บทที่ 260 ค่ำคืนที่พายุฝนกระหน่ำ

พวกเขาไม่เพียงแค่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่ในมือของทุกคนถือปืนไว้ เห็นพวกเขาทุกคนยกปืนในมือขึ้นและยิงใส่เนี่ยเฟิง！

“เสี่ยวเฟิง！”

โจวลี่ซือไม่เคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้？เธอตกใจหวาดกลัวมากๆ！

ที่นี่ไม่มีสิ่งกีดขวางเลย ดังนั้นจึงไม่มีที่ให้หลบซ่อน！เนี่ยเฟิงรีบวิ่งไปที่ประตูทางออก！

“อย่าให้เขาหนีไปได้ จัดการมันซะ ต้องฆ่ามันให้ได้！”

ซ่าวเจ๋มองเห็นเนี่ยเฟิงที่วิ่งไปทางประตู รีบตะโกนออกมาทันที！

เมื่อชายเสื้อแดงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นพวกเขาก็รีบยิงปืนอีก แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเวลานี้เนี่ยเฟิงจะเลือกกระโดดออกไปข้างนอกจากหน้าต่างที่ชำรุดของประภาคาร ทั้งๆที่รู้ว่าข้างนอกหน้าต่างเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่！

เขากระโดดออกไปจากที่นี่ งั้นเขาก็ต้องตกลงไปในทะเล？

ชายเสื้อแดงคนหนึ่งรีบวิ่งออกไป เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ แต่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากด้านหลัง！

ซ่าวเจ๋ถูกเนี่ยเฟิงต่อยที่แผ่นหลัง！เสียงกระดูกหักดังขึ้นมาชัดเจน！

“เขาอยู่ที่นี่！”

“เขาทำแบบนี้ได้ยังไง？ด้านนอกไม่มีที่ให้ยืน ตามหลักเหตุผลแล้วเขาไม่น่าจะปืนขึ้นมาที่นี่ได้！

ในช่วงเวลาแค่ไม่กี่วินาที เขาทำแบบนี้ได้ยังไง？

แต่เนี่ยเฟิงทำได้！

ขณะที่เนี่ยเฟิงขึ้นมาเขาได้สังเกตบริเวณโดยรอบแล้ว ด้านนอกของประภาคารถูกลมทะเลกัดเซาะจนผนังเป็นหลุมเป็นบ่อ ดังนั้นเขาจึงกระโดดออกจากหน้าต่าง ใช้มือจับไปที่อิฐบนผนังประภาคาร ปืนไปยังหน้าต่างที่อยู่ข้างๆ ฉวยโอกาสตอนที่พวกเขามึนงงช่วงไม่กี่วินาที เขารีบอ้อมไปด้านหลัง！

ชายเสื้อแดงไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เห็นพวกเขายกปืนขึ้นมาแล้วยิงอย่างดุเดือด！

เนี่ยเฟิงรีบคว้าตัวซ่าวเจ๋ แล้วบังอยู่ด้านหน้าของตัวเอง ซ่าวเจ๋ไม่สามารถขยับตัวได้ เพราะเมื่อสักครู่เขาถูกเนี่ยเฟิงหักกระดูกสันหลังแล้ว！

ซ่าวเจ๋โดนชายเสื้อแดงยิงจนเสียชีวิต ขณะใกล้เสียชีวิตเขาได้เบิกตากว้างๆไว้ ดูเหมือนไม่เข้าใจว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหน ทั้งๆที่เป็นพวกเดียวกันแต่ทำไมพวกเขาถึงฆ่าตัวเองได้อย่างเลือดเย็น

ขณะเดียวกัน เนี่ยเฟิงก็อุ้มโจวลี่ซือแล้วกระโดดออกไปทางหน้าต่าง！

“ไล่ตามพวกมันเดียวนี้！”

ภารกิจที่ทีมนักฆ่าได้รับก็คือต้องฆ่าเนี่ยเฟิงให้ได้！

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเนี่ยเฟิงจะเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ใช้คนอื่นเป็นโล่กันบัง！บังตัวเองไว้แล้วหนีไป

“เสี่ยวเฟิง！”

“บูม！”

พวกเขายิงลงจากประภาคาร เนี่ยเฟิงรู้สึกเจ็บปวดที่แขน เขากัดฟันและไม่สนใจอะไร เห็นเพียงเขาว่ายน้ำไปทางที่เรือจอดอยู่ เขารีบขับเรือยอชต์หนีไป！

หลังจากเรือยอชต์แล่นไปได้สักพักและในที่สุดก็หนีออกมาได้

“เสี่ยวเฟิง！คุณได้รับบาดเจ็บใช่ไหม！”

โจวลี่ซือเปียกโชกไปทั้งตัว เธอเดินโซซัดโซเซเข้ามา ขณะนี้เนี่ยเฟิงไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง เห็นเพียงเขาเช็ดคราบเลือดบนไหล่ของตัวเอง“ไม่เป็นไร ตอนนี้พวกเราต้องหนีจากพวกเขาให้ได้ก่อน！”

เนี่ยเฟิงไม่มีอาวุธติดตัว อีกฝ่ายก็เป็นพวกมีทักษะศิลปะป้องกันตัว สมมุติมีเขาเพียงคนเดียว เขาสามารถหนีรอดได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้ไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียวแต่มีโจวลี่ซือมาด้วย

เขาต้องคิดถึงความปลอดภัยของโจวลี่ซือด้วย

หลังจากแล่นเรือมาได้สักพัก ก็ไม่เห็นมีใครตามมา แต่ตอนนี้น้ำมันบนเรือยอชต์ก็หมดเช่นกัน！

ที่แย่ที่สุดคือตอนนี้ฝนตกหนักด้วย บนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ เขาไม่สามารถรู้ทิศทางและละติจูดได้ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

เนี่ยเฟิงเลียริมฝีปากที่แห้งของตัวเอง เขาหยิบไม้พายขึ้นมาแล้วพายเรือ

“เสี่ยวเฟิง ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหน？”