู้สึกได้ตั้งนานแล้วว่ามันเป็นแบบนี้ เนี่ยเฟิงจึงพยักหน้าอย่างทันที“ไม่มีปัญหา！แต่ว่าพี่หก ถ้าผมช่วยคุณแล้วผมจะได้ผลตอบแทนอะไรบ้างไหม?”
เนี่ยเฟิงยิ้มกว้าง ถูๆนิ้วด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์
“เด็กคนนี้นี่！กล้ามาตักตวงผลประโยชน์จากฉัน? อยากตายหรือไง? กวนตีน?”
เย่หรูเสว่จ้องเนี่ยเฟิงตาเขม็ง ทุบกำปั้นไปที่หลังของเนี่ยเฟิงหนึ่งที
เนี่ยเฟิงร้องอุทานออกมา เจ็บจนร้องอ้าปาก“แรงของพี่หกเยอะเกินไปแล้ว！แบบนี้ดีไหม！หลังจากเรื่องนี้สำเร็จแล้ว พี่หกก็นวดให้ผมก็แล้วกัน！ดีไหม?”
“เหอะ！ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันก็แล้วกัน！ไปกันเถอะ ไปที่โรงแรมหนานหูกันก่อน”