บทที่ 261 เกาะร้างเล็กๆ

โจวลี่ซือแค่รู้สึกว่าหนังตาของตนเองหนักมาก “นี่ฉันเป็นอะไรกันแน่? ฉันเป็นไข้แล้วใช่หรือไม่?”

“เมื่อคืนคุณตากฝนทั้งคืนร่างกายรับไม่ไหวแล้ว ดังนั้นตอนนี้น่าจะเป็นไข้ล่ะ คุณวางใจเถอะ ผมจะแยกแยะทิศทางที่ดี หาที่ซุกหัวนอน”

เนี่ยเฟิงก้มหัวดื่มน้ำหนึ่งที น้ำฝนที่ลงมาจากฟ้ารสชาติไม่ดีเลย แต่ว่าก็แก้ไขความเร่งรีบเผาขนของพวกเขา

หลังจากผ่านพายุฝนเมื่อคืน ตอนนี้กลายเป็นแสงอาทิตย์เจิดจ้า

แสงอาทิตย์ที่อยู่บนหัวสาดส่องลงมาอย่างเจิดจ้า ไม่ได้นำความอบอุ่นให้แก่โจวลี่ซือเลย

ตอนนี้โจวลี่ซือถูกเชื้อไข้ทรมานอยู่ บัดนี้ทั้งถูกแสงอาทิตย์เผ่าไหม้ พูดได้ว่าถูกทรมานอยู่ซ้ำสอง

เนี่ยเฟิงใช้เสื้อผ้าที่ตากแห้งแล้วห่มไว้บนกายของโจวลี่ซือ จะได้ทำให้โจวลี่ซือเย็นๆสักหน่อย

โจวลี่ซือถูกเผาจนทึ่มๆแล้ว เธอรู้สึกว่าตนเองค้ำจนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “เสี่ยวเฟิง.......แกอย่าสนใจฉันอีกเลย แกไปคนเดียวเถอะ แกพาฉันไปด้วยเพียงแค่เป็นภาระ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตนเองทรมานมากล่ะ ฉันน่าจะไม่ไหวแล้ว........”

โจวลี่ซือพูดคำเหล่านี้ออกมาก็เสียแรงมากเช่นกัน เสียงของเธอแทบจะปกคลุมอยู่ในเสียงคลื่นทะเล มหาสมุทรกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปอย่างราบรื่นหรือไม่เลยสักนิด

“ไม่หรอก คุณต้องแข็งใจไว้ อีกไม่นานพวกเราก็จะหาชายฝั่งเจอแล้ว! พี่ห้า คุณต้องเชื่อผม ทักษะการอยู่รอดในป่าของผมแข็งแกร่งมาก!”

ถ้าหากว่าไม่ใช่พายุฝนเมื่อคืน เนี่ยเฟิงอาจจะหาที่ขึ้นฝั่งเจอแล้ว

เพียงแค่เครื่องมือของพวกเขาในตอนนี้น้อยมาก บนกายของเนี่ยเฟิงแม้กระทั่งอาวุธเย็นสักชิ้นก็ไม่มี มีแต่ไม้พายที่อยู่ในมือเท่านั้น

เขาได้เพียงแค่อาศัยฝูงปลาที่ไหว้อยู่ใต้ทะเล ทิศทางของลมทะเลมาแยกแยะ

ถ้าหากโจวลี่ซือไม่ได้รับการรักษาอีกล่ะก็ เป็นไปได้มากที่อาจจะเป็นเพราะไข้จนตายจริงๆ

ตอนนี้เนี่ยเฟิงก็ร้อนใจมากเช่นกัน เขาเป็นหมอคนหนึ่ง แต่ว่าอยู่ในมือของเขาไม่มีสิ่งของใดๆสามารถรักษาให้กับโจวลี่ซือ ถ้าหากว่ามีเข็มเงิน เขาก็จะรักษาโจวลี่ซือได้

เนี่ยเฟิงแอบตำหนิตนเอง

“เสี่ยวเฟิง......”

โจวลี่ซือเป็นไข้จนเลอะเลือนแล้ว แม้แต่น้ำก็กลืนไม่ลง เนี่ยเฟิงเห็นอาการแบบนี้ก็ไม่ได้สนใจมากขนาดนั้นแล้ว เขาอมน้ำไว้ในปากบีบริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของโจวลี่ซือ ส่งน้ำเข้าไปให้กับโจวลี่ซือ

อยู่ในระหว่างเลอะๆเลือนๆโจวลี่ซือรู้สึกว่ามีน้ำเย็นชุ่มฉ่ำไหลลงตามช่องปากของตนเอง

เธอเจ็บปวด ฮึ เสียงหนึ่ง ลำคอที่ร้อนรุ่มดูเหมือนได้รับการบำรุงเล็กน้อย

“อย่ายอมแพ้ ผมจะพาคุณออกจากที่นี่ให้ได้”

เนี่ยเฟิงพูดเสียงอ่อนโยนอยู่ข้างหูของโจวลี่ซือแบบนี้

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมงแล้ว ในที่สุดเนี่ยเฟิงก็ได้มองเห็นชายฝั่ง ในใจเขาดีใจทันที รีบลากเรือยอชต์ขึ้นไป จากนั้นอุ้มโจวลี่ซือขึ้นฝั่งไปเลย

ย่างก้าวของเขารีบเร่งมาก ตอนนี้เขาจำเป็นต้องหาสถานที่ร่มเย็นให้เจอ!

ร่างกายของโจวลี่ซือร้อนผ่าวก็เหมือนดั่งขนมปังที่เพิ่งออกจากเตา อ่อนนุ่ม ไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ

โชคดีว่าบนเกาะเล็กๆนี้มีป่าแห่งหนึ่ง เนี่ยเฟิงหาเจอถ้ำแห่งหนึ่ง เขารีบวางโจวลี่ซือลงบนพื้น เขายื่นมือจับหนึ่งที โจวลี่ซือยังคงไข้สูงอย่างรุนแรงมาก! เนี่ยเฟิงก็ดูแลไม่ทั่วถึงมากขนาดนั้นแล้ว เขาออกไปค้นหาสิ่งของที่เป็นประเภทหญ้าสมุนไพรที่ใช้ได้บนเกาะนี้ทันที

แม้ว่าไม่มีซองชุดฝังเข็ม แต่เนี่ยเฟิงมีสมอง

เขาแยกแยะเกาะเล็กๆที่รกทึบอยู่อย่างรวดเร็ว ยังให้เขาหาเจอหญ้าสมุนไพรที่ลดไข้ได้หลายต้นจริงๆ

เขานำหญ้าสมุนไพรกลับมาทันที ใช้วิธีลดอุณหภูมิทางกายภาพเช็ดตัวให้โจวลี่ซือ ทั้งเคี้ยวหญ้าสมุนไพรให้ละเอียด ป้อนให้โจวลี่ซือกลืนลงไป

โจวลี่ซือที่ได้กินหญ้าสมุนไพรแล้ว ดูเหมือนอาการดีขึ้นเยอะเลย

เนี่ยเฟิงนี่จึงโล่งอกหนึ่งที

เขาค่อยๆผ่อนคลายลมหายใจออกหนึ่งที เกาะเล็กๆแห่งนี้ดูแล้วไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวของคน อาจจะเป็นเกาะร้างเล็กๆแห่งหนึ่ง