บทที่ 231 ชดใช้หนี้

บทที่ 231 ชดใช้หนี้

และในตอนนี้เย่เล่อก็ยังคงงุนงง เขาโบกมืออย่างไม่อดทน"คืนเงินอะไรกัน? ผมติดหนี้พวกคุณที่ไหนกันล่ะ?"

สมุนของบ่อนการพนันได้ยินเย่เล่อพูดแบบนี้ ก็รู้สึกไม่เกรงใจขึ้นมาทันที เห็นแค่เขาก้าวไปข้างหน้าและชกที่หน้าเย่เล่อไปหมัดหนึ่ง

ในขณะนั้นเย่เล่อถึงได้สติกลับมา เขากุมใบหน้าที่โดนชกจนบวมนั้น และมองไปยังหนี้ที่ต้องชำระซึ่งเขาเซ็นไว้ก็รู้สึกตึงเครียดและสั่นไปทั้งตัว เพราะเขาเป็นหนี้ 5 ล้านหยวนไปโดยไม่รู้ตัว!

เย่เล่อกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สมุนของบ่อนการพนันมองมายังเขาที่หมดตัว อยู่นั้น ก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา “แกคงไม่มีเงินคืนแล้วใช่ไหม?”

เย่เล่อยังคงตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมถึงไปติดหนี้เยอะขนาดนั้นได้ แล้วเขาจะมีเงินจากไหนมาคืนได้ล่ะ?

“แกรู้ไหม? ถ้าไม่มีเงินคืน ก็ต้องขายไต!และไตข้างหนึ่งก็มีค่าไม่มาก ถ้าจะขายต้องขายทั้ง 2 ข้างยังเหลือทั้งหัวใจตับม้ามและปอด หรือแม้แต่เยื่อกระจกตาของแกก็ต้องขายไปทั้งหมด ถ้ายังไม่คืนเงินก็คงทำได้แค่ขายได้ขายอวัยวะ!”

เย่เล่อเห็นท่าทางของพวกสมุนพวกผีห่าซาตานเหล่านั้นแล้ว เขาก็รีบคลุมหลังตัวเองทันที “พี่เจี้ยน พี่กำลังพูดอะไร? ผมจะต้องคืนเงินได้แน่นอน! "

สมุนพี่เจี้ยนส่งเสียงยิ้มเยาะ "ฉันว่าแกกำลังพูดเกทับฉัน และจะไม่คืนเงินใช่ไหม? คนอย่างแกฉันน่ะเห็นมาเยอะล่ะ"

"ไม่ครับๆ ครอบครัวผมยังมีร้านค้า หน้าร้าน ผมมั่นใจว่าจะต้องคืนเงินก้อนนี้ได้อย่างแน่นอน พี่อย่าถอดไต ผมเลย!"

เย่เล่อหน้ามุ่ย ในใจคิดว่าปัญหามันเกิดจากอะไรกันแน่ ในตอนแรกนั้นทั้งๆ ที่ยังหาเงินอยู่เลย แล้วทำไมสุดท้ายยังหาไม่ได้สักบาททั้งยังต้องชดใช้เงินเยอะขนาดนั้นด้วย?

“ฉันจะบอกให้นะ ฉันจะให้เวลาแกแค่วันเดียวเท่านั้น แกรีบรวบรวมเงินแล้วคืนให้ฉันสะ ไม่งั้น ฉันจะทำให้แกต้องอับอายขายหน้าแน่!”

พี่เจี้ยนใช้มีดตบหน้าเย่เล่อเบาๆเย่เล่อในตอนนั้นกลัวจนฉี่ราด

"อย่าคิดแต่จะหนีล่ะ คนของฉันกำลังจ้องแกอยู่!"

เย่เล่อออกจากบ่อนพนันอย่างขวัญหายและสำมะเลเทเมาพวกนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้วด้วย

ณ ห้องพักของโรงแรมในตอนนั้น เนี่ยเฟิงก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้ที่จริงแล้วเขาก็รู้เรื่องที่เย่เล่อติดการพนันมานานแล้ว

ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะไปใช้จ่ายทุนอย่างสุรุ่ยสุร่ายที่บ่อนพนัน และสำมะเลเทเมาพวกนั้นก็เป็นแค่พวกเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ของเนี่ยเฟิงเท่านั้น โดยให้พวกเขาไปยุยงเสี้ยมสอนให้เย่เล่อไป

เพื่อให้เย่เล่อติดกับ

ทั้งครอบครัวของเย่ฉงหยางยึดทรัพย์สินที่ควรจะเป็นของพี่สาวเขา และบังคับให้พี่สาวแต่งงานเพื่อที่จะสามารถได้รับเงินก้อนโต 3 ก้อนนั้น

แล้วเนี่ยเฟิงจะปล่อยให้ทั้งครอบครัวของพวกเขานั้นสำเร็จแผนชั่วได้อย่างไร?

เมื่อเนี่ยเฟิงไม่ได้อยู่ในประเทศ คนกลุ่มนี้ก็รังแกพี่สาวของเขาแบบนี้ และเมื่อเขานึกถึงเรื่องพวกนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ

ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เนี่ยเฟิงจะไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาทำอย่างนั้นอีกอย่างแน่นอน

"เสี่ยวเฟิง น้องกำลังทำอะไรอยู่? ฟังเพลงอยู่เหรอ?"

ในขณะนั้นเองประตูก็ถูกผลักออก เมื่อเย่หรูเสว่เข้ามา ก็เห็นว่าเนี่ยเฟิงกำลังมองออกไปยังนอกหน้าต่าง พร้อมกับใส่หูฟังไว้ในหู

เนี่ยเฟิงถอดหูฟังออก และเผยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ไร้พิษภัยบนใบหน้า “พี่หกพี่มาแล้วเหรอ? วันนี้พี่จะกลับเมืองจินไห่แล้วใช่ไหมครับ?

เย่หรูเสว่ส่ายหัว “ยังเลย พี่หยุดติดต่อกันไป 3 เลย” และเมื่อเพื่อนๆ ร่วมชั้นเรียนของพี่รู้ว่าพี่กลับมาที่เมืองหนานหูแล้ว ต่างก็พากันพูดว่าให้เรียกพี่มารวมตัวด้วย โดยมีงานรวมตัวกันของเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมพอดีพี่เลยมาถามว่าน้องจะไปกับพี่ไหม?"

เย่หรูเสว่คิดว่าเนี่ยเฟิงคงไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ดังนั้นการทิ้งเนี่ยเฟิงไว้ที่นี่ ก็คงจะน่าสงสารเกินไป

"ได้ครับๆ ผมจะไปกับพี่หกเพื่อดูว่าอดีตเพื่อนร่วมชั้นของพี่หกหน้าตาเป็นยังไงบ้าง!"