บทที่ 234 ศัตรูสมมุติ

บทที่ 234 ศัตรูสมมุติ

"ตั้งแต่ในโรงเรียนมาเธอไม่เคยคบหากับผู้ชายคนไหนเลยนิ! ในตอนนั้นที่เฉินไฉหัวตามจีบเธอ เธอก็ยังไม่ได้ตอบตกลงไม่ใช่เหรอ?"

ซุนลี่ลี่มองไปที่เย่หรูเสว่พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม

ที่จริงแล้วตอนนั้นที่เฉินไฉหัวกำลังตามจีบเย่หรูเสว่ซุนลี่ลี่ก็ไม่ได้สบายใจมาก ซุนลี่ลี่รู้สึกว่าตัวหล่อนก็หน้าตาดีเหมือนกัน แต่ทำไมเฉินไฉหัวผู้ชายที่ร่ำรวยมากขนาดนั้นถึงได้ตามจีบเย่หรูเสว่ได้? แต่สิ่งที่ทำให้คนที่โกรธก็คือเย่หรูเสว่ปฏิเสธเฉินไฉหัวครั้งแล้วครั้งเล่า

"แต่บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่ได้เป็นพรหมลิขิตต่อกันซึ่งเรื่องพรหมลิขิต ใครจะไปพูดได้ล่ะ"

เย่หรูเสว่แสยะยิ้ม

"แฟนคนนี้ของเธอน่ะยังดูหนุ่มอยู่เลยคงเพิ่งออกสู่สังคมภายนอกได้ไม่นานใช่ไหม?"

ที่จริงแล้วพวกเขาทั้งหมดที่นั่งอยู่ที่นี่อายุก็ไล่เลี่ยกัน และเนี่ยเฟิงเองก็ยังอายุน้อยกว่าพวกเขาไม่มากเท่าไหร่

เพียงแต่ว่า หลังจากที่ออกสู่สังคมภายนอก พวกเขาก็แค่แต่งตัวและคบค้าสมาคมกัน เพราะสำหรับความผิดชอบของพวกเขาเหมือนจะหละหลวมลง และไม่ได้เหมือนอย่างในโรงเรียนที่จะโดนควบคุมขนาดนั้น เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงดูเป็นผู้ใหญ่กว่า

"ไม่ใช่ครับผมออกสู่สังคมภายนอกมาระยะหนึ่งแล้ว"

"แล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะ? ที่ใช้เวลาร่วมกันกับสาวสวยประจำห้องของเรา"

มีเพื่อนร่วมชั้นบางคนอดไม่ได้ที่จะซุบซิบ และเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ ก็เข้ามาใกล้เพราะอยากฟัง แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเรื่องซุบซิบที่เหลือเชื่อเท่านั้น

เมื่อก่อนที่เรียนอยู่นั้นเหมือนกับว่าเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายเกือบทุกคนจะเคยชอบเย่หรูเสว่มาก่อนแล้วใครสั่งให้เย่หรูเสว่สวยขนาดนั้นล่ะ? ซึ่งมันเหมือนกับคนรักที่หลุดออกมาจากความฝันยังไงอย่างนั้น

ที่ใดก็ตามที่มีเย่หรูเสว่อยู่ รูปโฉมสวยงามทั้งหลายก็จะกลายเป็นความมืดลงทันที

นั่นเป็นเพราะเหตุนี้เพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงคนอื่นๆ จึงไม่ชอบเย่หรูเสว่เป็นอย่างมาก หรือแม้แต่เย่หรูเสว่ที่โดดเดี่ยวอยู่ในที่มืดหรือที่สว่างแจ้ง

แต่ในตอนนั้นเย่หรูเสว่ก็ไม่ได้คิดมากขนาดนั้น หล่อนแค่อยากทุ่มเทกับการเรียน เพื่อที่จะสามารถสอบเข้าโรงเรียนตำรวจที่ดีเท่านั้นเอง

แต่เพราะไม่สามารถกังวลได้มากขนาดนั้น ดังนั้นสำหรับความโดดเดี่ยวของพวกหล่อนแล้วเย่หรูเสว่ไม่ได้สนใจเลยสักนิดและสำหรับเรื่องพวกเพื่อนผู้ชายที่คอยเอาอกเอาใจนั้น เย่หรูเสว่ก็ไม่ได้สนใจด้วยเช่นกัน

ด้วยนิสัยที่ไม่สนใจนี้ ทำให้พวกเพื่อนๆ ร่วมชั้นทั้งชายและหญิงต่างก็รักษาระยะห่างกับเย่หรูเสว่

แม้ว่าเย่หรูเสว่จะสวยมีเสน่ห์ แต่หล่อนก็เหมือนกับดอกไม้ที่อยู่ในที่สูง ซึ่งสามารถมองได้เพียงจากระยะไกลเท่านั้นแต่ไม่ใช่เล่นกับมันได้

ยิ่งไปกว่านั้นในตอนนั้นเฉินไฉหัวลูกคนรวยซึ่งร่ำรวยที่สุดในโรงเรียนก็กำลังตามจีบเย่หรูเสว่อย่างบ้าคลั่งอีกด้วย

แม้ว่าเพื่อนๆ ผู้ชายคนอื่นจะมีความคิดเช่นนี้แต่พวกเขาก็ไม่มีความกล้า เพราะเฉินไฉหัวคนนี้ทั้งรวยและมีอำนาจ

แต่น่าเสียดาย ที่แม้แต่คนอย่างเฉินไฉหัวก็ยังไม่สามารถสร้างความประทับใจให้เย่หรูเสว่ได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับคนอื่นๆ ล่ะ

"รู้สึกมีความสุขมากฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มทุกวันเลย"

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้มทำให้ทุกคนหัวเราะกันลั่นและใบหน้าเย่หรูเสว่ก็แดงขึ้น "พูดมั่วอะไรเนี้ย!"

"โธ่เอ๊ย! ที่แท้ก็แค่กำลังมีความรักแต่นั่นมันไม่เหมือนกันหรอก!”

ทุกคนส่งเสียงหัวเราะครื้นเครงอย่างอดไม่ได้

"ผมพูดความจริงนะ การที่ผมสามารถคบหากับเสี่ยวเสว่ได้นั้น มันเหมือนกับการตื่นขึ้นมาฝันเลยจริงๆ "

"สาวสวยประจำห้องเราเข้าหาได้ยาก เมื่อก่อนที่เรียนด้วยกันได้แต่หมกมุ่นอยู่กับการเรียน ไม่สนใจอะไรสักอย่างเลยนายรู้หรือเปล่า? สมัยมัธยมปลายทุกคนตั้งฉายาหล่อนว่ายังไง "

เนี่ยเฟิงถามด้วยความสนใจว่า "ฉายาว่าอะไร?"

"สาวสวยเย็นชา!"