ตอนที่ 230
บทที่ 230 พนันมีแต่เสียกับเสีย
October 28, 2026
บทที่ 230 พนันมีแต่เสียกับเสีย
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้ พรุ่งนี้คนพวกนั้นต้องกลับมาอีกแน่ๆ ถึงตอนนั้นพวกเราไม่มีเงินนั่นให้พวกมัน พวกมันจะต้องรุมทุบตีพวกเราอย่างทารุณแน่นอน！”
เมื่อตะกี้ที่เย่เล่อถูกเตะ เจ็บจนร้องอ้าปากค้าง เย่เล่อที่พอนึกถึงความเหี้ยมโหดของคนพวกนั้นแล้ว ก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวทันที
“แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ รีบโทรศัพท์ไปหาเย่หรูเสว่เร็วๆเข้าสิ ให้เย่หรูเสว่มาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง หรือจะให้พวกเราคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้มันหรือไง?！”จางลี่ถิงรีบหันไปพูดกับลูกสาวของตัวเอง
จริงๆแล้วเย่เหม่ยย่าก็โทรศัพท์ออกไปเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าในสายกลับไม่มีคนรับแต่อย่างใด เหมือนกับว่าจงใจ
“ยัยเด็กนี่จะต้องรู้เรื่องนี้แล้วแน่ๆ ตอนนี้เลยกำลังหดหัวอยู่ในกระดอง！ดูท่ายัยเด็กนี่น่าจะคิดไว้ดีแล้วแน่ๆว่าจะโยนภาระนี้มาให้พวกเรา！พ่อแม่จะทำยังไงดี！หนูไม่อยากถูกคนพวกนั้นทำร้าย！”
เย่เหม่ยย่าพูดพลางร้องไห้ออกมา ทุกคนต่างเศร้าหมองและหดหู่ เมื่อตะกี้เพิ่งจะได้เงินสิบล้าน ตอนนี้ดันต้องมาใช้หนี้จนหมดเกลี้ยงถึงขนาดที่ยังไม่ได้เอาไปใช้เองเลยสักแดงเดียว
“แต่พรุ่งนี้มันเร็วไปเกินไป พวกเราไปหายัยเด็กเด็กนั่นที่เมืองจินไห่ไม่ทันแน่ๆ อีกอย่างยัยเด็กนั่นกลับไปแล้วหรือยังพวกเราก็ยังไม่รู้”
“พวกเราก็ไปทำหนังสือแถลงการณ์ตัดขาดความสัมพันธ์ซะเลยสิ ถึงยังไงยัยเด็กนั่นก็ย้ายทะเบียนออกไปแล้วด้วย！ถ้าหนังสือแถลงการณ์ตัดขาดความสัมพันธ์ออกมาล่ะก็ คนพวกนั้นก็จะทำอะไรพวกเราไม่ได้！”
เย่ฉงหยางเหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาตัดสินใจได้แล้ว
“ใช่ๆๆ！”
เช้าวันต่อมา พวกเขาทั้งครอบครัวก็ไปจัดการทำเรื่องหนังสือแถลงการณ์ตัดขาดความสัมพันธ์ทันที
พอพวกเขาจัดการเสร็จ ก็ไม่คิดว่าตอนที่กลับมาจะเจอเข้ากับคนพวกนั้นพอดี
ในเวลานี้เองเย่ฉงหยางเริ่มรู้สึกโมโหแล้ว“พวกแกไม่ต้องมาก่อกวนครอบครัวพวกเราอีกต่อไปแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ลูกบุญธรรมของพวกเรา！เธอไปติดหนี้ใครเท่าไรก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเรา แกดูซะนี่เป็นหนังสือแถลงการณ์ตัดขาดความสัมพันธ์！”
“ให้ตายเถอะ！ถือซะว่าพวกแกโชคดีหรอกนะ！”
คนพวกนั้นจ้องมองพวกเย่ฉงหยางด้วยความไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็พูดด่าทอก่อนจะจากไป
หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว พวกเย่ฉงหยางก็ถอนหายใจออกมา
“นี่มันโชคร้ายจริงๆ！ไม่ได้เงินมาสักแดง แถมยังถูกคนรุมตีไปอย่างแรงอีก！”
จางลี่ถิงร้องห่มร้องไห้กระวนกะวายอยู่ที่พื้น
“หยุดร้องได้แล้ว หยุดร้อง ร้องจนน่าหงุดหงิดไปหมดแล้ว！ไม่มีก็ไม่มี ถึงยังไงเงินก้อนนั้นก็ไม่ใช่ของพวกเราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว！ถือซะว่าจ่ายฟาดเคราะห์ไปไม่ดีหรือไง? จะเอาอะไรอีกล่ะ?”
ไม่ให้พวกเขาได้ทำสำเร็จ มันก็ดีมากแล้ว
“น่าเสียดายเงินสิบล้านนั่น ถ้าเอาเงินนั่นไปใช้ตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ก็คงไม่เกิดเรื่องมากขนาดนี้！”
เย่เหม่ยย่าพูดจบก็หันไปจ้องจางลี่ถิงเชิงตำหนิติเตียน
จางลี่ถิงก็คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
ส่วนในตอนนี้เองเย่หรูเสว่ตื่นขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว ตอนที่เนี่ยเฟิงยื่นหนังสือแถลงการณ์ตัดขาดความสัมพันธ์ฉบับนั้นมา เย่หรูเสว่ก็รู้สึกตกใจอย่างช่วยไม่ได้
“เอามาได้ยังไง?”
พอเย่หรูเสว่เห็นหนังสือแถลงการณ์ตัดขาดความสัมพันธ์ ก็รู้สึกว่าเหนือความคาดหมายมาก ว่ากันตามหลักแล้วพ่อแม่บุญธรรมของเธอไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆขนาดนี้
“ใช้แผนการนิดหน่อยน่ะ”เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง
“นี่นายแอบฉันไปทำเรื่องไม่ดีอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย?！”เย่หรูเสว่ถามขึ้นด้วยความรู้สึกโมโหทันที
“เปล่านะ ผมไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีเลยนะ ผมก็แค่ใช้แผนการเล็กน้อยเท่านั้นเอง”
เนี่ยเฟิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้กับเย่หรูเสว่ฟัง แต่ว่าแอบปิดบังในส่วนของแผนการที่ข่มขู่ให้พวกเขากลัว
หลังจากที่เย่หรูเสว่ฟังจบแล้วก็ถลึงตาโตอย่างช่วยไม่ได้“นายนี่มันฉลาดเฉลียวจริงๆนะ！”
“พวกเขาชอบเงินมากไม่ใช่เหรอ? คิดจะให้พวกเขาใช้หนี้แทนพวกเรา มันเป็นเรื่องที่ยากซะยิ่งกว่ายาก ดังนั้นพวกเขาจะต้องรีบไปออกหนังสือแถลงการณ์มาอย่างลุกลี้ลุกลนแน่นอน ตอนนี้มีหนังสือแถลงการณ์ฉบับนี้ คุณกับพวกเขาก็ไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกันอีกต่อไปแล้วนะ”
เนี่ยเฟิงเดินเข้าไปอย่างยิ้มแย้ม“พี่！ผมช่วยขนาดนี้แล้ว คุณก็ต้องให้รางวัลผมสักหน่อยใช่ไหมล่ะ?”