บทที่259 ต่อสู้กันที่ประภาคาร

ซ่าวเจ๋ปลุกโจวลี่ซือตื่น หลังจากที่โจวลี่ซือลืมตา เธอก็ตะโกนด้วยความตกใจ“ซ่าวเจ๋！คุณจะทำอะไร？”

“ฉันอยากทำอะไร？เธอรู้ไหมว่าแฟนของเธอทำอะไรกับฉันไว้บ้าง？เขาทำให้ตระกูลของเราต้องล้มละลาย ทำให้ฉันต้องเป็นหนี้มหาศาล！เขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต！”

ซ่าวเจ๋ยิ้มอย่างโหดเหี้ยมและก้าวไปข้างหน้าใช้ผ้าอุดปากของโจวลี่ซือไว้ โจวลี่ซือทำได้เพียงแค่ส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ แต่เธอไม่สามารถพูดได้

ซ่าวเจ๋ถ่ายวิดีโอนี้ไว้ และให้ทีมนักฆ่าที่อยู่ด้านหลังส่งไปให้เนี่ยเฟิง

เมื่อเนี่ยเฟิงได้รับข้อความวิดีโอ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว“ตอนนี้โจวลี่ซืออยู่ในกำมือเรา คุณห้ามแจ้งตำรวจ ไม่งั้นพวกเราจะฆ่าเธอ”

ใบหน้าของอีกฝ่ายใส่หน้ากากไว้ มีมีดอยู่ในมือ โจวลี่ซือโดนมัดไว้กับเก้าอี้ที่สกปรกอยู่ เธอพยายามดิ้นรน แต่ไม่สามารถหลุดจากเชือกที่มัดแน่นอยู่บนร่างกายของเธอ

“อู้ๆๆ！”

โจวลี่ซือส่ายหัวอย่างแรง ดูเหมือนเธอไม่ต้องการให้เนี่ยเฟิงมาที่นี่

เนี่ยเฟิงคบฟันหลังตัวเอง รีบเขียนข้อความและส่งออกไป“คุณเป็นใคร？ทำไมต้องลักพาตัวเธอ？！”

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือคุณมีเวลาไม่มากแล้ว ฉันจะให้เวลาคุณแค่หนึ่งชั่วโมง……อย่าคิดที่จะพาคนอื่นมาด้วย และอย่าคิดที่จะแจ้งตำรวจ เพราะฉันไม่รังเกียจที่จะตายไปพร้อมกับคุณ”

ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นตบหน้าของโจวลี่ซืออย่างแรง

“อู้！”

โจวลี่ซือทนกับการตบครั้งนี้ไม่ได้ และหมดสติไปเลย

เนี่ยเฟิงโกรธมากๆจนหน้าผากมีเส้นเลือดโผล่ออกมา พี่สาวของเขาบีบโทรศัพท์มือถือจนพัง

“สำนักมังกร หน่วยข่าวกรองฟังที่ฉันสั่ง รีบไปตรวจสอบที่อยู่ของโจวลี่ซือเดียวนี้！”

เวลาผ่านไปไม่นานหน่วยข่าวกรองก็ส่งข่าวมาว่า“อีกฝ่ายได้ทำการบล็อกสัญญาณทั้งหมด！ไม่ทราบIPที่อยู่ ขณะนี้ไม่สามารถระบุตำแหน่งของโจวลี่ซือได้”

เนี่ยเฟิงหรี่ตาตัวเอง ดูเหมือนพวกเขาจะเตรียมการมาพร้อม

“คุณไม่ต้องเสียเวลาแล้ว คุณหาตำแหน่งของพวกเราไม่เจอหรอก ภายในหนึ่งชั่วโมงคุณต้องมาถึงท่าเรืออ่าวจินไห่”

เนี่ยเฟิงถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นปิดโทรศัพท์มือถือแล้ววิ่งออกไป

เขาขับรถเร็วมากๆเหมือนรถแข็ง ท่าเรือจินไห่อยู่ห่างไกลมาก ถึงแม้ว่าเขาจะขับรถเร็วมาก แต่เนี่ยเฟิงถึงที่นั่นก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว

เมื่อถึงท่าเรือ เนี่ยเฟิงก็รีบค้นหาบริเวณโดยรอบทันที เขาเห็นเรือยอชต์ลำหนึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ

บนเรือยอชต์มีอุปกรณ์สื่อสารเครื่องหนึ่ง“ฉันคิดว่าคุณน่าจะถึงท่าเรือแล้ว คุณต้องทำตามคำชี้แนะที่อยู่บนเรือยอชต์ลำนั้น จำเอาไว้อย่าคิดตุกติก ไม่งั้นเธอได้ตายแน่นอน！”

เนี่ยเฟิงขึ้นไปที่เรือยอชต์ เหลือบมองไปยังตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้ จากนั้นหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา ขณะที่เขากำลังจะพูด แต่เขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะวางสายไป

เนี่ยเฟิงใช้ลิ้มแตะไปที่กรามฟัน ดวงตาแสดงความดุร้าย เขารีบขับเรือยอชต์ออกไป และทำตามคำชี้แนะไปยังตำแหน่งประภาคารล้าง

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ก็พอนึกภาพออกว่าเขาขับเรือยอชต์นานแค่ไหนแล้ว

หลังจากเนี่ยเฟิงลงจากเรือยอชต์ก็เดินตรงไปยังด้านหน้าประภาคาร ด้านหน้าประภาคารมีคนๆหนึ่งใส่เสื้อสีแดงยืนอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากไว้ ทำให้ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่

คนๆนั้นโบกมือเรียกเนี่ยเฟิง และเนี่ยเฟิงก็เดินเข้าไป

“คุณใจกล้ามากๆ กล้ามาที่นี่ด้วยตัวคนเดียว！”

พวกเขาขึ้นบันไดที่คดเขี้ยว จนมาถึงยอดประภาคาร เนี่ยเฟิงเห็นหลายคนใส่เสื้อสีแดง กำลังเล่นปืนที่อยู่ในมือ

เนี่ยเฟิงมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“ซือซืออยู่ไหน？”