บทที่ 266 พูดตรงๆ

ทันทีที่เย่หรูเสว่ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดอย่างนี้ อดไม่ไหวที่จะพุ่งหัวเราะออกมา

“ไอ้หนูแกก็อย่าตีฝีปากกับฉันอีกเลย พูดได้อีกว่า ก็เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะให้แกไปบุกน้ำลุยไฟล่ะ เอาล่ะ แกพักผ่อนให้ดีๆเถอะ หลังจากฉันกลับไปแล้วค่อยสืบดูให้ดีๆสักหน่อย ถ้าหากว่ามีเหตุการณ์อะไรรีบโทรหาฉันรู้ไหม?”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “ผมรู้ คุณรีบไปเถอะ”

ทั้งวันนี้ห้องผู้ป่วยของเนี่ยเฟิงล้วนคึกคักมาก พี่ๆหลายคนเข้าๆออกๆเอาใจใส่อาการของเนี่ยเฟิงเหลือเกิน ในที่สุดตอนนี้ก็หยุดลงมากแล้ว

ก็อยู่ในตอนที่เนี่ยเฟิงเตรียมตัวจะพิงอยู่บนเตียงพักผ่อนให้ดีๆ นอกห้องผู้ป่วยมีคนเดินเข้ามาอีกแล้ว นี่ไม่ใช่คนอื่น ก็เป็นหมิงอี๋หานพี่สี่ของเขานั่นเอง

บาดแผลที่อยู่บนกายของเนี่ยเฟิงเป็นหมิงอี๋หานเย็บด้วยมือของตัวเอง มือของหมิงอี๋หานสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ผมของเธอมัดเป็นหางม้าตามสบาย เธอที่ใส่แว่นตาขอบสีเงิน ปกปิด ตาหงส์ที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่คู่นั้นของเธอ

“ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้างแล้ว? บาดแผลที่อยู่บนแขนยังเจ็บไหม?”

เนี่ยเฟิงส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก “บาดแผลที่อยู่บนแขนผมดีขึ้นไปเยอะแล้ว แท้ที่จริงผมล้วนไม่จำเป็นต้องอยู่ในโรงพยาบาล”

“ฉันรู้ แต่ว่าแกไม่อยู่ในโรงพยาบาล พี่ๆคนอื่นๆย่อมจะต่อว่าแกอีกแน่นอน ดังนั้นในสองวันนี้แกยังคงต้องวางใจพักอยู่ที่นี่ ถึงเวลานั้นฉันจะบอกว่าแกสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วแกค่อยออกไป”

หมิงอี๋หานทั้งพูดอยู่ทั้งเดินเข้ามา หยิบกล่องมือถือออกมาจากกระเป๋า “มือถือเครื่องนี้ทำงานได้ดี น่าจะสอดคล้องกับความต้องการของแก”

เนี่ยเฟิงแสยะปากยิ้มหนึ่งที รีบยื่นมือไปรับกล่อง “ขอบคุณพี่สี่!”

“ไม่ต้องขอบคุณฉัน ตอนนี้ถึงเวลาที่แกต้องบอกกับฉันว่าช่วงเวลานี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ยังมีสถานะของแกด้วยล่ะ?”

เนี่ยเฟิงกะพริบตาแล้วกะพริบตาอีก “ผมกลัวว่าผมพูดออกมาแล้วคุณจะรู้สึกตื่นกลัว”

หมิงอี๋หานส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก “ฉันรู้ว่าสถานะของแกย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน แกเพียงแต่บอกกับฉันก็พอแล้ว”

“งั้นก็ได้ เรื่องนี้ผมเพียงแค่บอกกับพี่สี่คนเดียว พวกพี่ๆคนอื่นๆความสามารถในการรองรับไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนอย่างพี่สี่ขนาดนั้น ถ้าหากว่าบอกกับพวกเธอแล้ว ผมกังวลว่าพวกเธอจะรู้สึกหวาดกลัว”

เนี่ยเฟิงคิดแล้วคิดอีก ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดจากตรงไหน “งั้นผมก็เริ่มพูดจากคดีร้ายแรงบนทะเลกับคุณสักหน่อยเถอะ!”

เนี่ยเฟิงค่อยๆพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจากคดีร้ายแรงบนทะเล

ตอนที่เขาพูดถึงว่าตนเองเข้าร่วมสำนักมังกรได้ยังไง มือของหมิงอี๋หานค่อยๆจับเสื้อกาวน์ที่สวมใส่อยู่บนกายแน่นขึ้น

แม้ว่าเธอดูแล้วเป็นคนที่สงบมั่นคงคนหนึ่ง แต่ว่าในใจเธอคือคิดถึงและเป็นห่วงเนี่ยเฟิงอย่างมาก ได้รู้ว่าทั้งครอบครัวของเนี่ยเฟิง เกิดการตายอยู่บนชายหาดทะเล เวลานั้นเธอไม่เชื่อ

ตอนนี้การเล่าเรื่องของเนี่ยเฟิงพูดได้ว่าไม่หนักหนาอะไร แต่ว่าหมิงอี๋หานกลับฟังจนกลัวตัวสั่น

บนกายของเนี่ยเฟิงมีบาดแผลที่ทั้งใหญ่ทั้งเล็กมากมาย บาดแผลเหล่านี้มีมากมายล้วนเป็นบาดแผลเดิมมานานแล้ว

หมิงอี๋หานเคยตั้งใจไปค้นคว้าวิจัยบาดแผลที่อยู่บนกายเนี่ยเฟิงที่เหลือว่ามาจากอาวุธแบบไหน

เพียงแค่ดูบาดแผลเหล่านี้ ก็รู้ว่าเนี่ยเฟิงตกลงว่าได้รับการปฏิบัติที่ไม่ใช่คนมากมายขนาดไหน

“ดังนั้นพูดได้ว่าสถานะของแกในตอนนี้คือราชามังกรของสำนักมังกรหรือ?”

“ใช่ พวกคุณอาจจะไม่ค่อยเข้าใจสำนักมังกรเท่าไหร่......”

เนี่ยเฟิงเพิ่งอยากจะอธิบายสักหน่อย สำนักมังกรเป็นการคงอยู่แบบไหนแห่งหนึ่ง ในเวลานี้หมิงอี๋หานกลับโบกมือแล้วโบกมืออีก “แกไม่จำเป็นต้องอธิบายกับฉัน เพราะว่าฉันรู้จักองค์กรนี้”