บทที่ 223 กลับบ้านไปดูตัว

บทที่ 223 กลับบ้านไปดูตัว

“สวัสดีครับคุณลุง ผมไม่ใช่เพื่อนร่วมงานครับ ผมเป็นแฟนของเสี่ยวเสว่ ชื่อเนี่ยเฟิงครับ”

เนี่ยเฟิงยิ้มยิงฟันอย่างไม่มีพิษไม่มีภัย

เป็นอย่างที่คิดไว้ สีหน้าของพวกเขามืดมนลงทันที

สองสามีภรรยามองหน้ากัน ในเวลานี้ภรรยาของเย่ฉงหยาง จางลี่ถิงก็เปิดปากพูดขึ้น

“เสี่ยวเสว่ ทำไมแม่ถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าลูกหาแฟนได้แล้ว！ทำไมถึงไม่ปรึกษากับแม่ก่อนล่ะ?”

“ยังไงก็หาไปแล้ว แล้วฉันก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ให้ตัดสินใจด้วยตัวเองไม่ได้หรือไง?”

เย่หรูเสว่พูดจบ ก็นั่งลง เธอเรียกให้เนี่ยเฟิงนั่งลงข้างๆ

ที่นี่นอกจากเย่ฉงหยางกับจางลี่ถิงแล้ว ยังมีผู้ชายกับผู้หญิงอีกสองคน ทั้งสองคนค่อนข้างเด็ก คนหนึ่งเป็นลูกสาวของเย่ฉงหยาง ชื่อเย่เหม่ยย่า ส่วนอีกคนเป็นลูกชายของเย่ฉงหยาง ชื่อเย่เล่อ

เย่เหม่ยย่าโตกว่าเย่หรูเสว่หนึ่งปี เย่เล่อเด็กกว่าเย่หรูเสว่หนึ่งปี

แต่ยีนของครอบครัวนี้ไม่เหมือนกันเลย ลูกสาวไม่ได้หน้าตาดีอะไร ลูกชายก็ไม่ได้หล่ออะไร แถมไม่ได้สูงอีกด้วย

“ยัยเด็กนี่หนิ ทำไมถึงพูดกับพ่อแม่แบบนี้ล่ะ? พ่อแม่ก็แค่หวังดีกับเธอเท่านั้น เนรคุณจริงๆ！”

เย่เหม่ยย่าวางท่าทางเป็นพี่ใหญ่ จ้องมองเย่หรูเสว่อย่างไม่สบอารมณ์

“ใช่ๆ พี่สอง พ่อแม่ก็แค่กลัวว่าพี่จะดูคนไม่เป็น！ก็เลยพูดไปแบบนั้น！”

ในความจริงแล้วเย่เล่อแทบจะไม่เห็นว่าเย่หรูเสว่เป็นพี่สาวเลยด้วยซ้ำ

สายตาที่เย่เล่อมองเย่หรูเสว่ก็ไม่สบอารมณ์เช่นเดียวกัน ตอนที่เย่หรูเสว่เรียนอยู่ก็พักอาศัยอยู่ที่หอพักของโรงเรียน

เพราะว่าเธอต้องเรียนม.ปลาย แต่ม.ปลายต้องใช้เงิน คนของตระกูลเย่ก็ไม่เต็มใจ แถมบอกว่าเด็กผู้หญิงจะเรียนหนังสือไปทำไม? ผู้หญิงไร้ความสามารถถือว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว ใช้คำพูดแบบนี้ในการสกัดกั้นเย่หรูเสว่

แน่นอนว่าเย่หรูเสว่รับไม่ได้กับวาทศิลป์แบบนี้ของพวกเขา เธอพยายามสอบเข้าม.ปลายให้ได้ สองสามปีมานี้ก็ใช้ทุนการศึกษาในการสนับสนุนค่าใช้จ่ายให้กับตัวเองทั้งสิ้น

หลังจากที่เย่หรูเสว่อาศัยอยู่ที่หอของโรงเรียนแล้ว เธอก็ทะเลาะกับคนตระกูลเย่อยู่ยกใหญ่

ทั้งครอบครัวของเย่ฉงหยางต่างมองว่าเย่หรูเสว่เป็นบ่อเงินบ่อทอง แน่นอนว่าไม่อยากปล่อยให้เธอ

แต่เย่หรูเสว่ก็ห้าวหาญมากพอสมควร

พอพวกของเย่ฉงหยางได้เงินก้อนใหญ่มาก่อนหนึ่งแล้ว แล้วก็ไม่สนอะไรเธออีก

แต่ตอนนี้พวกเขาใช้จ่ายเงินสุรุ่ยสุร่ายจนแทบจะเกลี้ยง พวกเขาไม่มีเงินให้ใช้แล้ว การใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยเป็นเรื่องง่ายมาก แต่จะให้กลับมาใช้จ่ายอย่างประหยัดมันยากไม่ใช่น้อย

เพราะว่าเงินก้อนนี้พวกเขาถึงขนาดที่ไม่ต้องไปทำงานเลย แล้วตอนนี้จะให้พวกเขาไปทำงานอีกอย่างนั้นเหรอ? พวกเขาทำไม่ได้หรอก！

พวกเขานึกถึงเงินที่อายัดอยู่ในธนาคารก้อนนั้น ตอนนี้เย่หรูเสว่ก็ใกล้จะอายุครบแล้ว พอครบยี่สิบเอ็ดปี เธอก็จะสามารถเอาเงินในธนาคารก่อนนั้นออกมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นอายุยี่สิบเอ็ดปีเธอก็สามารถรับใบทะเบียนสมรสได้แล้วด้วยเหมือนกัน！ เงินสองก้อนใหญ่ๆเลยนะนั่น！

เงินที่ให้พวกเขาเลี้ยงดูเย่หรูเสว่ในตอนแรกก็เยอะมากอยู่แล้ว พวกเขาซื้อบ้านแล้วก็ห้องที่เมืองหนานหูไว้แล้วด้วย ตอนนี้ห้องเอาไปปล่อยเช่าแต่ละเดือนก็ได้มาเงินมาไม่น้อย แต่เงินแค่นี้ก็ยังไม่พอใช้จ่ายสี่ชีวิตอยู่ดี

ดังนั้นพวกเขาจึงคิดแผนการชั่วร้ายขึ้นมา

“ฉันรู้สึกว่าสายตาของฉันดีกว่าของพวกคุณอีกนะ”