บทที่ 265 มองทะลุปรุโปร่ง

“ฉันสามารถไปช่วยซื้อให้แกสักเครื่อง แต่แกต้องพูดกับฉันอย่างซื่อๆตรงๆ เกิดอะไรขึ้นกับพวกแกอยู่บนเกาะเล็กๆแห่งนั้นกันแน่”

“แต่ว่าเมื่อกี้ผมไม่ใช่พูดไปแล้วหรือ? พวกเราถูกคนเหล่านั้นที่ซ่าวเจ๋ส่งมาไล่ฆ่า”

“แกอย่าคิดจะปิดบังฉัน แกดูสินี่คืออะไรหรือ?”

หมิงอี๋หานทั้งพูดอยู่ทั้งหยิบปืนที่อยู่ข้างๆออกมา เธอหยิบปืนโยกไปโยกมาอยู่ต่อหน้าเนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากแห้งเลียแล้วเลียอีก เขารู้ว่าพี่สี่ตลอดเวลาล้วนระแวดระวังมาก อีกทั้งเริ่มตั้งแต่แรกก็สงสัยสถานะของตนเองขึ้นมาแล้ว แต่ว่าพี่สี่ก็ไม่ได้ซักถามต่อไปอีกเลย

“ฉันเฝ้ามองแกมานานแล้ว เรื่องบางเรื่องที่แกทำฉันก็สังเกตได้เช่นกัน อีกทั้งตอนที่ฉันกำลังสืบหาเบาะแสของแกอยู่ พบเห็นเรื่องเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจมาก”

หมิงอี๋หานทั้งช่วยพันแผลให้กับเนี่ยเฟิง ทั้งพูดเสียงเบาๆกับเนี่ยเฟิงว่า “ข้างกายแกมีทีมช่วยแกป้องกันการตรวจจับอยู่ ดังนั้นนักสืบเอกชนที่ฉันส่งไปล้วนถูกทีมป้องกันการตรวจจับสะบัดทิ้งแล้ว”

หลังจากหมิงอี๋หานพูดจบตบแขนของเนี่ยเฟิงตบแล้วตบอีก “ก็ถึงเวลาที่แกต้องพูดตรงๆกับฉันแล้วล่ะ คราวนี้พบเจอกับเรื่องอันตรายขนาดนั้น งั้นคราวหน้าล่ะ? เรื่องเหล่านี้รับประกันไม่ได้”

“ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดกับคุณยังไง.......”

“แกไม่พูดกับพวกพี่คนอื่นๆ อาจจะเป็นห่วงว่าหลังจากพวกเขารู้สถานะของแกแล้ว จะรู้สึกหวาดกลัวและตื่นกลัว หรืออาจจะรู้สึกผิดใช่ไหมล่ะ?”

หมิงอี๋หานจี้ถูกใจดำ

เนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกนิดๆ “เป็นเช่นนี้จริงๆไม่ผิด”

“แต่ว่าฉันไม่เหมือนกับพี่ๆคนอื่นๆ แกสามารถบอกกับฉันอย่างวางใจ อีกทั้งไม่มีเรื่องใดๆที่ต้องกังวล พูดได้อีกว่า เรื่องนี้อั้นเอาไว้อยู่ในใจของแกอั้นเอาไว้นานขนาดนั้นแล้ว แกล้วนจะไม่รู้สึกทรมานหรือ?”

มีหลายๆครั้งที่เนี่ยเฟิงล้วนอยากจะแสดงสถานะของตัวเองออกมาให้เห็น แต่มักจะรู้สึกว่าเวลายังไม่เหมาะสม อีกทั้งเรื่องที่เขาเป็นราชามังกรของสำนักมังกรเรื่องนี้ ถ้าหากถูกพวกพี่ๆหลายคนนี้รู้แล้ว พวกพี่ๆหลายคนนี้ย่อมจะวิตกกังวลอีกอย่างแน่นอน

“คืนนี้แกก็พูดกับฉันอย่างซื่อๆตรงๆ ตอนนี้ฉันก็ส่งคนไปจองมือถือ ฉันคิดว่าแกต้องการมือถือที่ทำงานได้ดีกว่าเครื่องหนึ่ง”

เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจหนึ่งที ในใจคิดอยู่ว่าความสามารถในการมองทะลุปรุโปร่งของหมิงอี๋หาน ช่างไม่มีคนเทียบได้จริงๆ ถ้าหากว่าพบเจอกับศัตรูที่หัวสมองฉลาดอย่างนี้อยู่ในสนามรบ นั่นช่างเเย่เเล้วจริงๆนะ

พี่ใหญ่ชิวมู่เฉิงได้รู้ข่าวที่เนี่ยเฟิงได้รับบาดเจ็บ ใจร้อนกระวนกระวายรีบเร่งเข้ามา มองเห็นเนี่ยเฟิงนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยกินผลไม้อยู่ ร้อนใจถามในทันทีว่า “แกเป็นยังไงบ้างล่ะ? เป็นอะไรหรือเปล่า?”

ถึงแม้ว่าชิวมู่เฉิงจะร้อนใจ แต่ว่าบนใบหน้าไม่แสดงออกเหมือนเดิม ดูแล้วเหมือนลักษณะท่าทีที่ไม่ห่วงใยคนสักนิด

แต่เนี่ยเฟิงรู้ว่านี่เพียงแค่เปลือกนอกของชิวมู่เฉิง ในใจชิวมู่เฉิงตอนนี้ย่อมสับสนวุ่นวายแล้วแน่นอน

“ผมไม่เป็นไรแล้ว! พี่ใหญ่คุณดูสิตอนนี้ผมสามารถกินสามารถดื่มยังสามารถลงจากเตียงเดินได้ บนแขนของผมเพียงแค่ได้รับการถลอกเป็นแผลเล็กน้อยเท่านั้น!”

ชิวมู่เฉิงยังคงไม่ค่อยวางใจ ดังนั้นไปหาหมิงอี๋หานทำความเข้าใจกับอาการสักหน่อย หลังจากแน่ใจว่าเนี่ยเฟิงไม่เป็นไรจริงๆ เธอจึงโล่งอกหนึ่งที

“คราวนี้แกทำสุ่มสี่สุ่มห้าเกินไปแล้วจริงๆ ฉันก็อยู่ในบ้าน แต่แกกลับไม่ปรึกษาหารือกับฉัน แกรู้ไหมว่าทั้งคืนนี้ฉันทนผ่านมาได้ยังไงล่ะ? ฉันโทรหาน้องหกทันทีแล้ว ให้น้องหกไปหาแก ระบบกำหนดตำแหน่งทิศทางก็ใช้ไม่ได้แล้วเช่นกัน”

ในใจเนี่ยเฟิงซาบซึ้งใจอย่างมาก “ผมรู้ ผมรู้ ระบบกำหนดตำแหน่งทิศทางนี้ใช้ไม่ได้แล้วก็โทษผมไม่ได้นะ เพราะว่ามือถือของผมตกน้ำเปิดไม่ได้แล้วดังนั้นไม่สามารถแบ่งปันตำแหน่งที่อยู่ได้”

ชิวมู่เฉิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “ฉันรู้ ฉันจะไปซื้อมือถือที่สามารถป้องกันน้ำให้แกสักเครื่อง”

“พี่ใหญ่ไม่ต้องแล้ว พี่สี่จองมือถือให้ผมเรียบร้อยแล้ว ผ่านไปอีกไม่นานมือถือก็จะส่งมาให้ผม!”