บทที่ 232 ฮาร์ลีย์

บทที่ 232 ฮาร์ลีย์

ภายใต้การถูกบังคับถามเขาจึงทำได้แค่บอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดของวันนี้กับพ่อแม่อย่างถี่ถ้วน

เมื่อจางลี่ถิงได้ยินเย่เล่อพูดแบบนั้น หล่อนก็ล้มลงกับพื้นทันที พร้อมกับแสดงสีหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ

"แก! แกมันไอ้เด็กสารเลวกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน! ฉันพูดไปกี่ครั้งแล้วว่า อย่าเล่นการพนัน แกก็ยังไม่เชื่ออย่างที่เรียกกันว่าเล่นการพนันสิบครั้งต้องเสียไปเก้าครั้ง แกคิดดูดีๆ แม้แต่ทรัพย์สินของครอบครัวยังต้องชดใช้เข้าไปด้วย!"

เย่ฉงหยางก็โกรธมากเช่นกัน เขาจึงรีบหยิบไม้กวาดที่อยู่ด้านข้างพร้อมกับฟาดไปที่ตัวของเย่เล่อ

เย่เล่อโดนฟาดจนร้องไห้หาพ่อเรียกแม่แต่เย่ฉงหยางก็ไม่ได้หยุดมือลงเลย และเย่เหม่ยย่าก็มองไปที่เย่เล่อด้วยสีหน้าที่น่ารังเกียจ

เย่เหม่ยย่าคิดว่าทั้งบ้านและร้านค้าแห่งนี้ควรมีส่วนแบ่งเป็นของตัวเองถึงจะถูก ในฐานะที่หล่อนก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเช่นกัน แต่ในตอนนี้น้องชายกลับพ่ายแพ้และเสียเงินทั้งหมดไป ซึ่งนั่นก็หมายความว่าต่อให้เย่เหม่ยย่าอยากได้มันมาเป็นของตัวเองมันก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

"พวกเธอหยุดทุบตีผมได้แล้ว พวกเธอก็เคยแพ้การเล่นไพ่นกกระจอกมาตั้งกี่ครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ?! ตอนที่ผมไปเล่นการพนัน พวกเธอก็ไม่ได้ห้ามผมนิ! อย่างที่เรียกว่าเลี้ยงดูแต่ไม่สั่งสอน คือความผิดของพ่อแม่ ผมเลยกลายเป็นแบบนี้ไง หรือว่าพวกเธอไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิด!”

เย่เล่อในวัยนี้ค่อนข้างจะดื้อรั้นมากแล้วเขาจะรับภาระหน้าที่นี้ไว้กับตัวเองได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ไม่เต็มใจที่จะเก็บบิลที่ตัวเองทำผิดไว้แล้ว เย่เล่อก็ไม่ได้รู้สึกผิดหรือละอายใจแต่อย่างใด แต่เขากลับรู้สึกว่าที่พ่อแม่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้ตัวเองได้ดี!

เย่ฉงหยางและจางลี่ถิงคิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายที่พวกเขาคอยพร่ำสอนนั้นจะล้มเหลวได้ขนาดนี้

“ถ้าพวกเธอยังไม่ช่วยผมเงินคืน งั้นผมก็จะไม่รับผิดชอบ! และเมื่อถึงตอนนั้นถ้าพี่เจี้ยนหาผมไม่เจอ เขาก็จะมาเอาจากพวกเธอถึงที่ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเธอก็จะต้องคืนเงินก้อนนั้น และคนกลุ่มนั้นของพี่เจี้ยนก็ไม่เหมือนกับกลุ่มคนที่มาทวงหนี้เมื่อวานแล้วด้วย เพราะเมื่อพวกเขาได้เงินแล้วและเห็นใบรับรองพวกเขาก็จะตัดขาดและจากไป!"

เย่ฉงหยางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ลูกชายของเขาจะโตมาเลวได้ขนาดนี้ คำพูดที่พูดออกมานั้น มันจะน่าเกลียดอะไรขนาดนี้!

“เย่เล่อ! ถึงขั้นที่แกกล้าคุกคามพ่อแม่เลยเหรอ?” เย่เหม่ยย่าไม่อยากจะเชื่อ

“ครั้งที่แล้วที่พี่กู้เงินจากธนาคารทางอินเทอร์เน็ตนั้นไม่ใช่พ่อกับแม่ที่ใช้คืนให้พี่เหรอ? แล้วครั้งนี้ที่ผมพนันแพ้ พ่อกับแม่ใช้คืนแทนผมบ้างมันจะเป็นไรไป”

เย่เล่อยึดคอตะโกนร้องอย่างโมโห และเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดอะไรเพียงแต่ว่าตอนที่เขาพนันนั้นโชคร้ายไปหน่อยถ้าโชคเขาดีหน่อยเช่นนั้นก็คงได้รับเงินก้อนนี้มาในไม่กี่นาทีแล้ว!

และเขาในตอนนี้ยังคงไม่ได้รู้สึกผิดอะไร

แม้ว่าเย่ฉงหยางและจางลี่ถิงพวกเขาทั้ง 2 เห็นว่าเงินเป็นชีวิตแต่นี่เป็นเลือดเนื้อของพวกเขาแท้ๆ แล้วพวกเขาจะเบิกตาโพลงมองลูกชายตัวเองไปตายได้งั้นเหรอ?

ทั้งครอบครัวตกอยู่ในภาวะตกต่ำในชั่วครู่ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ พวกเขาสามารถเปิดปากขอจากเย่หรูเสว่ได้

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วเพราะในตอนนี้เย่หรูเสว่เองก็ติดหนี้นับไม่ถ้วนเช่นกัน ดังนั้นเย่ฉงหยางและจางลี่ถิงจึงทำได้แค่เงียบลงและถามเย่เล่อว่าไปติดหนี้ข้างนอกมาเท่าไหร่

เย่เล่อเลียริมฝีปากที่แห้งผากตัวเอง พร้อมกับยื่นมือออกมา

" 5 หมื่นหยวนหรือเปล่า? ถ้า 5 หมื่นหยวน เดี๋ยวพ่อจะคิดหาวิธี..."

" 5 แสนหยวน! ไอ้เด็กเวรเอ๊ยที่บ้านตอนนี้จะมีเงินมากมายขนาดนั้นจากไหน?"

จางลี่ถิงจ้องไปที่เย่เล่ออย่างดุร้าย

"มันเป็น 5 ล้านหยวนครับ..."

เย่เล่อส่งเสียงไอ และตอบอย่างเสียงเบา

เย่ฉงหยางและจางลี่ถิงพวกเขาทั้ง 2 เบิกตากว้าง

" 5 ล้านหยวน!"

เย่ฉงหยางไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป เขาก้าวไปข้างหน้าและฟาดเย่เล่ออย่างดุร้ายไปทีหนึ่ง เย่เล่อก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ และแน่นอนว่าเขาจะไม่โดนพ่อตัวเองตีอย่างเงียบๆ แน่นอน

ทั้งครอบครัวก็ตบตีกันขึ้นมาและพวกเขาเองก็ตบตีกันจนสะบักสะบอม แต่หลังจากที่ตบตีกันแล้ว ยังต้องแก้ปัญหานี้ด้วยเช่นกัน